2 lutego 2026 roku

Ewangelia z dzisiejszego dnia prowadzi nas do świątyni – miejsca spotkania Boga z człowiekiem. Maryja i Józef przychodzą tam w prostocie i posłuszeństwie Prawu. Przynoszą Dziecko, które w oczach świata niczym się nie wyróżnia, a które w oczach wiary jest spełnieniem wszystkich obietnic Boga.

Szymon i Anna uczą nas sztuki czekania. Oboje są w podeszłym wieku, a jednak nie zgorzknieli. Ich serca pozostały otwarte, czujne, uważne. Szymon „oczekiwał pociechy Izraela”, Anna „nie rozstawała się ze świątynią”. To czekanie nie było bierne – było modlitwą, nadzieją, wytrwałością. Dzięki temu potrafili rozpoznać Mesjasza tam, gdzie inni widzieli tylko dziecko ubogich rodziców.

Szymon bierze Jezusa na ręce. To piękny obraz: Bóg pozwala się wziąć w ramiona człowieka, który całe życie uczył się ufać. W tej chwili Szymon może odejść w pokoju, bo nic ważniejszego już go nie ominie. Spotkał sens swojego życia. Jego pieśń przypomina nam, że prawdziwy pokój rodzi się nie z posiadania, ale ze spotkania z Bogiem.