W niedziele i uroczystości

7:30, 9:00, 10:30, 12:00, 15:00, 16:15, 18:00, 20:30

Od poniedziałku do soboty

7:00,  8:00, 9:00

15.00 (z Koronką do Miłosierdzia Bożego od poniedziałku do piątku)

18:00

CZERWIEC W LITURGII KOŚCIOŁA

Czerwiec od wieków zajmuje szczególne miejsce w pobożności Kościoła. Jest miesiącem poświęconym Najświętszemu Sercu Pana Jezusa – Sercu przebitemu dla naszego zbawienia, Sercu gorejącemu miłością ku każdemu człowiekowi.

Źródłem tego nabożeństwa jest samo Pismo Święte. Ewangelista św. Jan opisuje moment śmierci Chrystusa na krzyżu, gdy żołnierz włócznią przebił Jego bok, a natychmiast wypłynęły krew i woda (J 19,34). Ojcowie Kościoła widzieli w tym wydarzeniu narodziny Kościoła i źródło sakramentów świętych.

Szczególnego rozwoju kult Najświętszego Serca Jezusowego nabrał w XVII wieku za sprawą objawień, których doznała św. Małgorzata Maria Alacoque, wizytka z francuskiego Paray-le-Monial. Chrystus ukazywał jej swoje Serce otoczone cierniami i płonące miłością, prosząc o wynagrodzenie za grzechy ludzi oraz o szerzenie nabożeństwa do Jego Serca. W jednym z objawień Jezus ukazał jej swoje Serce otoczone cierniową koroną i powiedział: „Oto Serce, które tak bardzo umiłowało ludzi, że niczego nie oszczędziło aż do zupełnego wyniszczenia się dla nich, a w zamian odbiera jedynie niewdzięczność”.

Chrystus prosił o:

• częstą Komunię Świętą,
• adorację Najświętszego Sakramentu,
• praktykę pierwszych piątków miesiąca,
• ustanowienie święta ku czci Najświętszego Serca.

Wielkimi apostołami tego kultu byli także św. Jan Eudes, św. Klaudiusz de la Colombière, a w Polsce św. Józef Sebastian Pelczar, św. Urszula Ledóchowska, św. Faustyna Kowalska i wielu innych świętych.

Wyrazem tej czci są nabożeństwa czerwcowe ze śpiewem Litanii do Najświętszego Serca Pana Jezusa, gromadzące wiernych w świątyniach i przy przydrożnych kapliczkach i krzyżach. Są one szkołą modlitwy, wiary i miłości do Chrystusa.

Św. O. Pio mawiał: „Serce Jezusa jest morzem miłości. Zanurzajcie się w nim bez lęku”.

Niech ten miesiąc stanie się dla nas okazją do odnowienia osobistej więzi z Chrystusem, który nieustannie powtarza: „Uczcie się ode Mnie, bo jestem cichy i pokorny sercem”.

W Polsce nabożeństwa czerwcowe rozpowszechniły się szczególnie w XIX wieku. Każdego dnia wierni gromadzą się w kościołach, kaplicach i przy przydrożnych krzyżach, by śpiewać Litanię do Najświętszego Serca Pana Jezusa. Dla wielu pokoleń Polaków czerwcowe wieczory stały się pięknym świadectwem wiary, podobnie jak nabożeństwa majowe ku czci Matki Bożej.

1 czerwca – Św. Justyna, męczennika († ok. 165 r.)
Urodził się w Samarii w rodzinie pogańskiej. Był człowiekiem niezwykle wykształconym i przez wiele lat poszukiwał prawdy w różnych szkołach filozoficznych. Ostatecznie odkrył ją w chrześcijaństwie. Przyjął chrzest i stał się jednym z pierwszych wielkich obrońców wiary. Napisał słynne „Apologie”, w których wyjaśniał poganom naukę Kościoła oraz opisał przebieg Eucharystii sprawowanej przez pierwszych chrześcijan. Za panowania cesarza Marka Aureliusza został skazany na śmierć przez ścięcie.
Wiara nie jest przeciwna rozumowi. Prawdziwe poszukiwanie prawdy zawsze prowadzi do Boga.

3 czerwca – Świętych Karola Lwanga i Towarzyszy, męczenników († 03.06.1886 r.)
Grupa 22 młodych chrześcijan z Ugandy. Woleli umrzeć, niż wyrzec się wiary i zasad moralnych.
Najmłodszy z nich miał zaledwie 13 lat. W 1964 roku zostali kanonizowani przez św. Pawła VI.
Wierność Ewangelii wymaga odwagi. Świętość nie zależy od wieku, lecz od miłości do Boga.

4 czerwca – UROCZYSTOŚĆ NAJŚWIĘTSZEGO CIAŁA I KRWI CHRYSTUSA – BOŻE CIAŁO
Początki tej uroczystości sięgają XIII wieku. Św. Julianna z Cornillon otrzymała objawienia, w których Pan Jezus prosił o ustanowienie osobnego święta ku czci Eucharystii. Bezpośrednim impulsem był również cud eucharystyczny w Bolsenie (1263), kiedy podczas Mszy świętej z Hostii wypłynęła krew. Papież Urban IV ustanowił święto dla całego Kościoła w 1264 roku.
Procesja eucharystyczna jest publicznym wyznaniem wiary, że Chrystus żyje pośród swego ludu i pozostaje z nami pod postacią chleba.
Nie niesiemy w procesji symbolu. Niesiemy żywego Chrystusa, który – jak śpiewamy w jednej z eucharystycznych pieśni – „zagrody nasze widzieć przychodzi, i jak się Jego dzieciom powodzi”.

5 czerwca – Św. Bonifacego, biskupa i męczennika (†05.06.754 r.)
Benedyktyn, misjonarz i ewangelizator ludów germańskich. Nazywany jest „Apostołem Niemiec”.
Zakładał klasztory, organizował struktury Kościoła i odważnie głosił Ewangelię. Poniósł śmierć męczeńską podczas misji we Fryzji.
Każdy ochrzczony jest misjonarzem tam, gdzie żyje.

6 czerwca – W Polsce wspominany bywa św. Norbert (†1134), założyciel Norbertanów.
Przeszedł głębokie nawrócenie po cudownym ocaleniu podczas burzy.
Nigdy nie jest za późno, aby zacząć od nowa.

Najlepsze życzenia dla naszego Pana kościelnego, któremu patronuje św. Norbert!

8 czerwca – wspomnienie Św. Jadwigi Królowej (†17.07.1399 r.)
Jadwiga Andegaweńska – Król Polski, fundatorka odnowy Akademii Krakowskiej, kobieta wielkiej wiary i miłosierdzia. Kanonizowana przez św. Jana Pawła II w Krakowie w 1997 roku.
Służyć znaczy królować.

9 czerwca – Bł. Anna Maria Taigi (†09.06.1837 r.)
Żona, matka siedmiorga dzieci, mistyczka i tercjarka trynitarska. Pokazała, że świętość jest możliwa również pośród codziennych obowiązków rodzinnych.
Droga do świętości prowadzi przez zwyczajną codzienność.

10 czerwca – Bł. Bogumiła, biskupa (†10.06. ok. 1182 r.)
Arcybiskup gnieźnieński, który po latach posługi wybrał życie pustelnicze. Patron archidiecezji gnieźnieńskiej.
Wszelki wysiłek, posługa i praca przyniesie owoc jeśli jest zakorzeniona w modlitwie i ciszy.

11 czerwca – Święty Barnaba Apostoł
Data śmierci: ok. 61 r. po Chr.
Pochodził z Cypru. Należał do pierwszych uczniów Chrystusa. Jego pierwotne imię brzmiało Józef, jednak Apostołowie nazwali go Barnabą, czyli „Synem Pocieszenia”. Był człowiekiem wielkiego serca i niezwykłej dobroci. To właśnie on zaufał nawróconemu Szawłowi i wprowadził go do wspólnoty Kościoła. Razem ze św. Pawłem odbył pierwszą podróż misyjną. Św. Barnaba przypomina, że czasem jedno dobre słowo, okazane zaufanie i wyciągnięta ręka mogą zmienić czyjeś życie.
Kościół potrzebuje ludzi, którzy potrafią dostrzec dobro tam, gdzie inni widzą tylko słabości.

12 czerwca – Piątek po oktawie Bożego Ciała – Uroczystość Najświętszego Serca Pana Jezusa
Kult Najświętszego Serca Jezusowego rozwijał się od pierwszych wieków chrześcijaństwa, jednak szczególnego znaczenia nabrał dzięki objawieniom otrzymanym przez św. Małgorzatę Marię Alacoque (1647–1690) w Paray-le-Monial we Francji. Serce Jezusa stało się symbolem nieskończonej miłości Boga do człowieka. W odpowiedzi na tę miłość Kościół zachęca do wynagrodzenia za grzechy świata, adoracji Najświętszego Sakramentu oraz praktyki pierwszych piątków miesiąca.
Kościół kieruje wzrok wiernych ku miłości Boga objawionej w Sercu Chrystusa. Nie chodzi jedynie o symbol czy pobożny obraz, ale o żywą rzeczywistość miłości Zbawiciela. Najświętsze Serce Jezusa przypomina:

• że Bóg pierwszy nas umiłował,
• że przebacza nawet największe grzechy,
• że szuka człowieka zagubionego,
• że nigdy nie przestaje kochać.

Św. Jan Paweł II nauczał: „W Sercu Chrystusa człowiek odnajduje odpowiedź na pytanie o sens życia i przeznaczenie własnego istnienia”.
Największą siłą Boga nie jest wszechmoc, ale miłość. Serce Jezusa przypomina, że każdy człowiek jest kochany i nigdy nie jest sam.

13 czerwca – wspomnienie Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny
Liturgia tego dnia ukazuje duchową jedność Serca Matki z Sercem Jej Syna. Kult ten szczególnie rozwinął się po objawieniach w Fatimie (1917), podczas których Matka Boża prosiła o nabożeństwo do swojego Niepokalanego Serca.
Maryja uczy słuchania Boga, wierności i zaufania nawet pośród cierpienia. Jej Serce pozostaje bezpiecznym schronieniem dla wszystkich Jej dzieci.

13 czerwca – Św. Antoni z Padwy (13.06.1231 r.)
Nazywany „Padewskim”, bo tam zmarł i tam pielgrzymują każdego roku miliony wiernych. Był jednak Portugalczykiem i urodził się w Lizbonie. Duchowy syn św. Franciszka z Asyżu, wybitny kaznodzieja i teolog. Kościół nadał mu tytuł „Doktor Ewangeliczny”. Słynął z niezwykłej znajomości Pisma Świętego i troski o ubogich. Już rok po śmierci został ogłoszony świętym. Patron rzeczy zagubionych, narzeczonych, małżeństw i ubogich.
Prawdziwa mądrość nie polega na wiedzy, ale na życiu Ewangelią. Święty Antoni przypomina, że kto szuka Boga, odnajduje więcej niż to, co utracił.

14 czerwca – Bł. Michał Kozal, biskup i męczennik (26.01.1943 r.)
Biskup włocławski, więzień niemieckich obozów koncentracyjnych. W Dachau był poddawany ciężkim prześladowaniom i eksperymentom medycznym. Pozostał wierny Chrystusowi aż do śmierci.
Ojciec święty Jan Paweł II ogłosił go błogosławionym w 1987 r.
Nie można budować przyszłości bez prawdy i wierności sumieniu. Bł. Michał przypomina, że świętość rodzi się z odwagi pozostania wiernym Bogu.

17 czerwca – Św. Brat Albert – Adam Chmielowski (2512.1916 r.)
Powstaniec styczniowy, malarz, a następnie zakonnik. Założył zgromadzenia Albertynów i Albertynek. Poświęcił życie najuboższym mieszkańcom Krakowa.
Dewizą jego życia były słowa: „Trzeba być dobrym jak chleb”.
Miłość chrześcijańska nie kończy się na współczuciu. Prawdziwa miłość pochyla się nad potrzebującym i dzieli się sobą.

21 czerwca – Św. Alojzy Gonzaga (21.06.1591 r.)
Pochodził z włoskiego rodu książęcego. Zrezygnował z kariery i majątku, aby zostać Jezuitą. Zmarł, opiekując się ofiarami epidemii w Rzymie. Jest Patronem młodzieży i studentów.
Świętość nie jest zarezerwowana dla ludzi starszych. Młode serce oddane Bogu może dokonywać wielkich rzeczy.

24 czerwca – uroczystość Narodzenia św. Jana Chrzciciela (ok. 29 r.)
Jedyny obok Jezusa i Maryi święty, którego narodziny obchodzone są w liturgii. Ostatni prorok Starego Testamentu i bezpośredni poprzednik Chrystusa.
Jan uczy pokory. Jego najważniejsze słowa brzmią: „Potrzeba, by On wzrastał, a ja się umniejszał”.

26 czerwca – Święty Josemaría Escrivá – (26.06.1975 r.)
Hiszpański kapłan, założyciel Opus Dei. Przypominał, że świętość można osiągnąć w zwyczajnym życiu: w pracy, rodzinie i codziennych obowiązkach.
Nie trzeba uciekać od świata, aby zostać świętym. Świętość zaczyna się tam, gdzie sumiennie wykonujemy codzienne obowiązki.

27 czerwca – Najświętszej Maryi Panny Matki Nieustającej Pomocy
Wizerunek Matki Bożej Nieustającej Pomocy należy do najbardziej znanych ikon maryjnych świata. Powstał między XIII a XV wiekiem na Krecie. W 1866 roku papież Pius IX powierzył ikonę Redemptorystom, polecając: „Sprawcie, aby cały świat poznał tę Matkę”. Maryja ukazana jest jako Matka wskazująca na Chrystusa – jedynego Zbawiciela człowieka. Dzieciątko Jezus spogląda na narzędzia swojej przyszłej Męki niesione przez archaniołów. W geście lęku chwyta dłoń Matki, szukając w Niej oparcia.
Nabożeństwo związane jest ze słynną ikoną znajdującą się w rzymskim kościele św. Alfonsa. Rozpowszechnili je Redemptoryści. W Polsce od ponad stu lat gromadzi ono wiernych podczas środowych nowenn.
W świecie pełnym niepokoju i zagubienia Maryja przypomina, że nigdy nie jesteśmy sami. Tak jak podtrzymywała Jezusa na drodze krzyża, tak również wspiera każdego człowieka w jego codziennych zmaganiach. Jej pomoc jest „nieustająca”, ponieważ nieustająca jest Jej matczyna miłość.
Maryja nieustannie prowadzi do Chrystusa i przypomina, że żadna modlitwa nie pozostaje bez odpowiedzi, choć nie zawsze w taki sposób, jakiego oczekujemy.

28 czerwca – Św. Ireneusza z Lyonu (ok. 202)
Biskup i męczennik. Jeden z najwybitniejszych teologów pierwszych wieków chrześcijaństwa. Bronił wiary przed błędnymi naukami i pozostawił cenne pisma. Znane jest jego zdanie: „Chwałą Boga jest żyjący człowiek”.
Prawda i świętość zawsze idą razem. Nie można kochać Boga bez poznawania Jego prawdy.

29 czerwca – uroczystość Świętych Apostołów Piotra i Pawła (ok.64-67 r.)
Jest to jedna z najstarszych i najważniejszych uroczystości roku liturgicznego. Już w pierwszych wiekach chrześcijanie obchodzili wspólne święto dwóch największych Apostołów, którzy swoją krwią przypieczętowali wiarę w Chrystusa i stali się filarami rodzącego się Kościoła.

Święty Piotr Apostoł – pierwotnie nosił imię Szymon. Był rybakiem z Betsaidy nad Jeziorem Galilejskim. Pan Jezus powołał go do grona Apostołów i nadał mu nowe imię Piotr, czyli Skała. To właśnie do niego Chrystus skierował słowa: „Ty jesteś Piotr, czyli Skała, i na tej Skale zbuduję mój Kościół”.
Piotr był świadkiem najważniejszych wydarzeń z życia Jezusa: Przemienienia na górze Tabor, modlitwy w Ogrójcu, śmierci i zmartwychwstania Pana. Mimo wielkiej miłości do Mistrza przeżył także bolesny upadek, trzykrotnie zapierając się Chrystusa podczas Jego męki. Po zmartwychwstaniu Jezus nie odrzucił go, lecz powierzył mu troskę o cały Kościół: „Paś owce moje”.
Piotr stał się pierwszym biskupem Rzymu i pierwszym papieżem. Według starożytnej tradycji poniósł śmierć męczeńską około 64–67 roku podczas prześladowań cesarza Nerona. Na własną prośbę został ukrzyżowany głową w dół, ponieważ nie uważał się za godnego umierać tak jak Chrystus.

Święty Paweł Apostoł
Urodził się w Tarsie i nosił imię Szaweł. Był gorliwym faryzeuszem oraz prześladowcą pierwszych chrześcijan. W drodze do Damaszku przeżył niezwykłe spotkanie ze Zmartwychwstałym Chrystusem, które całkowicie odmieniło jego życie. Od tej chwili stał się najgorliwszym misjonarzem Kościoła. Przemierzył tysiące kilometrów, zakładając wspólnoty chrześcijańskie w Azji Mniejszej, Grecji i Macedonii. Napisał listy apostolskie, które do dziś stanowią znaczną część Nowego Testamentu. Nazywany jest Apostołem Narodów, ponieważ zaniósł Ewangelię światu pogańskiemu. Podobnie jak św. Piotr poniósł śmierć męczeńską w Rzymie około 67 roku. Jako obywatel rzymski został ścięty mieczem.

Piotr i Paweł różnili się niemal wszystkim. Piotr był prostym rybakiem. Paweł wykształconym uczonym.
Piotr działał przede wszystkim wśród Żydów. Paweł głosił Ewangelię poganom.
Piotr był człowiekiem spontanicznym. Paweł człowiekiem wielkiej dyscypliny i intelektu.
A jednak obaj służyli temu samemu Chrystusowi.
Kościół od początku widział w nich znak jedności pośród różnorodności. Ich wspólne święto przypomina, że Kościół potrzebuje różnych darów, temperamentów i powołań, ale wszyscy są wezwani do budowania jednego Ciała Chrystusa.

Święty Piotr uczy, że Bóg potrafi podnieść człowieka po każdym upadku.

Święty Paweł przypomina, że nigdy nie jest za późno na nawrócenie i rozpoczęcie nowego życia.

Obaj Apostołowie zachęcają, aby nie lękać się świadczyć o Chrystusie we współczesnym świecie, nawet wtedy, gdy wymaga to odwagi, poświęcenia i wierności Ewangelii.

30 czerwca – Świętych Pierwszych Męczenników Kościoła Rzymskiego
Byli to chrześcijanie zamordowani podczas prześladowań cesarza Nerona po pożarze Rzymu w 64 roku. Wielu z nich zostało spalonych żywcem lub oddanych dzikim zwierzętom. Ich imion nie znamy, ale Kościół zachował pamięć o ich świadectwie.
Wiara jest skarbem, za który warto oddać wszystko. Męczennicy przypominają, że chrześcijaństwo nie rozwinęło się dzięki sile, lecz dzięki świadectwu ludzi wiernych aż do końca.