Katecheza nr 448

Uroczystość Wszystkich Świętych to taki dzień, w którym cmentarze rozświetlają się tysiącami zniczy. Groby toną w chryzantemach, a w powietrzu unosi się zapach wosku, jesieni i pańskiej skórki.

Niestety, często bardziej przejmujemy się tym, czy na grobie stoi odpowiedni znicz albo czy kwiatów nikt nie ukradnie, niż tym, czy pamięć o zmarłych naprawdę przemienia nasze życie? Można przecież przynieść najpiękniejszą wiązankę, zapalić największy znicz i zjeść słodką pańską skórkę, albo przejechać pół Polski a jednocześnie zapomnieć, że Wszystkich Świętych to nie konkurs na najpiękniejszy grób, lecz przypomnienie o niebie, do którego wszyscy jesteśmy zaproszeni.

Święci nie zostali świętymi dlatego, że mieli pięknie udekorowane groby. Ale dlatego, że potrafili pięknie żyć. Owszem cmentarz jest miejscem pamięci o tych, którzy odeszli. Ale jest też lustrem, w którym warto zobaczyć własne życie i zapytać siebie: gdyby dziś zgasła świeca mojego życia, co by po mnie pozostało?

Pamiętajmy zmarli potrzebują dużo modlitwy, a nie dużych zniczy.

Katecheza nr 447

Hejt w internecie jest jak kamień rzucony w człowieka – rzucić go można w sekundę, ale rany mogą pozostać na lata. Za ekranem telefonu nie kryje się awatar, lecz człowiek, który czuje, cierpi i ma swoją godność.

Pisząc obraźliwy komentarz, pomyśl, czy miałbyś odwagę powiedzieć te same słowa prosto w oczy.

Jezus uczy nas, abyśmy traktowali innych tak, jak sami chcemy być traktowani, dlatego hejt nie jest żartem, lecz krzywdą wyrządzoną drugiemu człowiekowi. Nie bądź widzem, gdy ktoś jest poniżany – reaguj, wspieraj i nie pozwalaj, by zło stawało się czymś normalnym. Zanim klikniesz „wyślij”, pomyśl: czy twoje słowa budują drugiego człowieka, czy odbierają mu kawałek jego samego?

Katecheza nr 446

Eucharystia jest źródłem i szczytem życia chrześcijańskiego, bo przychodzimy na nią po to, by spotkać Tego, bez którego trudno naprawdę żyć – Jezusa. Przy ołtarzu nie tylko słuchamy o Jego miłości, ale sami jej doświadczamy, bo Chrystus daje nam siebie w Komunii Świętej.

Wszystko, co dobre w naszym chrześcijańskim życiu, powinno z Eucharystii wyrastać: nasza modlitwa, przebaczenie, cierpliwość, miłość i gotowość do pomocy drugiemu człowiekowi. A kiedy wracamy z kościoła do domu, szkoły czy pracy, Eucharystia nie kończy się – zaczyna się jej ciąg dalszy w naszym codziennym życiu.

Bo przy ołtarzu uczymy się kochać jak Jezus, a potem mamy tę miłość zanieść tam, gdzie żyjemy.

Katecheza 445

„Znak pokoju” podczas Mszy św. nie jest zwykłym gestem grzeczności, lecz ma swoje korzenie w starożytnej tradycji chrześcijańskiej. W pierwszych wiekach Kościoła nie było to uściśnięcie dłoni a pocałunek.

W liturgii rzymskiej znak pokoju znalazł swoje miejsce przed Komunią świętą, ponieważ Eucharystia nie jest tylko spotkaniem z Chrystusem, ale także spotkaniem ludzi, którzy tworzą Jego Ciało. Dlatego gest pokoju oznacza więcej niż „miło cię widzieć”. Wyraża on pragnienie pojednania i zgody.

Znak pokoju pojawia się tuż przed Komunią, jakby liturgia przypominała nam, że nie można przyjąć Chrystusa obecnego w chlebie, gdy udajemy, że nie ma Go w człowieku stojącym obok. Nie chodzi jednak o to, aby w ciągu kilku sekund rozwiązać wszystkie konflikty. Lecz, aby uczciwie powiedzieć gestem: „Chcę pokoju – także wtedy, gdy jeszcze nie umiem go w pełni zbudować”.

Katecheza nr 444

Przygotowanie dziecka do sprawdzianu potrafi być walką: pytania, powtórki, stres i słynne: „Przecież wczoraj to umiałeś!”. Rodzic może dopilnować każdego sprawdzianu z matematyki, a jednocześnie przegapić najważniejszy egzamin swojego dziecka. Może nauczyć je tabliczki mnożenia, ale nie nauczyć przepraszać, przebaczać i kochać. Może pilnować, żeby dziecko było w kościele, ale samemu nigdy nie pokazać mu, po co tam przychodzimy.

I wtedy pojawia się niewygodne pytanie: czy przygotowujemy dzieci do dobrego życia, czy tylko do dobrych ocen?

Nie zawsze będziecie mogli pomóc dziecku w jego życiu. Ale to, czego nauczycie je swoim przykładem dzisiaj, może zostać z nimi na całe życie.

Katecheza nr 443

Ojciec Pio żył w świecie, który nie był łatwiejszy od naszego. Miał jednak coś, czego dziś bardzo potrzebujemy – czas dla Boga i serce otwarte na człowieka. Jego charyzmat modlitwy pokazuje, że nawet w świecie pełnym powiadomień warto usłyszeć ciszę. Dar rozeznawania przypomina, że nie wszystko, co błyszczy, jest warte naszego wyboru. Stygmaty mówiły o jego bliskości z Chrystusem, ale jeszcze mocniej mówiły o miłości do cierpiącego człowieka.

W konfesjonale Ojciec Pio nie zatrzymywał ludzi na ich błędach, lecz pomagał im wracać do Boga. Jego życie stawia nam proste pytanie: czy moja wiara zmienia coś w życiu drugiego człowieka? Bo charyzmat nie jest talentem do podziwiania, lecz darem, który trzeba zamienić w dobro.

Katecheza nr 442

Nowy rok szkolny jest trochę jak spowiedź. Człowiek przychodzi z postanowieniem, że tym razem naprawdę będzie lepiej. A już po tygodniu zaczyna się negocjowanie z własnymi postanowieniami.

Początek roku to szansa. Taka czysta kartka, nowy zeszyt i ta piękna iluzja, że od września będziemy punktualni, przygotowani i spokojni. To trochę jak reset komputera. Przez chwilę wszystko działa, a potem jest tak jak było.

Pan Bóg daje nam nowy początek nie po to, żebyśmy byli idealni, ale żebyśmy po raz kolejny spróbowali być lepsi.

Nie bójmy się więc nowych nauczycieli, nowych dyrektorów, nowych przedmiotów ani nowych wyzwań – bardziej trzeba się bać starego sposobu myślenia w nowym zeszycie. Bo szkoła uczy nie tylko tabliczki mnożenia, ale też tego, że czasem trzeba przyznać: „Nie wiem”, „Pomyliłem się” i „Proszę, pomóż mi”.

A jeśli ten rok ma być naprawdę nowym początkiem, zacznijmy go od najważniejszej lekcji, mianowicie – nie chodzi o to, żeby mieć same piątki. Ale o to, żeby nie zmarnować żadnej szansy, którą daje nam Bóg.

Katecheza nr 441

Oto nadchodzi wielki czas duchowego przebudzenia, bo dziecko rozpoczyna przygotowanie do Pierwszej Komunii.

Nagle okazuje się, że wiara jest bardzo ważna, choć ostatni raz w kościele byliśmy na Bożym Narodzeniu, a i to bardziej dla atmosfery niż dla Ewangelii. Przez kilka miesięcy rodzic gorliwie powtarza: „To przecież sakrament!”, jednocześnie nerwowo sprawdzając ceny restauracji, fotografa i garnituru.

Dziecko ma przygotować serce na spotkanie z Chrystusem, a rodzic – powinien mu w tym pomóc, ale jak ma to zrobić jak sam nie pojęcia o co chodzi w wierze.

Przygotowanie dziecka do chrztu, komunii czy bierzmowania może być dla Ciebie – Drogi Rodzicu szansą na umocnienie albo reanimację wiary. Ale czy z tej szansy skorzystasz? Zależy wyłącznie od Ciebie.

Katecheza nr 440

Wakacje kończą się szybciej niż pensja po wypłacie. Słońce jeszcze świeci, ale budzik już ostrzy zęby. Czas wrócić do szkoły i pracy. Czyli do miejsc, gdzie kawa bywa ważniejsza od śniadania. Pan Bóg nie obiecał nam życia bez poniedziałków. Obiecał za to, że będzie z nami także w poniedziałek.

Z wakacji zabierzmy więc nie tylko zdjęcia i opaleniznę, ale też trochę radości. Bo może właśnie naszym uśmiechem trzeba będzie komuś rozjaśnić pierwszy trudny dzień. A więc głowa do góry, plecak na plecy i ruszamy – z Bogiem nawet wrzesień da się przeżyć!

Katecheza nr 439

Lenistwo nie zawsze siedzi na kanapie. Czasem nosi elegancki garnitur i ciągle powtarza: „zrobię to jutro”. Najgroźniejsze jest lenistwo duchowe, które odkłada modlitwę, spowiedź, pojednanie i dobro na bardziej dogodny moment. Tymczasem życie nie składa się z jutra, lecz z dziś. Każda chwila zwlekania może być utraconą okazją do miłości.

Bóg codziennie sieje dobro w naszym sercu, ale od nas zależy, czy pozwolimy mu wydać owoc. Świętość nie rodzi się z wielkich zrywów, lecz z wiernego wykonywania małych obowiązków każdego dnia.