W niedziele i uroczystości

7:30, 9:00, 10:30, 12:00, 15:00, 16:15, 18:00, 20:30

Od poniedziałku do soboty

7:00,  8:00, 9:00

15.00 (z Koronką do Miłosierdzia Bożego od poniedziałku do piątku)

18:00

LIPIEC W LITURGII KOŚCIOŁA

„Wiecie bowiem, że nie czymś przemijającym, srebrem lub złotem, zostaliście wykupieni…
ale drogocenną krwią Chrystusa jako Baranka niepokalanego i bez skazy” (1 P 1, 18-19)

Lipiec w tradycji katolickiej jest miesiącem szczególnej czci Najdroższej Krwi Jezusa Chrystusa. Nabożeństwo to ma głębokie korzenie w historii Kościoła, a jego rozkwit przypadł na wiek XIX za sprawą św. Gaspara del Bufalo oraz bł. Marii De Mattias, założycielki Sióstr Apostolstwa Katolickiego.

Geneza kultu Najdroższej Krwi Chrystusa sięga Pisma Świętego, gdzie krew jawi się jako symbol życia, odkupienia i przymierza. W Starym Testamencie krew baranka paschalnego ochraniała domy Izraelitów w noc wyjścia z Egiptu (Wj 12). W Nowym Testamencie Jezus Chrystus – „Baranek Boży, który gładzi grzechy świata” (J 1,29) – oddaje swoją Krew jako cenę odkupienia ludzkości: od kropli wylanych w Ogrójcu, przez biczowanie i cierniem koronowanie, po Krew przelaną na Golgocie i wypływającą z Jego przebitego boku.

Papież Pius IX w 1849 r., jako wyraz wdzięczności za ocalenie po ucieczce z Rzymu, rozszerzył święto Najdroższej Krwi na cały Kościół, potwierdził je papież Pius X, a Pius XII nadał mu rangę święta I klasy. Po reformie liturgicznej Soboru Watykańskiego II wspomnienie to zostało połączone z uroczystością Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa – Bożym Ciałem.

Kult Najdroższej Krwi niesie ze sobą głębokie przesłanie: przypomina, że zbawienie „kosztowało” życie Syna Bożego. Krew Chrystusa jest źródłem mocy Sakramentów, szczególnie Eucharystii i Pokuty. Jest także wezwaniem do wdzięczności, pokuty i gotowości do składania ofiary z samego siebie w służbie bliźnim.

W lipcu w liturgii Kościoła obchodzimy następujące święta i wspomnienia:

3 lipca – święto Św. Tomasza Apostoła
Jeden z Dwunastu Apostołów, zwany Didymos (Bliźniak). Znany przede wszystkim z opisu ewangelicznego, w którym odmówił uwierzenia w Zmartwychwstanie bez dotknięcia ran Chrystusa. Po spotkaniu ze Zmartwychwstałym wyznał: „Pan mój i Bóg mój!” (J 20,28) – jedno z najpiękniejszych wyznań wiary w całej Ewangelii. Głosił Ewangelię w Persji i Indiach, gdzie poniósł śmierć męczeńską, przebity włócznią, około roku 72. Jego grób w Mylapore (Indie) był miejscem kultu przez wieki. Jest patronem architektów, budowniczych i teologów.
Pan mój i Bóg mój! Gdy wątpliwości ogarniają twoje serce, nie uciekaj od Chrystusa.
Przynieś Mu swoje pytania, a On da ci więcej niż odpowiedź – da ci Siebie.

4 lipca – wspomnienie Św. Elżbiety Portugalskiej
Urodzona w 1271 r. w Saragossie jako córka króla Aragonii Piotra III, otrzymała imię swojej prababki św. Elżbiety Węgierskiej. W wieku 12 lat poślubiła króla Dinis Portugalskiego. Mimo trudów życia dworskiego – w tym licznych niewierności małżonka – zachowała głęboką pobożność, prowadziła życie pokutne i z niezwykłą mądrością pełniła rolę rozjemczyni w konfliktach politycznych, w tym w wojnie między własnym mężem a synem. Po śmierci króla w 1325 r. wstąpiła do III Zakonu Franciszkańskiego. Zmarła 4 lipca 1336 r. Kanonizowana przez papieża Urbana VIII w 1625 r. jest patronką Portugalii i mediatorów pokoju.
Pokój, który dajesz innym, rodzi się najpierw w twoim sercu umiłowanym przez Boga.
Być rozjemcą to naśladować Chrystusa – Księcia Pokoju.

6 lipca – wspomnienie Bł. Marii Teresy Ledóchowskiej, dziewicy
Urodzona 29 kwietnia 1863 r. w Loosdorf (Austria), była damą dworu księżnej toskańskiej. W 1891 r. porzuciła życie dworskie i poświęciła się sprawie misyjnej i abolicji niewolnictwa w Afryce. Założyła Sodalicję św. Piotra Klawera, organizację wspierającą misje afrykańskie. Wydawała pisma misyjne, prowadziła intensywną korespondencję i modlitwę wstawienniczą za Afrykę. Papież Benedykt XV nazwał ją „Matką Afryki„. Zmarła 6 czerwca 1922 r. w Rzymie. Beatyfikowana przez Ojca św. Pawła VI w 1975 r. Jej brat, Włodzimierz Ledóchowski, był generałem Jezuitów, a siostra Urszula od Jezusa Ukrzyżowanego (Julia Maria) – świętą urszulanką.
Każdy człowiek – bez względu na kolor skóry i miejsce urodzenia – jest dzieckiem Bożym wartym miłości, wolności i Ewangelii. Nie możemy być obojętni na niesprawiedliwość„.

8 lipca – wspomnienie Św. Jana z Dukli, prezbitera, Patrona Polski
Urodził się ok. 1414 r. w Dukli na Podkarpaciu. Wstąpił do Zakonu Braci Mniejszych (Franciszkanów), a następnie przeszedł do zreformowanej gałęzi – Bernardynów. Słynął z głębokiej pokory, żarliwej modlitwy i gorliwego duszpasterstwa. Przez wiele lat działał we Lwowie, gdzie cieszył się ogromnym szacunkiem zarówno katolików, jak i prawosławnych. Pod koniec życia utracił wzrok, co przyjął z heroiczną cierpliwością. Zmarł 29 września 1484 r. Kanonizowany przez Jana Pawła II w 1997 r. w Krośnie. Jest patronem Polski, Lwowa, Archidiecezji Przemyskiej oraz Centrum Onkologii Ziemi Lubelskiej w Lublinie.
Pokora i modlitwa są fundamentem każdego prawdziwego apostolstwa.
Człowiek, który jest blisko Boga, staje blisko każdego człowieka.

11 lipca – święto Św. Benedykta, opata, Patrona Europy
Urodził się około 480 r. w Nursji (Umbria, Włochy). Studiował w Rzymie, lecz zrażony rozpustą miasta uciekł na pustkowie, gdzie przez trzy lata żył jako pustelnik w grocie pod Subiaco. Stopniowo gromadzili się wokół niego uczniowie. Około 529 r. założył na Monte Cassino opactwo, które stało się kolebką monastycyzmu zachodniego. Napisał Regułę zakonną – arcydzieło duchowej mądrości i umiaru, której przesłanie streszcza się w haśle: Ora et Labora – Módl się i pracuj. Zmarł około 547 r. Ogłoszony przez Pawła VI w 1964 r. Patronem Europy. Jego bliźniacza siostra, św. Scholastyka, dała początek żeńskiej gałęzi zakonu, zwaną Benedyktynkami.
Ora et Labora – Módl się i pracuj. Uświęcaj każdy dzień, każdy wysiłek, każde spotkanie.
Klasztor i świat potrzebują tego samego: ludzi, którzy szukają Boga całym sercem.

13 lipca – wspomnienie Świętych Andrzej Świerada i Benedykt, pustelników
Andrzej Świerad – mnich słowiański, prawdopodobnie Polak lub Słowak, żył na przełomie X i XI w. Osiadł jako pustelnik na Węgrzech, pod opieką opata Zoerada z Nitry. Wiódł życie niezwykłej surowości i modlitwy. Jego uczeń Benedykt kontynuował drogę mistrza. Obaj zostali zamordowani przez zbójców – Andrzej około 1031, Benedykt w 1034 r. Kanonizowani razem w 1083 r. przez papieża Grzegorza VII jako pierwsi święci Kościoła na ziemiach słowiańskich. Są patronami Słowacji i diecezji nitrzańskiej.
Milczenie i post, modlitwa i trud to droga, na której człowiek odnajduje Boga i samego siebie.
Świętość nie potrzebuje rozgłosu.

14 lipca – wspomnienie Św. Kamila de Lellis, prezbitera
Urodził się 25 maja 1550 r. w Bucchianico (Włochy). Jako młody człowiek prowadził burzliwe życie żołnierza i hazardzisty. Nawrócony dzięki Kapucynowi Felice da Cantalice, próbował wstąpić do zakonu, jednak choroba nogi uniemożliwiała to wielokrotnie. Podjął posługę w szpitalu San Giacomo w Rzymie, gdzie doświadczył, jak bardzo chorzy są zaniedbywani. Założył zgromadzenie Kleryków Regularnych Posługujących Chorym (Kamilianie), którzy jako pierwsi na świecie nosili opaskę z czerwonym krzyżem – poprzednicy Czerwonego Krzyża. Święcenia kapłańskie przyjął w 1584 r. Zmarł 14 lipca 1614 r. Jest patronem chorych, szpitali i personelu medycznego.
W chorym leży sam Chrystus. Kto posługuje cierpiącemu z miłością – posługuje Bogu. Miłosierdzie ma twarz, ręce i serce gotowe dotknąć cudzego bólu.

14 lipca – wspomnienie Św. Henryka, cesarza
Henryk II, urodzony 6 maja 973 r. w Abbach (Bawaria), cesarz Świętego Cesarstwa Rzymskiego od 1014 r. Był człowiekiem głębokiej wiary i reformatorem Kościoła. Popierał odnowę benedyktyńską z Cluny, fundował klasztory i biskupstwa, m.in. diecezję w Bambergu. Wraz z żoną, świętą Kunegundą, zachowywał – według tradycji – czystość małżeńską. Był wzorem władcy, który traktował władzę jako służbę Bogu i ludowi. Zmarł 13 lipca 1024 r. Kanonizowany w 1146 r. Patron Bambergu, Bazylei i władców chrześcijańskich.
Władza jest służbą. Kto rządzi ludźmi, jest sługą Bożym – odpowiedzialnym przed Bogiem za każdą duszę powierzoną jego trosce.

15 lipca – wspomnienie Św. Bonawentury, biskupa i Doktora Kościoła
Urodził się około 1221 r. w Bagnoregio (w Toskanii, we Włoszech). Jako dziecko cudownie ozdrowiał za wstawiennictwem św. Franciszka z Asyżu. Wstąpił do Zakonu Braci Mniejszych, studiował teologię w Paryżu u Aleksandra z Hales. W 1257 r. został generałem zakonu, który właśnie przeżywał poważny kryzys wewnętrzny – doprowadził go do jedności swoją mądrością i łagodnością. Napisał autorytatywną biografię świętego Franciszka oraz liczne dzieła teologiczne i mistyczne, m.in. „Itinerarium mentis in Deum„. Uczestniczył w Soborze Lyońskim II (1274), gdzie doprowadził do chwilowego zjednoczenia z Kościołem wschodnim. Zmarł podczas obrad soboru, 15 lipca 1274 r. Nazywany jest „Doktorem Serafickim„.
Cała wiedza teologiczna nie ma wartości, jeśli nie zapala serca do miłości Boga.
Prawdziwa mądrość to nie erudycja – to miłość.

16 lipca – wspomnienie Najświętszej Maryi Panny z Góry Karmel
Wspomnienie to upamiętnia objawienie Matki Bożej świętemu Szymonowi Stockowi, generałowi Karmelu, 16 lipca 1251 r. na wzgórzu w Cambridge. Maryja wręczyła mu Szkaplerz Karmelitański – znak przynależności i opieki. Góra Karmel w Palestynie była od starożytności miejscem szczególnego kultu Boga, gdzie prorok Eliasz walczył o monoteizm Izraela. Karmelici od XII w. uczynili ją symbolem kontemplacji i bliskości z Bogiem.
Szkaplerz Karmelitański – dwa kawałki materiału połączone sznurkiem – jest do dziś jednym z najpopularniejszych znaków pobożności maryjnej na świecie. Tradycja mówi, że kto go nosi z wiarą, zostanie wyswobodzony przez Maryję w pierwszą sobotę po śmierci.
Maryja z Góry Karmel przypomina, że kontemplacja jest sercem chrześcijańskiego życia.
Zatrzymaj się. Módl się. Słuchaj Boga w ciszy.

Przy naszym Sanktuarium działa Wspólnota Szkaplerza Karmelitańskiego, nad którą duchową opiekę sprawuje S. Maria, ze Zgromadzenia Sióstr Karmelitanek, Instytutu naszej Pani z Karmelu, która na co dzień pracuje w zakrystii. Do tego święta przygotowujemy się duchowo poprzez nowennę do Matki Bożej z Góry Karmel.

18 lipca – wspomnienie Św. Szymona z Lipnicy, prezbitera
Urodził się około 1438 r. w Lipnicy Murowanej koło Bochni. Wychowany w pobożnej rodzinie, studiował w Akademii Krakowskiej. Około 1457 r. wstąpił do Zakonu Braci Mniejszych (Bernardynów) w Krakowie, gdzie wielki wpływ wywarł na niego Jan Kapistran. Słynął z płomiennych kazań, głębokiej modlitwy i heroicznej posługi chorym podczas zarazy w Krakowie, podczas której sam się zaraził i zmarł 18 lipca 1482 r. Kanonizowany przez Ojca św. Benedykta XVI w Watykanie w 2007 r. Jest patronem chorych w czasie zarazy, Lipnicy Murowanej i Diecezji Tarnowskiej.
Nie bój się oddać życia w służbie bliźnim – nawet dosłownie.
Miłość, która nie ryzykuje niczego, nie jest miłością do końca.

21 lipca – wspomnienie Św. Apolinarego, biskupa i męczennika
Według tradycji był on uczniem św. Piotra Apostoła, który ustanowił go pierwszym biskupem Rawenny w I w. Przez swoje gorliwe głoszenie Ewangelii był wielokrotnie więziony i bity, lecz każdorazowo powracał do swej trzody. Po ostatnim wygnaniu, powracając do Rawenny, zmarł z ran zadanych przez pogan około 79 r. Jego relikwie spoczywają w bazylice Sant’Apollinare in Classe pod Rawenną, która należy do arcydzieł wczesnochrześcijańskiej architektury. Jest patronem Rawenny i pierwszych diecezji europejskich.
Każde prawdziwe świadectwo wiary kosztuje.
Ale krew męczenników – jak uczył Tertulian – jest nasieniem Chrześcijan.

21 lipca – wspomnienie Św. Wawrzyńca z Brindisi, prezbitera i Doktora Kościoła
Urodził się 22 lipca 1559 r. w Brindisi (Włochy) jako Giulio Cesare Russo. Wstąpił do Kapucynów i przyjął imię Wawrzyniec. Studiował intensywnie języki – opanował hebrajski, grecki, łacinę, syryjski i kilka języków nowożytnych, co czyniło go wyjątkowym egzegetą i polemistą. Głosił z wielkim sukcesem wśród Żydów, dysputował z protestantami, służył jako legat papieski w kluczowych misjach dyplomatycznych. Legenda głosi, że w 1601 r., trzymając jedynie krucyfiks, poprowadził armię katolicką do zwycięstwa nad Turkami pod Stuhlweissenburgiem. Zmarł 22 lipca 1619 r. w Lizbonie. Doktorem Kościoła ogłoszony przez Jana XXIII w 1959 r. jako „Doktor Apostolski„.
Krzyż Chrystusa jest potężniejszy niż wszelkie oręże.
Głoś Ewangelię – słowem, życiem i odwagą wiary.

22 lipca – święto Św. Marii Magdaleny
Jedna z najbliższych uczennic Jezusa, wymieniana w Ewangeliach wielokrotnie. Uwolniona przez Chrystusa od siedmiu złych duchów, towarzyszyła Mu w drodze przez Galileę. Stała pod krzyżem na Golgocie, była obecna przy złożeniu do grobu i jako pierwsza przyszła do pustego grobu w poranek wielkanocny, spotkała Zmartwychwstałego, który posłał ją z radosną nowiną do Apostołów. Dlatego tradycja nazywa ją „Apostołką Apostołów” (Apostola Apostolorum). Papież Franciszek w 2016 r. podniósł jej liturgiczne wspomnienie do rangi święta – jako wyraz uznania dla roli kobiet w historii zbawienia. Według tradycji zachodniej resztę życia spędziła w grocie La Sainte-Baume w Prowansji.
Chrystus Zmartwychwstały powierzył pierwsze słowo o swoim zmartwychwstaniu kobiecie.
Nikt, kto kochał Chrystusa, nie jest przez Niego zapomniany.

23 lipca – święto Św. Brygidy Szwedzkiej, zakonnicy, Patronki Europy
Urodzona w 1303 r. w Finster w Szwecji jako córka możnego wielmoży. W wieku 13 lat wydana za mąż za Ulfa Gudmarssona, z którym miała ośmioro dzieci. Była dworską damą królowej Szwecji. Po śmierci męża w 1344 r. całkowicie poświęciła się Bogu. Założyła Zakon Najświętszego Zbawiciela (od jej imienia popularnie zwanego Brygidkami). Zamieszkała w Rzymie, gdzie przez resztę życia zabiegała o powrót papieży z Awinionu do Rzymu oraz o reformę Kościoła. Ze znaną szczerością i odwagą upominała nawet papieży i królów. Napisała obszerne „Objawienia”. Zmarła w Rzymie 23 lipca 1373 r. Ogłoszona przez Jana Pawła II Patronką Europy w 1999 r., razem ze św. Katarzyną ze Sieny i św. Teresą Benedyktą od Krzyża.
Kobieta, matka, mistyczka, reformatorka. Nie milcz, gdy Kościół i świat potrzebują prorockiego głosu.
Świętość nie zna kompromisu z obojętnością.

24 lipca – wspomnienie Św. Kingi, dziewicy
Urodzona w 1224 r. jako córka króla Węgier Beli IV i Marii Laskaris. W 1239 r. poślubiła Bolesława Wstydliwego, księcia krakowskiego. Legenda głosi, że wrzuciła swój pierścionek zaręczynowy do kopalni soli na Węgrzech, a ten cudownie pojawił się w Wieliczce. Jest patronką górników. Wraz z mężem prowadziła życie w czystości małżeńskiej, a po jego śmierci wstąpiła do założonego przez siebie klasztoru klarysek w Starym Sączu, gdzie żyła jako mniszka do śmierci w 1292 r. Kanonizowana przez Ojca św. Jana Pawła II w Starym Sączu w 1999 roku.
Każdy stan życia – królewskość i ubóstwo, małżeństwo i zakon – może być drogą do świętości, jeśli przeżywany jest z miłością i wiernością Bogu.

25 lipca – wspomnienie Św. Krzysztofa, męczennika
Jeden z najpopularniejszych świętych w tradycji chrześcijańskiej, choć jego historyczność owiana jest legendą. Według tradycji był człowiekiem olbrzymiego wzrostu i niezwykłej siły, który służył najpotężniejszym władcom świata, szukając kogoś godnego swojej służby. Gdy usłyszał o Królu królów – Chrystusie, postanowił Mu służyć. Pustelnik poradził mu, by przeprawiał podróżnych przez groźną rzekę. Pewnej nocy poniósł na ramionach małe dziecko, które z każdym krokiem stawało się coraz cięższe – bo niósł Chrystusa dźwigającego ciężar całego świata. Stąd jego imię: Christophoros – „nioszący Chrystusa”. Poniósł śmierć męczeńską prawdopodobnie za cesarza Decjusza, około 250 r., w Licji (dzisiejsza Turcja). Należy do grupy tzw. Czternastu Wspomożycieli. Jest patronem kierowców, podróżnych, tragarzy, flisaków i wszystkich w drodze.
Kto niesie Chrystusa w sercu, nie zgubi drogi. A kto jest w drodze, niech pamięta: nie jedzie sam.

25 lipca – święto Św. Jakuba Apostoła
Syn Zebedeusza i Salome, brat Jana Ewangelisty. Należał do najściślejszego grona uczniów Jezusa – razem z Piotrem i Janem był świadkiem Przemienienia na górze Tabor i konania w Ogrojcu. Jezus nazwał braci Jakuba i Jana „Synami Gromu” (Boanerges) – ze względu na ich żarliwy temperament. Jakub był pierwszym Apostołem, który poniósł śmierć męczeńską, ścięty na rozkaz Heroda Agryppy I około 44 r. Jego grób w Santiago de Compostela w Hiszpanii stał się celem jednej z największych pielgrzymek chrześcijańskiego świata – Camino de Santiago. Patron Hiszpanii, pielgrzymów i robotników.
Droga do świętości jest zawsze drogą – wymagającą, niekiedy stromą, ale prowadzącą do celu. Wstań i idź.
Camino de Santiago zaczyna się od pierwszego kroku.

25 lipca – wspomnienie Św. Charbela Makhlouf, prezbitera
Urodził się 8 maja 1828 r. w Biqa-Kafra w górach Libanu jako Youssef Antoun Makhlouf. W 1851 r. wstąpił do Zakonu Libańskiego Maronitów i przyjął imię Charbel – syryjskiego męczennika. Po przyjęciu święceń kapłańskich w 1859 r. żył w klasztorze Mar Maron, a przez ostatnie 23 lata życia jako pustelnik w eremie świętych Piotra i Pawła. Słynął z heroicznej pokuty, modlitwy i eucharystycznej pobożności. Zmarł 24 grudnia 1898 r. Kanonizowany przez Pawła VI w 1977 r. Jest patronem Libanu i wszystkich, którzy cierpią.
Eucharystia jest sercem chrześcijańskiego życia. Człowiek, który żyje Mszą Świętą, staje się przezroczysty dla Boga i Bóg może przez niego działać cuda.

29 lipca – wspomnienie Świętych Marty, Marii i Łazarza
Rodzeństwo z Betanii – Marta, Maria i Łazarz należeli do grona najbliższych przyjaciół Jezusa. Ewangelia Jana mówi wprost: „Jezus miłował Martę i jej siostrę, i Łazarza” (J 11,5). Marta troskliwa gospodyni usługiwała Jezusowi i wyznała wiarę w Zmartwychwstanie nawet przed wskrzeszeniem brata. Maria siedząca u stóp Pana, słuchająca Jego słów, namaszczająca Jego stopy drogocennym olejkiem jest wzorem kontemplacji. Łazarz, wskrzeszony po czterech dniach jest świadkiem mocy Chrystusa nad śmiercią. Od 2021 r. ich wspomnienie obchodzone jest razem jako wyraz jedności trzech postaw: aktywnej służby, kontemplacji i świadectwa zmartwychwstania.
Przyjaźń z Jezusem jest możliwa. On pragnie wejść także do twojego domu, zasiadać przy twoim stole, być obecny w twoim bólu i twojej radości.

30 lipca – wspomnienie św. Piotra Chryzologa, biskupa i Doktora Kościoła
Urodził się około 380 r. w Imola we Włoszech. Około 433 r. został arcybiskupem Rawenny – stolicy cesarstwa zachodnio rzymskiego. Był bliskim współpracownikiem papieża Leona Wielkiego. Słynął z krótkich, ale niezwykle treściwych i pięknych homilii, dlatego otrzymał przydomek Chryzologos, czyli „Złotosłowy” (gr. chrysos – złoto, logos – słowo). Zachowało się ponad 170 jego kazań. Odegrał ważną rolę w potępieniu herezji Eutychesa. Zmarł 31 lipca 450 r. Doktorem Kościoła ogłoszony przez Benedykta XIII
w 1729 r.
Słowo, które głosisz – czy w kazaniu, czy w rozmowie – powinno być złotem: prawdziwe, czyste i wartościowe. Nie ilość słów, ale ich jakość buduje Kościół.

31 lipca – wspomnienie św. Ignacego Loyoli, prezbitera
Urodził się 23 października 1491 r. w zamku Loyola w Kraju Basków (Hiszpania) jako Íñigo López de Loyola. Był żołnierzem i dworzaninem, marzącym o rycerskiej chwale. W 1521 r., ranny podczas obrony Pampeluny, przeżył głębokie nawrócenie podczas rekonwalescencji – pod wpływem lektury „Złotej legendy” i życia Chrystusa. Napisał „Ćwiczenia duchowne” – podręcznik rozeznawania duchowego i modlitwy, który do dziś jest jednym z największych klasyków duchowości chrześcijańskiej. W 1534 r. na Montmartre złożył z towarzyszami śluby, tworząc zalążek Towarzystwa Jezusowego (Jezuitów). Zatwierdzony przez Pawła III w 1540 r., zakon szybko stał się awangardą Reformy Katolickiej. Ignacy do śmierci zarządzał zakonem z Rzymu, wysyłając misjonarzy na wszystkie kontynenty. Zmarł 31 lipca 1556 r. Kanonizowany w 1622 r. razem ze świętym Franciszkiem Ksawerym. Jest patronem rekolekcjonistów i tych, który rekolekcje odprawiają, żołnierzy i studentów.
Ad maiorem Dei gloriam – Na większą chwałę Bożą. Każde działanie, każda decyzja, każdy dzień może być ofiarowany Bogu. Rób to, co robisz – ale rób to dla Niego.

Niech świadectwo Świętych każdego dnia tego miesiąca
przypomina nam, że droga do świętości jest otwarta dla wszystkich.