29 marca 2026 roku

„Hosanna”

Niedziela Męki Pańskiej jak żadna inna ukazuje przewrotność szatana a zarazem chwiejność ludzkiej wiary. Dziś tłum głośno wiwatuje: „Hosanna” na cześć Jezusa wjeżdżającego na oślęciu do Jerozolimy. Dziś krzyczy: „Hosanna” by za moment wołać jeszcze głośniej: „Na krzyż z Nim!”.

Czy i dzisiaj nie mamy przykładów takich zachowań? Czy i dzisiaj ludzie wierzący nie zachowuje się podobnie? Jezusa, który rozmnaża chleby, uzdrawia, wskrzesza – kochają wszyscy. Ale Tego samego Jezusa, który wzywa do nawrócenia, do porzucenia grzesznych nawyków, do miłości nieprzyjaciół już nie jest tak łatwo kochać. Zbawcę, który niesie krzyż za mnie kocham, ale jeśli Ten sam Zbawca, nakazuje mi przez chwilę nieść krzyż swoich grzechów to już nie kocham Go tak bardzo.

Niedziela Palmowa i Wielki Piątek wpisane są nie tylko w życie Jezusa. Te  dni występują w życiu każdego człowieka. Czasami „Hosanna” a czasami „na krzyż”, czasem Niedziela Palmowa a innym razem Wielki Piątek.

Jak jest z moją wiarą? Potrafię być wierny zawsze, czy czasami?

22 marca 2026 roku

Ewangelia o wskrzeszeniu Łazarza pokazuje, że Bóg działa często inaczej, niż się spodziewamy. Jezus nie przychodzi od razu, choć wie o chorobie przyjaciela, co uczy, że Boże „opóźnienie” nie oznacza obojętności, ale ma głębszy sens. W spotkaniu z Martą padają kluczowe słowa: „Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem” – to nie tylko obietnica na przyszłość, ale rzeczywistość obecną w Chrystusie. Jezus jednocześnie wzrusza się i płacze, ukazując, że Bóg nie jest daleki wobec ludzkiego cierpienia, lecz w pełni w nim uczestniczy. Przy grobie Łazarza wzywa do wiary: „Czyż nie powiedziałem ci, że jeśli uwierzysz, ujrzysz chwałę Bożą?”. Cud zaczyna się od prostego gestu ludzi – odsunięcia kamienia, co przypomina, że także my mamy współpracować z łaską. Słowo Jezusa ma moc przywracać życie nawet tam, gdzie wszystko wydaje się stracone. Ta Ewangelia zaprasza do zaufania, że nawet w sytuacjach „po ludzku beznadziejnych” Bóg może działać. Ostatecznie jest to wezwanie, by uwierzyć, że prawdziwe życie znajduje się tylko w Nim.

15 marca 2026 roku

Ewangelia z IV Niedzieli Wielkiego Postu (Łk 15, 1–3.11–32) ukazuje przypowieść o miłosiernym ojcu i synu marnotrawnym. Jest to historia o człowieku, który odchodzi od ojca, traci wszystko, ale w chwili upadku odkrywa prawdę o sobie i wraca. Najważniejszą postacią tej przypowieści nie jest jednak syn, lecz ojciec, który z miłością wypatruje jego powrotu i przyjmuje go bez wyrzutów. Obraz ten pokazuje, że Bóg nie czeka na nas z karą, lecz z przebaczeniem i radością. Wielki Post przypomina nam, że zawsze możemy powrócić do Boga, nawet jeśli wydaje się, że zmarnowaliśmy wiele w życiu. Postawa starszego syna uczy jednak, że można być blisko ojca, a jednocześnie nie rozumieć jego miłosierdzia. Dlatego nawrócenie dotyczy nie tylko tych, którzy odeszli daleko, ale także tych, którzy zapomnieli o miłości i przebaczeniu. Ta Ewangelia zaprasza nas, abyśmy pozwolili Bogu przyjąć nas takimi, jakimi jesteśmy, i sami uczyli się miłosierdzia wobec innych.

8 marca 2026 roku

Ewangelia trzeciej niedzieli Wielkiego Postu ukazuje nam Jezusa, który z gorliwością oczyszcza świątynię z handlu i zamieszania (por. J 2,13–25). Ten obraz może nas poruszać, bo widzimy w Nim nie tylko łagodność, ale także świętą stanowczość wobec tego, co oddala człowieka od Boga. Świątynia miała być miejscem modlitwy i spotkania z Ojcem, a stała się przestrzenią hałasu i interesu. Jezus przypomina, że dom Ojca nie może być sprowadzony do spraw czysto ziemskich. Te słowa odnoszą się również do nas, bo świątynią Boga jest nasze serce. W Wielkim Poście jesteśmy zaproszeni, by pozwolić Chrystusowi oczyścić to, co w nas nieuporządkowane. Może jest w nas zbyt wiele pośpiechu, rozproszeń, przywiązania do rzeczy materialnych. Może modlitwa została zepchnięta na margines codzienności. Jezus nie przychodzi, aby potępić, lecz aby przywrócić właściwy porządek miłości. Jego stanowczość wypływa z troski o nasze zbawienie. Wielki Post to czas, by odważnie spojrzeć w głąb siebie i zapytać, czy moje serce rzeczywiście jest domem Boga. Jeśli pozwolimy Mu działać, On sam uczyni w nas przestrzeń prawdziwego pokoju. Oczyszczone serce stanie się miejscem żywej relacji z Chrystusem, który jest nową i prawdziwą Świątynią.

1 marca 2026 roku

Ewangelia II Niedzieli Wielkiego Postu ukazuje Jezusa przemienionego na górze podczas modlitwy. Apostołowie widzą Jego chwałę, aby umocnić się przed zgorszeniem krzyża. Przemienienie przypomina, że droga cierpienia prowadzi do światła zmartwychwstania. Mojżesz i Eliasz rozmawiają z Nim o „odejściu” w Jerozolimie, wskazując, że całe Prawo i Prorocy spełniają się w Chrystusie. Piotr chce zatrzymać tę chwilę, bo dobrze jest trwać przy objawionej chwale Boga. Jednak uczniowie nie mogą pozostać na górze – trzeba zejść do codzienności i podjąć drogę. Z obłoku rozlega się głos Ojca: „To jest Syn mój, Wybrany, Jego słuchajcie”. Wielki Post jest więc czasem szczególnego słuchania Jezusa i przemiany serca przez modlitwę. Tak jak uczniowie, potrzebujemy chwil światła, aby wytrwać w godzinach próby. Patrząc na przemienionego Pana, uczymy się ufać, że krzyż nie jest końcem, lecz drogą do chwały.

22 lutego 2026 roku

Ewangelia pierwszej niedzieli Wielkiego Postu ukazuje nam Jezus Chrystus, który pełen Ducha Świętego udaje się na pustynię i przez czterdzieści dni doświadcza pokus. To nie jest przypadkowe wydarzenie, lecz początek Jego publicznej misji. Zanim zacznie nauczać i czynić znaki, przechodzi próbę wierności Ojcu. Wielki Post również dla nas jest takim czasem – wejściem na pustynię serca.

Pustynia w Biblii to miejsce ciszy, ogołocenia i prawdy. Tam człowiek staje bez masek, bez zabezpieczeń, twarzą w twarz z Bogiem – ale też z własną słabością. Jezus Chrystus nie ucieka od tej przestrzeni. Pozwala, aby głód, samotność i pokusa odsłoniły to, co najgłębsze. Pokazuje nam, że droga do zmartwychwstania prowadzi przez duchową walkę.

18 lutego 2026 roku

Ewangelia ze Środy Popielcowej przypomina, że prawdziwa pobożność rodzi się w ukryciu. Jezus mówi o jałmużnie, modlitwie i poście, ale przestrzega przed czynieniem ich na pokaz. Największą pokusą dobra jest pragnienie, by zostać zauważonym i pochwalonym. Tymczasem Bóg patrzy nie na gesty, lecz na serce. Jałmużna ma być cicha, modlitwa – szczera, a post – radosny i pokorny. Wielki Post to czas porządkowania intencji i oczyszczania motywów działania. Nie chodzi o to, by inni widzieli nasze wyrzeczenia, lecz byśmy my zobaczyli prawdę o sobie. Ojciec widzi w ukryciu to, czego świat nie dostrzega.

Prawdziwa przemiana zaczyna się nie na zewnątrz, ale tam, gdzie jesteśmy sami przed Bogiem.

15 lutego 2026 roku

Ewangelia z 15 lutego 2026 roku (Mk 8,27–33) ukazuje moment, w którym uczniowie rozpoznają w Jezusie Mesjasza, ale jeszcze nie rozumieją drogi, jaką On wybiera. Gdy św. Piotr wyznaje wiarę, spotyka się zaraz z trudną zapowiedzią męki – a jego sprzeciw pokazuje, jak bardzo nasze myślenie różni się od Bożego. Jezus przypomina, że nie można budować wiary na ludzkich oczekiwaniach sukcesu czy triumfu, lecz na zaufaniu Ojcu. Często i my chcielibyśmy Chrystusa bez krzyża, zbawienia bez ofiary, chwały bez cierpienia. Tymczasem droga ucznia prowadzi przez nawrócenie serca i przyjęcie logiki miłości, która daje siebie do końca. Słowa: „Zejdź Mi z oczu, szatanie” są ostrzeżeniem, by nie stawiać własnych planów ponad wolą Boga. Prawdziwe wyznanie wiary dokonuje się nie tylko ustami, ale w codziennym przyjmowaniu krzyża i wierności Ewangelii. Prośmy, abyśmy potrafili myśleć po Bożemu i odważnie iść za Chrystusem, nawet gdy Jego droga prowadzi przez trud i niezrozumienie.

8 lutego 2026 roku

Jezus wchodzi w codzienność Piotra wtedy, gdy ten jest zmęczony, rozczarowany i przekonany, że „nic się nie udało”. Prosi go jednak o coś pozornie nierozsądnego: wypłynąć jeszcze raz, wbrew doświadczeniu i logice. Zaufanie Piotra nie rodzi się z entuzjazmu, ale z posłuszeństwa wobec słowa Jezusa. Dopiero wtedy zwykła praca staje się miejscem objawienia Bożej mocy. Obfity połów odsłania prawdę o sercu człowieka — im bliżej Boga, tym wyraźniej widzimy własną kruchość. Jezus nie odrzuca Piotra z powodu jego lęku, lecz powołuje go właśnie w tym momencie. To spotkanie pokazuje, że Bóg nie czeka na naszą doskonałość, ale na gotowość, by Mu zaufać. Uczniowie zostawiają wszystko nie dlatego, że stracili rozum, lecz dlatego, że znaleźli sens. Ewangelia uczy, że prawdziwa misja zaczyna się tam, gdzie kończy się poleganie wyłącznie na sobie.

2 lutego 2026 roku

Ewangelia z dzisiejszego dnia prowadzi nas do świątyni – miejsca spotkania Boga z człowiekiem. Maryja i Józef przychodzą tam w prostocie i posłuszeństwie Prawu. Przynoszą Dziecko, które w oczach świata niczym się nie wyróżnia, a które w oczach wiary jest spełnieniem wszystkich obietnic Boga.

Szymon i Anna uczą nas sztuki czekania. Oboje są w podeszłym wieku, a jednak nie zgorzknieli. Ich serca pozostały otwarte, czujne, uważne. Szymon „oczekiwał pociechy Izraela”, Anna „nie rozstawała się ze świątynią”. To czekanie nie było bierne – było modlitwą, nadzieją, wytrwałością. Dzięki temu potrafili rozpoznać Mesjasza tam, gdzie inni widzieli tylko dziecko ubogich rodziców.

Szymon bierze Jezusa na ręce. To piękny obraz: Bóg pozwala się wziąć w ramiona człowieka, który całe życie uczył się ufać. W tej chwili Szymon może odejść w pokoju, bo nic ważniejszego już go nie ominie. Spotkał sens swojego życia. Jego pieśń przypomina nam, że prawdziwy pokój rodzi się nie z posiadania, ale ze spotkania z Bogiem.