8 marca 2026 roku

Ewangelia trzeciej niedzieli Wielkiego Postu ukazuje nam Jezusa, który z gorliwością oczyszcza świątynię z handlu i zamieszania (por. J 2,13–25). Ten obraz może nas poruszać, bo widzimy w Nim nie tylko łagodność, ale także świętą stanowczość wobec tego, co oddala człowieka od Boga. Świątynia miała być miejscem modlitwy i spotkania z Ojcem, a stała się przestrzenią hałasu i interesu. Jezus przypomina, że dom Ojca nie może być sprowadzony do spraw czysto ziemskich. Te słowa odnoszą się również do nas, bo świątynią Boga jest nasze serce. W Wielkim Poście jesteśmy zaproszeni, by pozwolić Chrystusowi oczyścić to, co w nas nieuporządkowane. Może jest w nas zbyt wiele pośpiechu, rozproszeń, przywiązania do rzeczy materialnych. Może modlitwa została zepchnięta na margines codzienności. Jezus nie przychodzi, aby potępić, lecz aby przywrócić właściwy porządek miłości. Jego stanowczość wypływa z troski o nasze zbawienie. Wielki Post to czas, by odważnie spojrzeć w głąb siebie i zapytać, czy moje serce rzeczywiście jest domem Boga. Jeśli pozwolimy Mu działać, On sam uczyni w nas przestrzeń prawdziwego pokoju. Oczyszczone serce stanie się miejscem żywej relacji z Chrystusem, który jest nową i prawdziwą Świątynią.

1 marca 2026 roku

Ewangelia II Niedzieli Wielkiego Postu ukazuje Jezusa przemienionego na górze podczas modlitwy. Apostołowie widzą Jego chwałę, aby umocnić się przed zgorszeniem krzyża. Przemienienie przypomina, że droga cierpienia prowadzi do światła zmartwychwstania. Mojżesz i Eliasz rozmawiają z Nim o „odejściu” w Jerozolimie, wskazując, że całe Prawo i Prorocy spełniają się w Chrystusie. Piotr chce zatrzymać tę chwilę, bo dobrze jest trwać przy objawionej chwale Boga. Jednak uczniowie nie mogą pozostać na górze – trzeba zejść do codzienności i podjąć drogę. Z obłoku rozlega się głos Ojca: „To jest Syn mój, Wybrany, Jego słuchajcie”. Wielki Post jest więc czasem szczególnego słuchania Jezusa i przemiany serca przez modlitwę. Tak jak uczniowie, potrzebujemy chwil światła, aby wytrwać w godzinach próby. Patrząc na przemienionego Pana, uczymy się ufać, że krzyż nie jest końcem, lecz drogą do chwały.

22 lutego 2026 roku

Ewangelia pierwszej niedzieli Wielkiego Postu ukazuje nam Jezus Chrystus, który pełen Ducha Świętego udaje się na pustynię i przez czterdzieści dni doświadcza pokus. To nie jest przypadkowe wydarzenie, lecz początek Jego publicznej misji. Zanim zacznie nauczać i czynić znaki, przechodzi próbę wierności Ojcu. Wielki Post również dla nas jest takim czasem – wejściem na pustynię serca.

Pustynia w Biblii to miejsce ciszy, ogołocenia i prawdy. Tam człowiek staje bez masek, bez zabezpieczeń, twarzą w twarz z Bogiem – ale też z własną słabością. Jezus Chrystus nie ucieka od tej przestrzeni. Pozwala, aby głód, samotność i pokusa odsłoniły to, co najgłębsze. Pokazuje nam, że droga do zmartwychwstania prowadzi przez duchową walkę.

18 lutego 2026 roku

Ewangelia ze Środy Popielcowej przypomina, że prawdziwa pobożność rodzi się w ukryciu. Jezus mówi o jałmużnie, modlitwie i poście, ale przestrzega przed czynieniem ich na pokaz. Największą pokusą dobra jest pragnienie, by zostać zauważonym i pochwalonym. Tymczasem Bóg patrzy nie na gesty, lecz na serce. Jałmużna ma być cicha, modlitwa – szczera, a post – radosny i pokorny. Wielki Post to czas porządkowania intencji i oczyszczania motywów działania. Nie chodzi o to, by inni widzieli nasze wyrzeczenia, lecz byśmy my zobaczyli prawdę o sobie. Ojciec widzi w ukryciu to, czego świat nie dostrzega.

Prawdziwa przemiana zaczyna się nie na zewnątrz, ale tam, gdzie jesteśmy sami przed Bogiem.

15 lutego 2026 roku

Ewangelia z 15 lutego 2026 roku (Mk 8,27–33) ukazuje moment, w którym uczniowie rozpoznają w Jezusie Mesjasza, ale jeszcze nie rozumieją drogi, jaką On wybiera. Gdy św. Piotr wyznaje wiarę, spotyka się zaraz z trudną zapowiedzią męki – a jego sprzeciw pokazuje, jak bardzo nasze myślenie różni się od Bożego. Jezus przypomina, że nie można budować wiary na ludzkich oczekiwaniach sukcesu czy triumfu, lecz na zaufaniu Ojcu. Często i my chcielibyśmy Chrystusa bez krzyża, zbawienia bez ofiary, chwały bez cierpienia. Tymczasem droga ucznia prowadzi przez nawrócenie serca i przyjęcie logiki miłości, która daje siebie do końca. Słowa: „Zejdź Mi z oczu, szatanie” są ostrzeżeniem, by nie stawiać własnych planów ponad wolą Boga. Prawdziwe wyznanie wiary dokonuje się nie tylko ustami, ale w codziennym przyjmowaniu krzyża i wierności Ewangelii. Prośmy, abyśmy potrafili myśleć po Bożemu i odważnie iść za Chrystusem, nawet gdy Jego droga prowadzi przez trud i niezrozumienie.

8 lutego 2026 roku

Jezus wchodzi w codzienność Piotra wtedy, gdy ten jest zmęczony, rozczarowany i przekonany, że „nic się nie udało”. Prosi go jednak o coś pozornie nierozsądnego: wypłynąć jeszcze raz, wbrew doświadczeniu i logice. Zaufanie Piotra nie rodzi się z entuzjazmu, ale z posłuszeństwa wobec słowa Jezusa. Dopiero wtedy zwykła praca staje się miejscem objawienia Bożej mocy. Obfity połów odsłania prawdę o sercu człowieka — im bliżej Boga, tym wyraźniej widzimy własną kruchość. Jezus nie odrzuca Piotra z powodu jego lęku, lecz powołuje go właśnie w tym momencie. To spotkanie pokazuje, że Bóg nie czeka na naszą doskonałość, ale na gotowość, by Mu zaufać. Uczniowie zostawiają wszystko nie dlatego, że stracili rozum, lecz dlatego, że znaleźli sens. Ewangelia uczy, że prawdziwa misja zaczyna się tam, gdzie kończy się poleganie wyłącznie na sobie.

2 lutego 2026 roku

Ewangelia z dzisiejszego dnia prowadzi nas do świątyni – miejsca spotkania Boga z człowiekiem. Maryja i Józef przychodzą tam w prostocie i posłuszeństwie Prawu. Przynoszą Dziecko, które w oczach świata niczym się nie wyróżnia, a które w oczach wiary jest spełnieniem wszystkich obietnic Boga.

Szymon i Anna uczą nas sztuki czekania. Oboje są w podeszłym wieku, a jednak nie zgorzknieli. Ich serca pozostały otwarte, czujne, uważne. Szymon „oczekiwał pociechy Izraela”, Anna „nie rozstawała się ze świątynią”. To czekanie nie było bierne – było modlitwą, nadzieją, wytrwałością. Dzięki temu potrafili rozpoznać Mesjasza tam, gdzie inni widzieli tylko dziecko ubogich rodziców.

Szymon bierze Jezusa na ręce. To piękny obraz: Bóg pozwala się wziąć w ramiona człowieka, który całe życie uczył się ufać. W tej chwili Szymon może odejść w pokoju, bo nic ważniejszego już go nie ominie. Spotkał sens swojego życia. Jego pieśń przypomina nam, że prawdziwy pokój rodzi się nie z posiadania, ale ze spotkania z Bogiem.

1 lutego 2026 roku

Jezus w dzisiejszej Ewangelii pokazuje, że prawdziwe szczęście często rodzi się tam, gdzie po ludzku widzimy słabość i stratę. Błogosławieni nie są ci, którzy mają najwięcej, lecz ci, którzy potrafią zaufać Bogu i otworzyć się na Jego działanie. Chrystus zaprasza nas, byśmy w cierpieniu nie zamykali serca, ale szukali w nim nadziei i sensu. Uczy, że łagodność, miłosierdzie i czystość serca mają większą moc niż przemoc czy pycha. Ewangelia przypomina, że pokój zaczyna się od naszego wnętrza i naszych codziennych wyborów. Bycie wiernym Ewangelii może czasem kosztować, ale Jezus zapewnia, że taka droga prowadzi do prawdziwej radości. To wezwanie, abyśmy już dziś spróbowali żyć logiką Królestwa Bożego, nawet jeśli jest ona inna niż logika świata.

25 stycznia 2026

Jezus, słysząc o uwięzieniu Jana Chrzciciela, udaje się do Galilei, wypełniając proroctwo Izajasza: „lud, który mieszka w ciemności, ujrzał wielkie światło” – to zapowiedź Jego misji, która przynosi światło i nadzieję ludziom pogrążonym w mroku egzystencji. Jezus rozpoczyna swoją działalność od wezwania do nawrócenia, bo tylko otwarte serce może przyjąć bliskość Królestwa Bożego. W świetle tej Ewangelii widzimy, że Chrystus pragnie rozświetlić nasze codzienne trudności i grzechy, które często ciemnieją naszą relację z Bogiem. Jego obecność w naszym życiu jest jak światło, które nie eliminuje trudów, ale daje siłę, by je przekształcić w drogę prowadzącą ku Jezusowi. Chrystus nie chce, byśmy chodzili w cieniu lęku, zwątpienia czy podziałów – wzywa nas do odwagi, byśmy na Jego wzór stali się „światłem” dla innych. Z Ewangelii uczymy się, że prawdziwe nawrócenie zaczyna się od prostego „tak” wobec Bożego wezwania, nawet wtedy, gdy droga wydaje się niejasna. Jezus nie tylko zapala światło w naszym sercu, ale także kieruje nas ku wspólnocie i miłości braterskiej, które są znakiem Jego Królestwa już teraz. Niech ta Ewangelia przypomina nam, że światło Chrystusa zawsze poprzedza Jego obecność – wystarczy zrobić pierwszy krok w Jego stronę.

18 stycznia 2026

Ewangelia ukazuje Jezusa obecnego w codziennym ludzkim doświadczeniu – na weselu, pośród radości i relacji. Brak wina odsłania ludzką bezradność, która często pojawia się wtedy, gdy kończą się nasze zasoby i pomysły. Maryja uczy nas postawy zaufania: nie narzuca rozwiązań, ale prowadzi do Jezusa i zachęca, by zrobić wszystko, cokolwiek On powie. Cud w Kanie nie jest tylko znakiem mocy, lecz objawieniem nowości, jaką Chrystus wnosi w życie człowieka. Woda przemieniona w wino pokazuje, że Bóg potrafi przemienić to, co zwyczajne, a nawet jałowe, w coś pełnego smaku i sensu. Jezus działa w ciszy, bez rozgłosu, szanując czas i drogę wiary uczniów. Ten znak rodzi wiarę – nie przez spektakularność, lecz przez spotkanie. Ewangelia zaprasza nas, byśmy oddali Chrystusowi to, co „puste”, wierząc, że On może uczynić z tego dar. Każde nasze „wesele” może stać się miejscem objawienia Jego chwały.