Katecheza nr 376
Pokora to cicha siła, która nie krzyczy o sobie, ale pozwala innym błyszczeć. To zgoda na bycie ostatnim, gdy wszyscy chcą być pierwsi, i radość z tego, że Bóg widzi to, czego nie widzi świat.
Pokora potrafi płakać w ukryciu, a jednocześnie uśmiechać się, gdy daje siebie w ofierze. Jest zgodą, by pozwolić Bogu pisać naszą historię tak, jak On chce, nawet jeśli nie rozumiemy wszystkich Jego słów. Chrystus uniżył się aż do krzyża — i właśnie tam pokazał, że największa moc kryje się w miłości.
Pokora nie jest słabością, lecz kluczem, który otwiera drzwi do Królestwa. A ten, kto naprawdę klęka przed Bogiem, nigdy nie będzie musiał klękać przed strachem.