Katecheza nr 414

Wielki Post to czas nawrócenia, modlitwy i podejmowania wyrzeczeń, ale także czas mądrego zatroszczenia się o siebie. Często myślimy, że służba innym wymaga od nas nieustannego działania i zapominania o własnych potrzebach. Tymczasem Jezus sam uczy nas równowagi – oddalał się na miejsca pustynne, aby się modlić i nabrać sił.

Odpoczynek, szczególnie psychiczny, nie jest egoizmem, lecz wyrazem odpowiedzialności za dar życia, który otrzymaliśmy od Boga. Kiedy nasze serce jest przemęczone i rozproszone, trudniej nam kochać cierpliwie i bezinteresownie.

Wielki Post może być okazją do wyciszenia, ograniczenia nadmiaru bodźców, mediów i pośpiechu. W ciszy łatwiej usłyszeć głos Boga i lepiej zrozumieć potrzeby drugiego człowieka. Człowiek wewnętrznie uporządkowany i wypoczęty potrafi służyć z radością, a nie z przymusu.