12 kwietnia 2026 roku

Ewangelia dzisiejsza prowadzi nas do Wieczernika, gdzie uczniowie są zamknięci ze strachu – i właśnie tam przychodzi Jezus. Nie czeka, aż staną się odważni; wchodzi w ich lęk i mówi: „Pokój wam”, jakby chciał uleczyć najpierw ich serca.
Pokazuje rany, bo Jego miłosierdzie nie ukrywa cierpienia, ale przemienia je w źródło życia.

Potem przychodzi do Tomasza Apostoła — tego, który nie potrafi uwierzyć bez dotknięcia. I Jezus nie odrzuca jego niedowiarstwa, lecz wychodzi mu naprzeciw dokładnie tam, gdzie jest jego trudność. Pozwala się dotknąć, jakby mówił: „Zobacz, nawet twoja niewiara nie jest dla Mnie przeszkodą”.

To właśnie jest miłosierdzie: Bóg nie kocha nas za to, że wierzymy doskonale, ale dlatego, że jesteśmy Jego. Nie zamyka drzwi przed tymi, którzy wątpią, lecz otwiera je jeszcze szerzej. Nie wypomina ucieczki uczniów, ale daje im misję i czyni ich świadkami przebaczenia.

A my w tej Ewangelii odnajdujemy siebie – zamkniętych, przestraszonych, czasem jak Tomasz niepewnych. I do nas także Jezus przychodzi mimo drzwi zamkniętych, z tym samym słowem: „Pokój wam”. Bo Jego miłosierdzie nie kończy się na tamtym wieczorze – ono wciąż szuka drogi do naszego serca.

6 kwietnia 2026 roku

Ewangelia ukazuje spotkanie kobiet z Jezusem Zmartwychwstałym oraz reakcję strażników i arcykapłanów. Kobiety, choć ogarnięte lękiem, biegną z radością, bo spotkały Tego, który pokonał śmierć. To niezwykłe połączenie strachu i radości pokazuje, że spotkanie z Bogiem przekracza nasze ludzkie schematy i emocje. Jezus wychodzi im naprzeciw i mówi: „Nie bójcie się”, przypominając, że prawdziwa wiara rodzi pokój serca. Jednocześnie widzimy drugą postawę – strażnicy i przywódcy religijni próbują ukryć prawdę, tworząc kłamstwo zamiast ją przyjąć. To przypomina, że człowiek zawsze staje przed wyborem: zaufać Bogu albo bronić własnych schematów. Zmartwychwstanie nie jest tylko wydarzeniem z przeszłości, ale rzeczywistością, która domaga się odpowiedzi tu i teraz. Każdy z nas może być jak kobiety – biegnąć z radością i dzielić się Dobrą Nowiną – albo jak ci, którzy zamykają się na prawdę. Jezus zaprasza nas dziś, abyśmy nie bali się spotkania z Nim i odważnie świadczyli o tym, co uczynił w naszym życiu.

5 kwietnia 2026 roku

Dzisiejsza ewangelia prowadzi nas do tajemnicy pustego grobu i zwycięstwa życia nad śmiercią. Uczniowie, którzy przychodzą do grobu Jezusa, najpierw doświadczają zagubienia i niezrozumienia. Pusty grób nie daje natychmiast odpowiedzi, lecz rodzi pytania i niepokój. Jednak właśnie w tej pustce zaczyna się rodzić wiara. Uczeń, który „ujrzał i uwierzył”, pokazuje nam, że wiara często wyprzedza pełne zrozumienie. Zmartwychwstanie nie jest tylko faktem historycznym, ale wydarzeniem, które przemienia serce człowieka. Bóg działa często w ciszy i w sposób, który nie zawsze od razu pojmujemy. Każdy z nas ma swoje „puste groby” – momenty zwątpienia, straty czy niepewności. To właśnie w nich Bóg chce objawić swoją moc i nowe życie. Ta Ewangelia zaprasza nas, abyśmy mimo trudności potrafili zaufać i uwierzyć, że światło zwycięża każdą ciemność.

29 marca 2026 roku

„Hosanna”

Niedziela Męki Pańskiej jak żadna inna ukazuje przewrotność szatana a zarazem chwiejność ludzkiej wiary. Dziś tłum głośno wiwatuje: „Hosanna” na cześć Jezusa wjeżdżającego na oślęciu do Jerozolimy. Dziś krzyczy: „Hosanna” by za moment wołać jeszcze głośniej: „Na krzyż z Nim!”.

Czy i dzisiaj nie mamy przykładów takich zachowań? Czy i dzisiaj ludzie wierzący nie zachowuje się podobnie? Jezusa, który rozmnaża chleby, uzdrawia, wskrzesza – kochają wszyscy. Ale Tego samego Jezusa, który wzywa do nawrócenia, do porzucenia grzesznych nawyków, do miłości nieprzyjaciół już nie jest tak łatwo kochać. Zbawcę, który niesie krzyż za mnie kocham, ale jeśli Ten sam Zbawca, nakazuje mi przez chwilę nieść krzyż swoich grzechów to już nie kocham Go tak bardzo.

Niedziela Palmowa i Wielki Piątek wpisane są nie tylko w życie Jezusa. Te  dni występują w życiu każdego człowieka. Czasami „Hosanna” a czasami „na krzyż”, czasem Niedziela Palmowa a innym razem Wielki Piątek.

Jak jest z moją wiarą? Potrafię być wierny zawsze, czy czasami?

22 marca 2026 roku

Ewangelia o wskrzeszeniu Łazarza pokazuje, że Bóg działa często inaczej, niż się spodziewamy. Jezus nie przychodzi od razu, choć wie o chorobie przyjaciela, co uczy, że Boże „opóźnienie” nie oznacza obojętności, ale ma głębszy sens. W spotkaniu z Martą padają kluczowe słowa: „Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem” – to nie tylko obietnica na przyszłość, ale rzeczywistość obecną w Chrystusie. Jezus jednocześnie wzrusza się i płacze, ukazując, że Bóg nie jest daleki wobec ludzkiego cierpienia, lecz w pełni w nim uczestniczy. Przy grobie Łazarza wzywa do wiary: „Czyż nie powiedziałem ci, że jeśli uwierzysz, ujrzysz chwałę Bożą?”. Cud zaczyna się od prostego gestu ludzi – odsunięcia kamienia, co przypomina, że także my mamy współpracować z łaską. Słowo Jezusa ma moc przywracać życie nawet tam, gdzie wszystko wydaje się stracone. Ta Ewangelia zaprasza do zaufania, że nawet w sytuacjach „po ludzku beznadziejnych” Bóg może działać. Ostatecznie jest to wezwanie, by uwierzyć, że prawdziwe życie znajduje się tylko w Nim.

15 marca 2026 roku

Ewangelia z IV Niedzieli Wielkiego Postu (Łk 15, 1–3.11–32) ukazuje przypowieść o miłosiernym ojcu i synu marnotrawnym. Jest to historia o człowieku, który odchodzi od ojca, traci wszystko, ale w chwili upadku odkrywa prawdę o sobie i wraca. Najważniejszą postacią tej przypowieści nie jest jednak syn, lecz ojciec, który z miłością wypatruje jego powrotu i przyjmuje go bez wyrzutów. Obraz ten pokazuje, że Bóg nie czeka na nas z karą, lecz z przebaczeniem i radością. Wielki Post przypomina nam, że zawsze możemy powrócić do Boga, nawet jeśli wydaje się, że zmarnowaliśmy wiele w życiu. Postawa starszego syna uczy jednak, że można być blisko ojca, a jednocześnie nie rozumieć jego miłosierdzia. Dlatego nawrócenie dotyczy nie tylko tych, którzy odeszli daleko, ale także tych, którzy zapomnieli o miłości i przebaczeniu. Ta Ewangelia zaprasza nas, abyśmy pozwolili Bogu przyjąć nas takimi, jakimi jesteśmy, i sami uczyli się miłosierdzia wobec innych.

8 marca 2026 roku

Ewangelia trzeciej niedzieli Wielkiego Postu ukazuje nam Jezusa, który z gorliwością oczyszcza świątynię z handlu i zamieszania (por. J 2,13–25). Ten obraz może nas poruszać, bo widzimy w Nim nie tylko łagodność, ale także świętą stanowczość wobec tego, co oddala człowieka od Boga. Świątynia miała być miejscem modlitwy i spotkania z Ojcem, a stała się przestrzenią hałasu i interesu. Jezus przypomina, że dom Ojca nie może być sprowadzony do spraw czysto ziemskich. Te słowa odnoszą się również do nas, bo świątynią Boga jest nasze serce. W Wielkim Poście jesteśmy zaproszeni, by pozwolić Chrystusowi oczyścić to, co w nas nieuporządkowane. Może jest w nas zbyt wiele pośpiechu, rozproszeń, przywiązania do rzeczy materialnych. Może modlitwa została zepchnięta na margines codzienności. Jezus nie przychodzi, aby potępić, lecz aby przywrócić właściwy porządek miłości. Jego stanowczość wypływa z troski o nasze zbawienie. Wielki Post to czas, by odważnie spojrzeć w głąb siebie i zapytać, czy moje serce rzeczywiście jest domem Boga. Jeśli pozwolimy Mu działać, On sam uczyni w nas przestrzeń prawdziwego pokoju. Oczyszczone serce stanie się miejscem żywej relacji z Chrystusem, który jest nową i prawdziwą Świątynią.

1 marca 2026 roku

Ewangelia II Niedzieli Wielkiego Postu ukazuje Jezusa przemienionego na górze podczas modlitwy. Apostołowie widzą Jego chwałę, aby umocnić się przed zgorszeniem krzyża. Przemienienie przypomina, że droga cierpienia prowadzi do światła zmartwychwstania. Mojżesz i Eliasz rozmawiają z Nim o „odejściu” w Jerozolimie, wskazując, że całe Prawo i Prorocy spełniają się w Chrystusie. Piotr chce zatrzymać tę chwilę, bo dobrze jest trwać przy objawionej chwale Boga. Jednak uczniowie nie mogą pozostać na górze – trzeba zejść do codzienności i podjąć drogę. Z obłoku rozlega się głos Ojca: „To jest Syn mój, Wybrany, Jego słuchajcie”. Wielki Post jest więc czasem szczególnego słuchania Jezusa i przemiany serca przez modlitwę. Tak jak uczniowie, potrzebujemy chwil światła, aby wytrwać w godzinach próby. Patrząc na przemienionego Pana, uczymy się ufać, że krzyż nie jest końcem, lecz drogą do chwały.

22 lutego 2026 roku

Ewangelia pierwszej niedzieli Wielkiego Postu ukazuje nam Jezus Chrystus, który pełen Ducha Świętego udaje się na pustynię i przez czterdzieści dni doświadcza pokus. To nie jest przypadkowe wydarzenie, lecz początek Jego publicznej misji. Zanim zacznie nauczać i czynić znaki, przechodzi próbę wierności Ojcu. Wielki Post również dla nas jest takim czasem – wejściem na pustynię serca.

Pustynia w Biblii to miejsce ciszy, ogołocenia i prawdy. Tam człowiek staje bez masek, bez zabezpieczeń, twarzą w twarz z Bogiem – ale też z własną słabością. Jezus Chrystus nie ucieka od tej przestrzeni. Pozwala, aby głód, samotność i pokusa odsłoniły to, co najgłębsze. Pokazuje nam, że droga do zmartwychwstania prowadzi przez duchową walkę.

18 lutego 2026 roku

Ewangelia ze Środy Popielcowej przypomina, że prawdziwa pobożność rodzi się w ukryciu. Jezus mówi o jałmużnie, modlitwie i poście, ale przestrzega przed czynieniem ich na pokaz. Największą pokusą dobra jest pragnienie, by zostać zauważonym i pochwalonym. Tymczasem Bóg patrzy nie na gesty, lecz na serce. Jałmużna ma być cicha, modlitwa – szczera, a post – radosny i pokorny. Wielki Post to czas porządkowania intencji i oczyszczania motywów działania. Nie chodzi o to, by inni widzieli nasze wyrzeczenia, lecz byśmy my zobaczyli prawdę o sobie. Ojciec widzi w ukryciu to, czego świat nie dostrzega.

Prawdziwa przemiana zaczyna się nie na zewnątrz, ale tam, gdzie jesteśmy sami przed Bogiem.