10 Grudnia 2023 roku II Niedziela Adwentu

„Przygotujcie drogę Panu, prostujcie dla Niego ścieżki”

          Adwent jest czasem czuwania, a nie tylko czekania na Boże Narodzenie. Przewodnikami na drodze tego czuwania są: Matka Boża, Prorok Izajasz i Jan Chrzciciel.

To właśnie Jan Chrzciciel był tym, który nawoływał do nawrócenia. To wołanie, nic nie straciło ze swej aktualności.

Co dziś dla mnie może oznaczać owe „prostowanie ścieżek”? Każdy z nas ma jakieś swoje wady, jakieś swoje grzechy. Czuwać, to nie tylko dbać o regularną spowiedź. To także szczerze walczyć o prawdziwe postanowienie poprawy.

Każdy ma co poprawiać, ale nie każdy ma dość motywacji na to, aby zmierzyć się ze swoimi grzechami. Musimy nieustannie pracować nad własnymi słabościami. Czas adwentu jest ku temu idealną sposobnością.

3 grudnia 2023 roku I Niedziela Adwentu

„Czuwajcie”

Na progu adwentu ewangelista Marek przypomina nam o potrzebie czuwania. Jezus Chrystus pragnie, abyśmy byli gotowi na spotkanie z Nim. Ktoś może zapytać: Co to znaczy czuwać? Czuwać to żyć w stanie łaski uświęcającej. Pracownik, który wypełnia starannie powierzone obowiązki nie musi bać się spotkania ze swoim przełożonym, bo wie, że wszystko wykonał zgodnie z poleceniem.

Dziecko, które dobrze się uczy, nie musi obawiać się powrotu rodziców z wywiadówki. Co więcej, czeka na nich z utęsknieniem mając nadzieję, że rodzice będą z niego dumni.

A ja jak żyję? Trwam w stanie łaski uświęcającej, czy moje sumienie wyrzuca mi wiele grzechów? Na myśl o spotkaniu z Bogiem jestem spokojny, czy raczej martwię się tym, że nie zawsze On był na pierwszym miejscu?

Czas adwentu dzieli się na dwie części. Pierwsza z nich która właśnie się zaczyna ma nas przygotować na paruzję czyli przyjście Chrystusa na końcu czasów. Druga ma nas przygotować na właściwe przeżycie tajemnicy wcielenia Bożego Słowa. Każda z tych dwóch części zachęca do tego samego – bycia czujnym, czyli życia w łasce.

Czuwajcie! Chrystus nadchodzi!

26 Listopada 2023 roku Uroczystość Jezusa Chrystusa Króla Wszechświata

„Zaprawdę, powiadam wam: Wszystko, czego nie uczyniliście jednemu z tych najmniejszych,
tego i Mnie nie uczyniliście”

Pan Jezus za sprawą dzisiejszego fragmentu ewangelii przypomina nam o bardzo prostej a jednocześnie często zapominanej prawdzie, mianowicie: Bóg jest w każdym z nas!

Wiele osób, które nie wyobraża sobie niedzieli bez Eucharystii a poranka bez pacierza, może w prozie codzienności zapomnieć,
że Boga spotykamy nie tylko na modlitwie ale także w drugim człowieku. Prawdą jest też, że u niektórych tę „bożą iskierkę” widać na pierwszy rzut oka, u innych może ona być głębiej ukryta.

Zadaniem człowieka ochrzczonego jest nie tylko dbanie o rozwój swojej relacji z Bogiem, ale także dbanie o to, aby Bóg, którego spotykam w drugim człowiek nie był osamotniony, źle potraktowany czy wręcz odrzucony.

Jak traktuje Boga na modlitwie, a jak w drugim człowieku?

XXXII Niedziela Zwykła

12 Listopada 2023 roku

„Czuwajcie więc, bo nie znacie dnia ani godziny”

Pan Jezus za sprawą dzisiejszego fragmentu ewangelii przypomina nam wszystkim o konieczności ciągłego czuwania. Czuwać to znaczy żyć w stanie łaski uświęcającej. Czuwać, to być gotowym na spotkanie z Bogiem.

Tylko ten, który ma czyste sumienie nie musi obawiać się godziny swojej śmierci. Życie w łasce uświęcającej sprawia, że nasze serca są wyczulone na głos Boga. Ten kto, żyje w łasce ma siłę, aby wypełniać przykazania, świadczyć o miłości i miłością obdarowywać.

Czy masz oprócz lampy, także olej? Czy oprócz wiary, masz też czyste serce? Czy żyjesz w łasce uświęcającej?

XXX Niedziela Zwykła
29 Października 2023 roku
„Będziesz miłował…”

Jezus pytany przez faryzeuszy o to jakie przykazanie jest najważniejsze wskazuje na Przykazanie miłości Boga i bliźniego. Przykazanie miłości winno być fundamentem dla wszystkich innych praw, nakazów i zakazów. Winno być odnośnikiem a zarazem wskazówką.
Miłość bliźniego zależnie od okoliczności może przyjmować różne formy. Czasami dlatego, że kogoś kocham na coś się zgadzam, a czasami właśnie dlatego, że kocham czegoś zabraniam.
Dziś w czasie pandemii, przykładem miłości może być dbanie o własne zdrowie i zdrowie drugiego człowieka. Można powiedzieć, że pewną formą wypełniania przykazania, o którym dziś przypomina nam Chrystus jest maseczka. Wiemy, że ona ma chronić nas ale i innych przed „nami”.
Czy mam świadomość odpowiedzialności za życie drugiego człowieka? Jak szanuje własne zdrowie? Co z zasłanianiem ust i nosa? A może ja wiem lepiej? Lepiej od ekspertów, lepiej od Boga?

XXIX Niedziela Zwykła

22 Października 2023 roku

„Oddajcie więc cezarowi to, co należy do cezara, a Bogu to, co należy do Boga.”

Wszystko w życiu ma swój czas. Jest czas rodzenia i umieranie. Czas dorastania i czas wychowywania własnych dzieci. Jest czas na pracę i na odpoczynek. I w końcu jest czas na sprawy ciała i sprawy ducha.

Lubimy, gdy w naszym życiu nie brakuje na nic czasu. Wtedy czujemy się komfortowo. Niestety taki stan jest rzadkością. Częściej niż w harmonii żyjemy w pośpiechu, niekończącej się gonitwie. Raz tracimy zdrowie, aby zyskać pieniądze, później tracimy pieniądze, aby odzyskać zdrowie.

Gdzie pośród tego wszystkie jest Pan Bóg? W dzisiejszej ewangelii Chrystus nakazuje nam wszystkim się zatrzymać. Zdjąć maskę „superbohatera” i zajrzeć w swoje wnętrze. Zajrzeć i zastanowić się: jak ja żyje? Ile w moim życiu jest miejsca dla Cezara – czyli tego co ziemskie? A ile jest tam miejsca dla Boga?

Może się okazać, że ja chrześcijanin, katolik żyję tak jakby to Cezar umarł za mnie na krzyżu. Może żyję tak, jakby to świat miał mnie zbawić?

Co Cezara oddaj Cezarowi, co Boga oddaj Bogu! Korzystaj ze świata pamiętając, że Jezus jest ważniejszy od Cezara. Cezar zaraz się zmieni! Będą inne trendy i inne mody. Bóg się nie zmieni, On zawsze będzie Cię kochał i zawsze będzie na Ciebie czekał. Poświęć Mu trochę swojego cennego czasu, On da Ci za to całą wieczność!

XXVIII Niedziela Zwykła

15 Października 2023 roku

„Uczta weselna wprawdzie jest gotowa, lecz zaproszeni nie byli jej godni.”

Bóg stwarzając człowieka chciał, aby ten dostał się do nieba. Nie stworzył nas, abyśmy zapełnili piekło lecz w tym celu, aby każdy z nas przybywał na wieki ze Stwórcą. Jednak czy tak będzie?

Bóg wyposażając człowieka w dar wolnej woli niejako zgodził się na to,
że część tych, za których umarł Go odrzuci. Zgodził się na to, że ktoś bardziej wsłucha się w głos świata niż ewangelii. I tak faktycznie się dzieje. Każdy ochrzczony jest niejako zobowiązany do próby naśladowania Zbawcy. Każdy ochrzczony jest zobowiązany do uczestnictwa w Niedzielnej Eucharystii. Każdy ochrzczony ma przywilej dostawania „drugiej szansy” w sakramencie pokuty i pojednania. Jednak dlaczego dzieje się tak, że więcej ochrzczonych nie uczęszcza na niedzielną Mszę świętą, niż tych, którzy spotykają się z Chrystusem regularnie podczas niedzielnej Eucharystii?

Czemu tak się dzieje? Kwestią wysoce problematyczną jest udzielenie jednoznacznej odpowiedzi na to pytanie. Pewne jest jedno: Bóg chce Cię zbawić, ale nie uczyni tego bez Ciebie!

Czy okażemy się godni, aby wejść do Nieba?

XXVI NIEDZIELA ZWYKŁA
1 Października 2023 roku

„Dziecko, idź i pracuj dzisiaj w winnicy”

Jezus w dzisiejszej ewangelii ukazuje dwóch synów. Jeden i drugi mają na prośbę swego Ojca pracować w winnicy. Pierwszy z synów deklaruje się jako ten, który pójdzie pracować ale nie idzie. Drugi najpierw odmawia pomocy, ale ostatecznie idzie by spełnić wolę swego Ojca.

Jaka jest moja wiara?  Jaki jest mój stosunek do Boga? Jak traktuję Zbawcę? Czy to moja pobożność jest prawdziwa, oparta na miłości czy wszystko jest fasadą, wersją demo, dobrze odegranym teatrzykiem przed rodziną, bliskim sąsiadami?

Chrystus rozumie mój trud w kroczeniu za Nim, co więcej On jest gotowy pomóc mi dźwigać mój krzyż. Tylko czy ja tego oczekuję? Czy ja proszę Go o pomoc? Czy moje uczynki wynikają z miłości czy chęci pokazania się przed innymi?

Jestem człowiekiem czynów czy jedynie deklaracji?

Odpust Parafialny w Sanktuarium Św. Ojca Pio

24 Września 2023 roku

Dziś w naszym Sanktuarium przeżywamy uroczystości odpustowe
ku czci św. Ojca Pio. Perykopa ewangelii, która przewidziana jest na liturgiczne wspomnienie św. z Pietrelciny to fragment zaczerpnięty z ewangelii św. Mateusza 1, 25-30, mówiący o tym, że tajemnice królestwa zostały objawione prostaczkom.

Bóg stwarzając człowieka chciał, aby ten po ziemskim życiu trafił
do nieba. Powołanie do świętości do główne powołanie człowieka na ziemi. Bóg nie stworzył nas na zatracenie, lecz do wiecznego szczęścia w niebie. Jednak dając nam wolną wolę niejako „liczył” się z tym, że jego miłość przez niektórych zostanie odrzucona. Jedyną słuszną odpowiedzią na miłość, jest właśnie miłość. Stworzenie, które zrozumie co uczynił Stwórca, poświęcając swojego Syna na Golgocie, musi odpowiadać miłością na miłość.

Św. Ojciec Pio to zakonnik, który całym swoim życiem odpowiadał
na Bożą miłość. Swoje powołanie do świętości realizował w powołaniu kapłańskim.
Nie wygłosił jednak wielu porywających homilii, nie zasłynął jako wyjątkowy duszpasterz. Był On przede wszystkim spowiednikiem, a wręcz „więźniem” konfesjonału. Czekał tam na zatwardziałych grzeszników. To właśnie tam „wyrywał” ludzkie dusze z sideł szatana. Był wymagającym spowiednikiem, a mimo to, do Jego konfesjonału ludzie godzinami czekali w kolejce, „czując” Jego wyjątkową więź z Bogiem.

Przeżywając uroczystości odpustowe ku czci naszego patrona, przyzywajmy Jego wstawiennictwa w naszych ziemskich potrzebach. Módlmy się,  aby nauczył nas właściwie się spowiadać. Bo to właśnie przy kratkach konfesjonału dokonuje się nasza przemiana. Od właściwego przeżywania spowiedzi zależy nasze zbawienie. Każdy bowiem grzeszy, ale nie każdy dobrze się spowiada.

Święty Ojcze Pio, módl się za nami, abyśmy potrafili właściwie oczyszczać nasze dusze w sakramencie Pokuty i Pojednania!