II Niedziela po Narodzeniu Pańskim
5 Stycznia 2020 roku
„Przyszedł on na świadectwo, aby zaświadczyć o światłości”

           Dzisiejszy fragment ewangelii opowiada o Janie. Ukazuje Go jako tego, który daje świadectwo o Jezusie Chrystusie – o Słowie wcielonym.

           O czym świadectwo daje ja? Ale nie moje deklaracje? Nie moje pamiątki sakramentów, tylko moja codzienność? O czym ona świadczy? Poranna modlitwa o potrzebie rozmowy z Bogiem, a jej brak? Wieczorna modlitwa o chęci dziękczynienia Bogu za kolejny przeżyty dzień, a jej brak? Niedzielna Eucharystia o miłości do Boga, a jej brak? Systematyczna spowiedź o pragnieniu życia wiecznego w niebie, a jej brak?

           Jakie daje świadectwo? Jaki daje przykład rodzinie, dzieciom, bliskim, kolegom i koleżankom z pracy? Przykład żywej wiary czy ateizmu?

Uroczystość Świętej Bożej Rodzicielki Maryi
1 Stycznia 2020 roku

„Pasterze pospiesznie udali się do Betlejem i znaleźli Maryję, Józefa
i Niemowlę, leżące w żłobie.”

            Nowy Rok, który dziś rozpoczynamy to kolejna szansa. Tak naprawdę, to kolejne 366 szans. Szans na poranny pacierz, wieczorną modlitwę, codzienną Eucharystię, comiesięczną spowiedź. To czas dla duszy i ciała.

            Ewangelista przypomina nam dziś o pasterzach, którzy oddali pokłon Jezusowi. Uświadomieni przez Anioła, kim jest to Dziecię, które właśnie
się narodziło, to właśnie oni poszli i złożyli Mu hołd. Dziś tamtych pasterzy z Betlejem już nie ma. Ale zaproszenie do tego, by oddawać Bogu cześć, jest cały czas aktualne. Zaproszenie do tego, by żyć wiarą, by wiarą się dzielić mimo upływu czasu, nic nie straciło na swojej aktualności.

            Dzisiejszy dzień za przyczyną papieża Pawła VI jest dniem modlitw
o pokój. Pokój zaczyna się w rodzinie. Jeśli rodziny są napełnione Bożym pokojem, to stają sią ambasadorami tego pokoju w świecie. Jeśli rodziny,
są miejscem, kłótni, a dom zamiast być ostoją staje się karą, to później tę złość „domową” przenosi się do pracy, szkoły, społeczeństwa i świata.

            Módlmy się o to, by ten rozpoczynający się rok, by rokiem pokoju, rokiem rodziny, Bożym rokiem niech będzie dla nas wszystkich!

BOŻEGO ROKU! PEŁNEGO POKOJU, MIŁOŚCI I WIARY!

XXVI Niedziela Zwykła
29 Września 2019 roku
„Żył pewien człowiek bogaty…”

Kościół za sprawą dzisiejszej ewangelii przypomina nam opowiadanie o bogaczu i biedaku. Podejmując lekturę Pisma świętego szczególnie niektórych fragmentów Nowego Testamentu, można dojść do wniosku,
że Jezus „uwziął się” na bogatych. Wielokrotnie słyszymy, że bogatym ciężko jest wejść do nieba. Może ktoś zadać pytanie: Czy musze być biednym by wejść do nieba? Albo inne pytanie: Ile mogę mieć by nie przekroczyć granicy bogactwa, o której mowa w ewangelii? W tym miejscu trzeba obalić pewien mit! To nie jest tak, że w niebie nie będzie bogatych. Będą bogaci i będą biedni. Być bogatym w oczach Jezusa to być nadmiernie przywiązanym
do dóbr doczesnych. Być bogatym w oczach Jezusa to nie umieć się dzielić
z innymi. Taka jest definicja bogactwa z którym walczy Jezus.
Jezus walczy z takim bogactwem, bo ono zamyka nas na potrzebujących. Takie pojmowanie bogactwa, gdzie człowiek koncentruje się tylko na tym by mieć sprawia, że przestaje widzieć drugiego człowieka i jego potrzeby. Ów bogactwo rozwija egoizm, pychę i chciwość.
Czy z takiego „rodzaju bogactwa” może cieszyć się Jezus? Absolutnie nie!
A ja jestem bogaty czy biedny? Jezus się „cieszy” czy „cieszy” się szatan?

Mt 22, 15-21

Wtedy faryzeusze odeszli i naradzali się, jak by podchwycić Go w mowie. Posłali więc do Niego swych uczniów razem ze zwolennikami Heroda, aby Mu powiedzieli: Nauczycielu, wiemy, że jesteś prawdomówny i drogi Bożej w prawdzie nauczasz. Na nikim Ci też nie zależy, bo nie oglądasz się na osobę ludzką. Powiedz nam więc, jak Ci się zdaje? Czy wolno płacić podatek Cezarowi, czy nie? Jezus przejrzał ich przewrotność i rzekł: Czemu Mnie wystawiacie na próbę, obłudnicy? Pokażcie Mi monetę podatkową! Przynieśli Mu denara. On ich zapytał: Czyj jest ten obraz i napis? Odpowiedzieli: Cezara. Wówczas rzekł do nich: Oddajcie więc Cezarowi to, co należy do Cezara, a Bogu to, co należy do Boga.
W dzisiejszej Ewangelii zwracają szczególnie naszą uwagę dwa słowa, których Jezus użył w dialogu z faryzeuszami i herodianami. Mianowicie określił ich słowem „obłudnicy” – hypokritai”. W języku greckim hypokrites oznacza nie tylko obłudnika, kogoś dwulicowego, nieszczerego, ale również aktora. Faryzeusze i herodianie przyjmują wyuczoną rolę, by podchwycić Jezusa w mowie. Wskazuje na to, ich udawane i nieszczere pochlebstwo: „Nauczycielu, wiemy, że jesteś prawdomówny i drogi Bożej w prawdzie nauczasz…”.
Dalej następuje podchwytliwe pytanie związane z podatkiem. Jeżeli Jezus powie „tak” na płacenie znienawidzonego przez Żydów podatku, tak zwanego „pogłównego” (podatek od głowy), wtedy może stracić szacunek i poparcie tłumu, który uważał Go za proroka. Jeżeli powie „nie”, wówczas może zostać oskarżony przez władzę rzymską o wzniecanie buntu i nawet skazany na śmierć, do czego wytrwale dążyli faryzeusze. Drugie słowo, na które chcemy zwrócić uwagę, mówi o próbie, na jaką Jezus zostaje wystawiony: „Czemu Mnie wystawiacie na próbę?”. Mamy tu do czynienia z takim samym doświadczeniem, jakie Jezus przeżył podczas kuszenia na pustyni przez szatana (zob. Mt 4,1nn). Wskazuje na to greckie słowo peiradzo oraz peirasmos, które oznacza ciężkie doświadczenie, pokusę, kuszenie, wystawianie na próbę, kuszenie do grzechu. Dosłownie możemy przetłumaczyć: ”Obłudnicy, dlaczego mnie kusicie?”
Szatan, gdy wyprowadził Jezusa na górę, pokazując wszystkie królestwa i bogactwa świata, powiedział: „Dam Ci to wszystko, jeśli upadniesz i oddasz mi pokłon”. Wydaje się, że odpowiedź Jezusa: „Panu Bogu swemu, będziesz oddawał pokłon i Jemu samemu służyć będziesz” (Mt 4,10), bardzo dobrze koresponduje z odpowiedzią z dzisiejszej Ewangelii: „Oddajcie więc Cezarowi to, co należy do Cezara, a Bogu to, co należy do Boga”. Czy zatem postępowanie faryzeuszy i herodian nie jest diabelskie? Zręczna odpowiedź Jezusa nie sprzeciwia się lojalności wobec władzy świeckiej i należytego szacunku. Ustawia właściwie priorytety. To Bóg posiada władzę nad wszystkim i do Niego wszystko należy, świat cały i jego mieszkańcy, także Cezar, który musi się liczyć z Jego Prawem.
Podobnie Cyrus z dzisiejszego pierwszego czytania, do którego Bóg mówi: „Ja jestem Pan i nie ma innego. Poza Mną nie ma Boga” (Iz 45,5 ). Odpowiedź Jezusa jest zatem właściwa, zwłaszcza, że faryzeusz musiał uważać monetę rzymską za sprzeczną z Prawem. Chodziło o wizerunek cesarza i o kult bałwochwalczy – oddawanie mu boskiej czci. Jezus również zadał pytanie: „Czyj jest ten obraz i napis?” Nawiązał w ten sposób do słów z Księgi Rodzaju o stworzeniu człowieka na obraz i podobieństwo Boże (zob. Rdz 1,26-27). Tak jak moneta nosi wizerunek cesarza, tak człowiek jest obrazem Boga i do Niego należy. Jezus w ten sposób pyta swoich rozmówców, na których Mu zależy i każdego z nas: Czyj obraz nosisz w sobie, do kogo należy Twoje życie, komu służysz i oddajesz chwałę?
Noszę w sobie obraz dziecka Bożego, Jezusa Bożego Syna, który umiłował mnie i samego siebie wydał za mnie (Ga 2,20). „On jest obrazem Boga niewidzialnego – Pierworodnym wobec każdego stworzenia” (Kol 1,15). Popatrzmy zatem oczami wiary na Jezusa. On jest naszym Bogiem i Panem, na Jego Imię zgina się każde kolano, w niego wpatrujemy się i za sprawą Ducha Pańskiego, coraz bardziej upodabniamy się do Jego obrazu (por. 2 Kor 3,18).
Słowo Boże z dzisiejszej Ewangelii ukazując pierwszeństwo Boga, Jezusa Chrystusa w naszym życiu, przestrzega przed obłudą, udawaniem kogoś, kim się nie jest oraz przed nieszczerym, fałszywym, postępowaniem wobec Boga i innych. Zaprasza nas również do podjęcia walki duchowej w godzinie próby – z pokusą bałwochwalstwa, oddawaniem czci współczesnym bożkom i idolom, takim jak pieniądz, władza, chciwość, pycha, samowystarczalność, nasze własne ego. Nie pozwólmy, by zajęły one miejsce Jezusa w naszym sercu i życiu, niszczyły obraz człowieka Bożego w nas. W dzisiejszym słowie Bożym z drugiego czytania, z Pierwszego Listu św. Pawła Apostoła do Tesaloniczan mamy wskazówkę, aby tak się nie stało. Należy: zajmować się wytrwale dziełem wiary, podejmować trud miłości i mieć wytrwałą nadzieję w Panu naszym Jezusie Chrystusie (1 Tes 1,3).
Słowa Psalmu z dzisiejszej liturgii z wiarą i mocą ogłaszają prawdę:
Wielki jest Pan, godzien wszelkiej chwały,
Budzi trwogę najwyższą, większą niż inni bogowie.
Bo wszyscy bogowie pogan są tylko ułudą,
Pan zaś stworzył niebiosa.

Jezus w przypowieściach mówił do arcykapłanów i starszych ludu: Królestwo niebieskie podobne jest do króla, który wyprawił ucztę weselną swemu synowi. Posłał więc swoje sługi, żeby zaproszonych zwołali na ucztę, lecz ci nie chcieli przyjść. Posłał jeszcze raz inne sługi z poleceniem: Powiedzcie zaproszonym: Oto przygotowałem moją ucztę: woły i tuczne zwierzęta pobite i wszystko jest gotowe. Przyjdźcie na ucztę! Lecz oni zlekceważyli to i poszli: jeden na swoje pole, drugi do swego kupiectwa, a inni pochwycili jego sługi i znieważywszy [ich], pozabijali. Na to król uniósł się gniewem. Posłał swe wojska i kazał wytracić owych zabójców, a miasto ich spalić. Wtedy rzekł swoim sługom: Uczta wprawdzie jest gotowa, lecz zaproszeni nie byli jej godni. Idźcie więc na rozstajne drogi i zaproście na ucztę wszystkich, których spotkacie. Słudzy ci wyszli na drogi i sprowadzili wszystkich, których napotkali: złych i dobrych. I sala zapełniła się biesiadnikami. Wszedł król, żeby się przypatrzyć biesiadnikom, i zauważył tam człowieka, nie ubranego w strój weselny. Rzekł do niego: Przyjacielu, jakże tu wszedłeś nie mając stroju weselnego? Lecz on oniemiał. Wtedy król rzekł sługom: Zwiążcie mu ręce i nogi i wyrzućcie go na zewnątrz, w ciemności! Tam będzie płacz i zgrzytanie zębów. Bo wielu jest powołanych, lecz mało wybranych.
Słyszymy dzisiaj o królu, który pragnie celebrować gody weselne dla swojego syna. Na to wesele zaprasza wszystkich ludzi, również nas. Jest to królewskie zaproszenie. Tym, który zaprasza jest Bóg, Król wszechświata. Zazwyczaj nikt zdrowo myślący nie lekceważy królewskiego zaproszenia, raczej czuje się wyróżniony i odbiera je jako zaszczyt. Królem jest Bóg Ojciec, a Synem jest Jezus Chrystus, którego On posłał na ten świat, aby odnalazł Mu oblubienicę, którą jest cała ludzkość.
Dziś stoimy wobec realizacji spełnienia się planu, który jest również marzeniem Boga. Bóg chce zawrzeć z ludźmi, z każdym człowiekiem przymierze wieczne i nierozerwalne, jak w małżeństwie, gdzie oblubienica mówi do oblubieńca: jam miłego mego, a miły jest mój, na zawsze, wiecznie. Bóg zaprasza wszystkich, jest to dar darmo dany. Nikt nie musi zasługiwać, ani płacić za udział w uczcie. To wszystko zostało dla nas przygotowane. Bóg mówi, że przygotował ucztę z tłustego mięsa, z wybornych win, z najpożywniejszego mięsa i z najwyborniejszych win (Iz 25, 6). Św. Paweł zaś mówi, że Bóg według swego bogactwa zaspokoi w Jezusie Chrystusie każdą waszą potrzebę i to wspaniale (Flp 4, 19).
Jak wygląda odpowiedź człowieka na to powołanie i wezwanie? Jedni są obojętni, inni ją lekceważą, inni nie chcą przyjść lub wprost ją odrzucają. Takie są postawy ludzi i takie mogą być nasze postawy. Ci, którzy tak postępują, niweczą plan Boga wobec swojego życia, zaprzepaszczają okazję do udziału w wiecznej uczcie. Są też tacy, którzy nie tylko odrzucili zaproszenie Boga, ale nadto zostali ogarnięci jakimś złem: „pochwycili sługi, znieważyli ich, wyrzucili i pozabijali”. Taki jest los chrześcijan w świecie, którzy głoszą wiarę.
Jednak Król, którym jest Bóg widząc, że sala nadal jest do zapełnienia, nieustannie posyła kolejne sługi na place, na skrzyżowania, na ulice, na peryferie miast. Ci, którzy nigdy nawet nie pomyśleli, że Król o nich pamięta, przyjmują Jego zaproszenie.
Wchodzący na ucztę otrzymują kolejny dar: strój weselny, białą szatę. Czym jest ta szata weselna? Św. Paweł mówi, że jest to symbol „bogactwa łaski Boga, który z miłości przeznaczył nas dla siebie jako przybranych synów przez Jezusa Chrystusa. W Nim mamy odkupienie przez krew Jego – odpuszczenie występków” (Ef 1,4-8)! Bo „wy wszyscy, którzy zostaliście ochrzczeni w Chrystusie, przyoblekliście się w Chrystusa i dzięki wierze jesteście synami Bożymi w Chrystusie Jezusie” (Ga 26-27). Szata weselna to również symbol naszej odpowiedzialności za dar zbawienia: zaproszenie jest darmowe, ale zobowiązuje tego, kto je otrzymał, do udzielenia odpowiedzi.
Król zauważył człowieka nieubranego w strój weselny. Żąda wyjaśnienia. Ale ten oniemiał i milczy. Jest to kolejny zawód serca Króla, którym jest Bóg, bo ludzie ciągle napełniają goryczą Boże serce. Ktoś powiedział, że w przypadku tego człowieka jest to nadaremne powołanie. Dostał wszystko, a okazało się to bezużyteczne i nadaremne.
W dniu ostatecznym będzie sąd decydujący o naszej wieczności, o naszym miejscu w przyszłości. On będzie dotyczył tego, czy każdy z nas przyjął, czy też odrzucił dar Boży. Bóg zawsze daje życie. Nigdy nie daje śmierci. Śmierć wybieramy sami. To jest nasz dramat i ryzyko wolności. To Słowo kieruje do nas napomnienie: mamy pamiętać, że wszyscy ludzie są wezwani i powołani do zbawienia na tę wspaniałą ucztę królestwa, ale nikt nie może być do końca tego pewien, nie ma gwarancji, że mimo wszystko tam wejdzie i zostanie, pomimo przynależności do Kościoła.
Co mamy zrobić? Zdać się na łaskę i miłosierdzie Boga, który nas nieustannie przyciąga ku sobie oraz odrzucić to wszystko, co w naszym życiu stanowi przeszkodę dla działania Boga i nie pozwala, aby On królował nad nami.
Warto również odpowiedzieć sobie na pytanie, które stawia św. Paweł: „A może gardzisz bogactwem dobroci, cierpliwości i wielkoduszności Boga, nie chcąc wiedzieć, że dobroć Boga chce cię przywieść do nawrócenia? I oto przez swoją zatwardziałość i serce nieskłonne do nawrócenia skarbisz sobie gniew na dzień gniewu i objawienia się sprawiedliwego sądu Boga, który odda każdemu według jego uczynków” (Rz 2,4).