19 kwietnia 2026 rok

Ewangelia z trzeciej niedzieli Wielkanocy opisująca drogę uczniów do Emaus jest historią o spotkaniu, które rodzi się pośród rozczarowania. Dwaj uczniowie odchodzą smutni, jakby wszystko się skończyło, a ich nadzieje zostały pogrzebane razem z Jezusem. A jednak to właśnie wtedy On przychodzi – nierozpoznany, cichy, idący obok nich.

Czasem i nasze życie przypomina tę drogę: pełne pytań, zawiedzionych oczekiwań, powolnego oddalania się od tego, co kiedyś było źródłem radości. Jezus nie zatrzymuje nas na siłę, ale idzie z nami, słucha, tłumaczy i cierpliwie rozpala serce. Jego obecność nie zawsze jest oczywista – często odkrywamy ją dopiero później, patrząc wstecz.

Kulminacją spotkania jest łamanie chleba – moment, w którym uczniowie nagle rozpoznają Pana. Ten prosty gest staje się światłem, które rozprasza ich ciemność. Podobnie i dziś Chrystus daje się poznać w Eucharystii, gdzie zwyczajność staje się miejscem objawienia.

A gdy Go rozpoznają, natychmiast wracają do Jerozolimy. Spotkanie z żywym Jezusem nie pozwala pozostać w miejscu – rodzi pragnienie dzielenia się radością. Bo prawdziwa wiara zaczyna się wtedy, gdy serce znów zaczyna płonąć.