22 marca 2026 roku

Ewangelia o wskrzeszeniu Łazarza pokazuje, że Bóg działa często inaczej, niż się spodziewamy. Jezus nie przychodzi od razu, choć wie o chorobie przyjaciela, co uczy, że Boże „opóźnienie” nie oznacza obojętności, ale ma głębszy sens. W spotkaniu z Martą padają kluczowe słowa: „Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem” – to nie tylko obietnica na przyszłość, ale rzeczywistość obecną w Chrystusie. Jezus jednocześnie wzrusza się i płacze, ukazując, że Bóg nie jest daleki wobec ludzkiego cierpienia, lecz w pełni w nim uczestniczy. Przy grobie Łazarza wzywa do wiary: „Czyż nie powiedziałem ci, że jeśli uwierzysz, ujrzysz chwałę Bożą?”. Cud zaczyna się od prostego gestu ludzi – odsunięcia kamienia, co przypomina, że także my mamy współpracować z łaską. Słowo Jezusa ma moc przywracać życie nawet tam, gdzie wszystko wydaje się stracone. Ta Ewangelia zaprasza do zaufania, że nawet w sytuacjach „po ludzku beznadziejnych” Bóg może działać. Ostatecznie jest to wezwanie, by uwierzyć, że prawdziwe życie znajduje się tylko w Nim.