Katecheza nr 418

Miłosierdzie Boże jest jak ciepłe światło, które rozprasza najciemniejszą noc naszego życia. Nawet gdy człowiek czuje się zagubiony, jak dziecko, które odeszło daleko od domu, Bóg nie przestaje go szukać. Szukać, czekać i wołać z miłością. Jego przebaczenie jest jak ocean – bez granic. Bóg przyjmie każdą kroplę naszego żalu i winy. Czasem wydaje nam się, że nasze błędy są zbyt wielkie, ale wobec Bożego serca są jak małe rysy na szkle.

Miłosierdzie działa także przez ludzi. Przez czyjeś dobre słowo, pomocną dłoń czy przebaczenie, którego się nie spodziewaliśmy. Jest jak deszcz na spieczoną ziemię, który przywraca życie tam, gdzie panowała susza.

Jezus pokazuje nam, że prawdziwa siła nie tkwi w osądzaniu, lecz w podnoszeniu drugiego człowieka. Każdy z nas jest zaproszony, aby być odbiciem tego miłosierdzia w świecie – jak lustro, które przekazuje dalej światło.

Bo kiedy okazujemy miłość mimo trudności, wtedy najbardziej przypominamy Boga.

Katecheza nr 417

Poniedziałek Wielkanocny to nie jest „drugi dzień świąt”, ale pierwszy dzień sprawdzianu wiary. Skoro naprawdę wierzysz, że Chrystus zmartwychwstał, to dlaczego tak łatwo wracasz do swoich starych lęków, urazów i przyzwyczajeń?

Zmartwychwstanie nie jest dekoracją życia religijnego, ale jego detonatorem: albo coś w tobie zmienia, albo było tylko tradycją. Może największym paradoksem jest to, że wierzący potrafią żyć tak, jakby grób wciąż był zamknięty. A przecież Chrystus nie zmartwychwstał „ogólnie”, ale konkretnie dla ciebie.  Jezus Zmartwychwstał, abyś  przestał się bać żyć na serio. Wiara w Zmartwychwstanie bez odwagi zmiany staje się wygodnym złudzeniem. Więc dziś pytanie nie brzmi „czy wierzysz?”, ale „co z tym robisz, że wierzysz? Na ile wiara wpływa na Twoje codzienne wybory?

Katecheza nr 416

Niedziela Palmowa uczy nas, że Jezus przychodzi do naszego życia w prostocie i pokorze, a nie w blasku ludzkiej chwały. Tłum woła „Hosanna”, ale Chrystus wie, jak kruche jest ludzkie serce i jak szybko potrafi się odwrócić. Dlatego nie zatrzymuje się na oklaskach, lecz idzie dalej – wiernie, aż do końca. Jego droga prowadzi przez krzyż, który nie jest porażką, ale objawieniem miłości większej niż nasza zmienność.

Trzymając palmę w dłoni, warto zapytać siebie, czy moje „tak” dla Boga nie jest tylko chwilowym uniesieniem. Pan Jezus nie szuka doskonałych uczniów, ale serc wiernych, nawet jeśli słabych. On zna nasze wahania, a mimo to zaprasza nas, byśmy szli za Nim każdego dnia.

Niedziela Palmowa przypomina, że prawdziwa wiara dojrzewa nie w entuzjazmie tłumu, lecz w cichej wierności. I to właśnie taka wierność prowadzi nas razem z Chrystusem ku światłu zmartwychwstania.

Katecheza nr 415

Już niedługo wszyscy ruszą z koszyczkami do kościołów, by poświęcić podwawelską, jajka od kur z wolnego wybiegu, babkę piaskową z dyskontu i krojony żytni – zestaw idealnie łączący tradycję z promocją tygodnia.

Kapłani nad święconką będą czynić znak krzyża, błogosławiąc jajka, chleb, mięso i całą resztę zawartości koszyka. A co powinni w tym czasie robić wierni? Stać grzecznie czy może uczynić znak krzyża?

Niektórzy, chcąc nadrobić zaległości modlitewne, żegnają się w czasie święcenia pokarmów więcej niż przez ostatnie pięć miesięcy łącznie. Dlatego podpowiadamy…

Drodzy,
gdy kapłan błogosławi pokarmy, wierni nie muszą się żegnać. Kropka.

Katecheza nr 414

Wielki Post to czas nawrócenia, modlitwy i podejmowania wyrzeczeń, ale także czas mądrego zatroszczenia się o siebie. Często myślimy, że służba innym wymaga od nas nieustannego działania i zapominania o własnych potrzebach. Tymczasem Jezus sam uczy nas równowagi – oddalał się na miejsca pustynne, aby się modlić i nabrać sił.

Odpoczynek, szczególnie psychiczny, nie jest egoizmem, lecz wyrazem odpowiedzialności za dar życia, który otrzymaliśmy od Boga. Kiedy nasze serce jest przemęczone i rozproszone, trudniej nam kochać cierpliwie i bezinteresownie.

Wielki Post może być okazją do wyciszenia, ograniczenia nadmiaru bodźców, mediów i pośpiechu. W ciszy łatwiej usłyszeć głos Boga i lepiej zrozumieć potrzeby drugiego człowieka. Człowiek wewnętrznie uporządkowany i wypoczęty potrafi służyć z radością, a nie z przymusu.

Katecheza nr 413

Dzień Kobiet to nie tylko kwiaty i czekoladki. To święto odwagi, mądrości i serca. Kobieta w Biblii potrafiła zmieniać historię jednym „tak”. Maryja powiedziała swoje fiat – i świat już nie był taki sam. Kobiety przy grobie nie uciekły. Zostały. I to one pierwsze usłyszały o zmartwychwstaniu.

Kobieta widzi więcej. Czuje szybciej. Kocha mocniej. I pamięta daty lepiej niż niejeden kalendarz. Potrafi łączyć delikatność z siłą – jakby miała w sercu stal i jedwab jednocześnie.

Dziękujemy dziś za cierpliwość, która nie jest słabością, i za wrażliwość, która jest prawdziwą mocą.

A Pan Bóg? On od początku wiedział, że świat bez kobiet byłby po prostu niekompletny.

Drogie Panie,
przyjmijcie od nas kapłanów najlepsze życzenia, zapewniamy o swojej modlitwie.
Niech każdy dzień, będzie Waszym dniem!

Katecheza nr 412

Ręce są po to, aby pracować i pomagać. Nogi nas noszą. Do pracy, do kościoła, do drugiego człowieka. Usta służą do modlitwy, pocieszenia i wypowiadania prawdy. Oczy pomagają dostrzec dobro, ale też uczą wrażliwości na cierpienie innych. A serce przypomina, że wszystko powinno wypływać z miłości.

Jednak w dzisiejszych czasach szczególnie ważne są uszy. Wszyscy mówią a nikt albo prawie nikt nie słucha.

Słuchać Boga w ciszy modlitwy, słuchać współmałżonka, słuchać dzieci – wielka umiejętność.

Ten kto naprawdę słucha, ten rozumie, a kto rozumie, ten potrafi kochać mądrze i wiernie.

Katecheza nr 411

Ten nie będzie jadł. Tamten nie będzie pił. Ta będzie miła, a tamta postara się nie krzyczeć. No tak! Wielki Post i jeszcze większe postanowienia.

Post to nie tylko rezygnacja z mięsa w piątek, ale także uszczypliwego komentarza w poniedziałek.

Postanowienia są ok. Ale ważniejsza od nich jest spowiedź i modlitwa. To właśnie modlitwa daje siłę, żeby „nie jeść”. „Nie jeść” siebie nawzajem.

Katecheza nr 410

Piłeś? To przestań. Zdradzałeś? Nie rób tego więcej. Kłamałaś? Może czas stanąć w prawdzie. Uciekałeś w pracę? Może czas zderzyć się z problemem?! Czepiałaś się wiecznie? Może mów to samo, ale ciszej.

Wielki Post to czas zmian. Zmian i pracy. Ale nie nad innymi ale nad sobą.

Katecheza nr 409

Gdy tylko śnieg zaczyna znikać, a asfalt odsłania swoje oblicze, w wielu mężach budzi się duch — nie modlitwy, lecz przygody. W ich oczach pojawia się charakterystyczny błysk. Zaczyna się bowiem sezon motocyklowy.

Mąż rozpoczyna pielgrzymkę po ogłoszeniach: porównuje modele, ogląda filmiki, czyta fora. Żona – z równą gorliwością – pielgrzymuje po argumentach, dlaczego „to nie jest dobry moment”. On czuje wiatr w żaglach, ona przeciąg w portfelu. On mówi: „to moje marzenie”. Jej marzeniem jest spokojne serce.

Choć żona wzdycha, marudzi i czasem patrzy tak, jakby chciała mu odkręcić świece zapłonowe, wspiera go bardziej, niż przyznałaby publicznie. Martwi się, gdy słyszy karetkę na sygnale, ale wie, że on potrzebuje tej swojej drogi – kolegów, trasy i chwili, w której świat nie składa się wyłącznie z obowiązków.

W małżeństwie motocykl kupuje się nie wtedy, gdy mąż chce, ani gdy żona pozwala. Kupuje się wtedy, gdy oboje rozumieją, że najważniejsze nie jest to, na czym jedzie mąż, lecz to, że zawsze wraca do domu.

A jeśli wraca z uśmiechem — to już prawie jak oszczędność.

Panowie, nie dajcie się zastraszyć!