XXVI NIEDZIELA ZWYKŁA
1 Października 2023 roku

„Dziecko, idź i pracuj dzisiaj w winnicy”

Jezus w dzisiejszej ewangelii ukazuje dwóch synów. Jeden i drugi mają na prośbę swego Ojca pracować w winnicy. Pierwszy z synów deklaruje się jako ten, który pójdzie pracować ale nie idzie. Drugi najpierw odmawia pomocy, ale ostatecznie idzie by spełnić wolę swego Ojca.

Jaka jest moja wiara?  Jaki jest mój stosunek do Boga? Jak traktuję Zbawcę? Czy to moja pobożność jest prawdziwa, oparta na miłości czy wszystko jest fasadą, wersją demo, dobrze odegranym teatrzykiem przed rodziną, bliskim sąsiadami?

Chrystus rozumie mój trud w kroczeniu za Nim, co więcej On jest gotowy pomóc mi dźwigać mój krzyż. Tylko czy ja tego oczekuję? Czy ja proszę Go o pomoc? Czy moje uczynki wynikają z miłości czy chęci pokazania się przed innymi?

Jestem człowiekiem czynów czy jedynie deklaracji?

Odpust Parafialny w Sanktuarium Św. Ojca Pio

24 Września 2023 roku

Dziś w naszym Sanktuarium przeżywamy uroczystości odpustowe
ku czci św. Ojca Pio. Perykopa ewangelii, która przewidziana jest na liturgiczne wspomnienie św. z Pietrelciny to fragment zaczerpnięty z ewangelii św. Mateusza 1, 25-30, mówiący o tym, że tajemnice królestwa zostały objawione prostaczkom.

Bóg stwarzając człowieka chciał, aby ten po ziemskim życiu trafił
do nieba. Powołanie do świętości do główne powołanie człowieka na ziemi. Bóg nie stworzył nas na zatracenie, lecz do wiecznego szczęścia w niebie. Jednak dając nam wolną wolę niejako „liczył” się z tym, że jego miłość przez niektórych zostanie odrzucona. Jedyną słuszną odpowiedzią na miłość, jest właśnie miłość. Stworzenie, które zrozumie co uczynił Stwórca, poświęcając swojego Syna na Golgocie, musi odpowiadać miłością na miłość.

Św. Ojciec Pio to zakonnik, który całym swoim życiem odpowiadał
na Bożą miłość. Swoje powołanie do świętości realizował w powołaniu kapłańskim.
Nie wygłosił jednak wielu porywających homilii, nie zasłynął jako wyjątkowy duszpasterz. Był On przede wszystkim spowiednikiem, a wręcz „więźniem” konfesjonału. Czekał tam na zatwardziałych grzeszników. To właśnie tam „wyrywał” ludzkie dusze z sideł szatana. Był wymagającym spowiednikiem, a mimo to, do Jego konfesjonału ludzie godzinami czekali w kolejce, „czując” Jego wyjątkową więź z Bogiem.

Przeżywając uroczystości odpustowe ku czci naszego patrona, przyzywajmy Jego wstawiennictwa w naszych ziemskich potrzebach. Módlmy się,  aby nauczył nas właściwie się spowiadać. Bo to właśnie przy kratkach konfesjonału dokonuje się nasza przemiana. Od właściwego przeżywania spowiedzi zależy nasze zbawienie. Każdy bowiem grzeszy, ale nie każdy dobrze się spowiada.

Święty Ojcze Pio, módl się za nami, abyśmy potrafili właściwie oczyszczać nasze dusze w sakramencie Pokuty i Pojednania!

XXIV Niedziela Zwykła

17 Września 2023 roku

„Nie mówię ci, że aż siedem razy,
lecz aż siedemdziesiąt siedem razy.”

Wielu z nas z ogromną łatwością wypowiada się o błędach bliźnich. Jesteśmy ekspertami od cudzego życia. Wiemy co ten i co tamten powinien zrobić, jaką decyzję podjąć, aby wszystko było dobrze. Wiemy też, że bliźni powinien umieć przyznać się do winy, powinien przeprosić gdy wymaga tego sytuacja. Wiemy też, że my powinniśmy dać mu drugą szansę, czyli przebaczyć. W teorii to wszystko wydaje się dość proste. Ale zastosować tę wiedzę w praktyce tak łatwo już nie jest. Łatwo mówić o wybaczeniu ale trudniej wybaczyć.

Tymczasem Jezus mówi dziś, że mamy przebaczać aż siedemdziesiąt siedem razy. Ktoś powie: „Sporo, ale ja swojej żonie czy swojemu mężowi przebaczyłam już dużo więcej razy, co wiec teraz mam robić?”

Otóż wspomniana liczba siedemdziesiąt siedem w ewangelii oznacza nieskończoność, doskonałość. Jak to rozumieć? Ano tak, że mam przebaczać zawsze, gdy ktoś zawini. Mam przebaczać nawet wtedy, gdy o to przebaczenie winowajca nie prosi. Przebaczać, a nie latami pielęgnować urazę. Gdy przebaczę prawdą stają się słowa z Modlitwy Pańskiej: „Odpuść nam nasze winy, jako i my odpuszczamy naszym winowajcom…”

Gdy ja codziennie proszę o przebaczenie Boga, a sam nie chcę przebaczyć, to okłamuję i Jego i siebie.

XXIII NIEDZIELA ZWYKŁA

10 Września 2023

„Gdy brat twój zgrzeszy przeciw tobie, idź i upomnij go w cztery oczy”.

Jezus zachęca do upominania. Upominania a nie obgadywania. Między braterskim upomnieniem a pokątnym obgadywaniem jest różnica.

Żeby upomnieć trzeba mieć odwagę. Żeby obgadać wystarczy język.

Mam odwagę upomnieć, czy wolę jak tchórz szemrać za plecami?

XXI Niedziela Zwykła

27 Sierpnia 2023 roku

„Za kogo ludzie Mnie uważają?”

Dziś na kartach Pisma Świętego Jezus pyta każdego z nas: „Kim dla Ciebie jestem?” W pierwszym odruchu każdy z nas niejako z automatu odpowie: Bóg! Zbawca! Odkupiciel! Ale czy tak jest naprawdę? Powiedzieć można wszystko, ale to czyny się liczą. „Wiara bez uczynków jest martwa” czytamy w Nowym Testamencie. Co nasze czyny mówią o naszej wierze? Czy ludzie patrząc na nas widzą w nas uczniów Chrystusa?

Nikt z nas nie lubi podróbek. Każdy woli oryginalne produkty, rzeczy, ubrania. Tymczasem tak wielu z nas udaje, że kocha! Udaje, że wierzy! Udaje, że Bóg jest dla nich kimś ważnym.

Jezus pyta: „Kim dla Ciebie jestem?” Na to pytanie trzeba odpowiedzieć czynami nie słowami. Czynami, czyli modlitwą, spowiedzią, medytacją Słowa Bożego, niedzielną Eucharystią. Taka odpowiedź jest prawdziwa, taka odpowiedź ma znaczenie.

XX Niedziela Zwykła

20 Sierpnia 2023 roku

„O niewiasto, wielka jest twoja wiara…”

Dziś w ewangelii słyszymy historię kobiety kananejskiej. Tej, której wytrwałość i wiara zostały nagrodzone.

Jezus w dzisiejszej perykopie ewangelii docenia postawę kobiety, która wytrwale Go prosi o łaskę uzdrowienia swojej chorej córki. Każdy z nas może uczyć się takiej wytrwałości od owej kobiety kananejskiej. Przy kratkach konfesjonału obiecujemy poprawę. A potem wychodzi, jak wychodzi. Deklaracja poprawy przychodzi łatwo, ale jej realizacja już nie. Czego nam brakuje? Wytrwałości i wiary.

Chrześcijanie często odznaczają się słomianym zapałem, w dążeniu do nieba. Przy pomocy Bożego Miłosierdzia zrobimy kilka kroków w dobrą stronę, a później znów bezcelowy postój na drodze wiary. Postój, a czasami wręcz marsz w drugą stronę. Ludzie, którzy szczerze walczą ze swoimi słabościami a jednak nie widzą poprawy poddają się. Wątpią w swoją silną wolę i Bożą pomoc.

Niech kobieta kananejska będzie dla tych wszystkich, którzy zmagają się ze swoimi słabościami wzorem na drodze wytrwałości i wiary. Niech Jej postawa będzie dla nas przykładem a wtedy i do nas Jezus powie: „ …wielka jest twoja wiara…”.

UROCZYSTOŚĆ
WNIEBOWZIĘCIA NAJŚWIĘTSZEJ MARYI PANNY

15 SIERPNIA 2023 roku

„Błogosławiona jesteś, któraś uwierzyła, że spełnią się słowa powiedziane Ci od Pana”.

Dziś w liturgiczną uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny za sprawą ewangelisty Łukasza przypominamy sobie wydarzenie nawiedzenia św. Elżbiety. W tym fragmencie ewangelii słyszymy świadectwo Elżbiety o swojej krewnej Maryi, która mówi o Niej: „Błogosławiona jesteś, któraś uwierzyła, że spełnią się słowa powiedziane Ci od Pana”.

Każdy ochrzczony zna choć niektóre fragmenty z Pisma świętego. Każdy chrześcijanin zna przypowieść o Synu Marnotrawnym, o ziarnku gorczycy. Każdy wierzący pamięta o tym, że Jezus rozmnożył chleby, chodził po jeziorze, wskrzesił Łazarza. Prawie każdy z nas jest w stanie zacytować niektóre zdania zaczerpnięte z ewangelii. Wiemy do czego zaprasza nas Jezus. Wiemy, że mamy przestrzegać dekalogu i wypełniać to co zapisane jest na kartach Pisma świętego ale mimo wszystko żyjemy po swojemu. Niby wierzymy, ale lubimy jak wszystko jest w naszych rękach. Ciężko nam za św. Faustyną powiedzieć: „Jezu, ufam Tobie!”. Częściej swoimi czynami pokazujemy: Jezu, ufam sobie!

Tymczasem przykład Matki Boga pokazuje co dzieje się, gdy człowiek zaufa Stwórcy. Maryja pokazuje, co dzieje się z życiem, które złoży się Bogu jako dar.

Ten, kto zaufa Bogu, będzie miał jak Maryja swoje wniebowzięcie. Ten, kto zaufa Bogu, będzie tak jak Maryja miał „swój 15 dzień sierpnia”.

Wyśpiewujmy wraz z Maryją naszą codziennością Bogu „Magnificat”. Niech nasza dusza wychwala Pana!

XIX Niedziela Zwykła

13 Sierpnia 2023 roku

„Czemu zwątpiłeś, człowiecze małej wiary?”

W minionym tygodniu ewangelista Mateusz przypomniał nam cud rozmnożenia chleba dokonany przez Jezusa, dziś ten sam ewangelista ukazuje Chrystusa jako Tego, który chodzi po wodzie. Cudotwórca – taki obraz Zbawcy w ostatnich tygodniach uwydatnia się na kartach ewangelii.

My jako wierzący „lubimy” Chrystusa, który czyni cuda. Kochamy Zbawcę, który uzdrawia, ulecza, rozmnaża chleb, chodzi po jeziorze. Po co Jezus dokonuje tych, wszystkich cudów? Może po to, by pomóc Apostołom i nam  wierzącym dojrzeć w Chrystusie Zbawcę – Syna Bożego. Może w tym celu, by pokazać, że dla Jezusa nie ma rzeczy niemożliwych. Może po to, by pomóc nam na naszych życiowych zakrętach, uwierzyć Bogu.

Jezus dokonuje tych wszystkich cudów, by utwierdzić naszą wiarę, by pokazać, że On może wszystko.

Czy ja wierzę Jezusowi?

ŚWIĘTO PRZEMIENIENIA PAŃSKIEGO

6 Sierpnia 2023 roku

„Wstańcie, nie lękajcie się”

Jezus zabiera z sobą Piotra, Jakuba, Jana. Zabiera ich na górę. Apostołowie muszą ponieść pewien trud, by doświadczyć cudu, by jeszcze lepiej poznać Pana.

Każdy człowiek, by poznać Zbawcę musi wejść na swoją górę. Musi podjąć trud wędrówki, trud wyrzeczeń, trud poznawania Mesjasza. Ten kto Go pozna zachowuje się tak jak Apostołowie z dzisiejszej ewangelii, pada na twarz i oddaje Mu hołd. Ten, kto Go jeszcze nie poznał, kto nie wszedł na górę razem ze Zbawcą może w Niego wątpić, może nie dostrzegać Jego działania w swoim życiu, a nawet może mieć do Niego pretensję i żal.

Tylko na „górze” człowiek poznaje Zbawcę. Góra – to modlitwa, wyrzeczenia,  post, regularna spowiedź, niedzielna eucharystia, różaniec
i medytacja – to są kroki, które prowadzą do poznania Boga. Kroki trudne, ale warto podjąć trud wędrówki, bo na górze czeka Jezus, przemieni się nie tylko wobec nas ale i nas samych przemieni.

XVII Niedziela Zwykła

30 Lipca 2023 roku

„Zrozumieliście to wszystko?”

Jezus opowiadając przypowieść o perle i skarbie ukrytym w ziemi, stara się przypomnieć nam co w naszym życiu jest najważniejsze.

Posługując się przypowieścią o drogocennej perle i skarbie ukrytym w roli chce pokazać nam wszystkim jak wielką wartością jest Jego nauka. Chce pokazać jak wielką wartość ma życie z Bogiem, życie zgodne z Jego przykazaniami.

Ludzie wierzący wiedzą, że ich głównym powołaniem jest świętość. Ludzie wierzący wiedzą także, że na to niebo trzeba zasłużyć ziemskim życiem. Ostatecznie ochrzczeni wiedzą doskonale, że na ziemi nie ma nic cenniejszego niż sakramenty.

Ludzie to wszystko wiedzą, a mimo wszystko żyją tak jakby to pieniądze miały ich zbawić. Albo tak jakby przepustką do nieba była kariera.

A ja jak żyję? Bóg jest na pierwszym miejscu i to On ma mnie zbawić? Czy może mają mnie zbawić moje pieniądze, znajomości, wykształcenie i dobra materialne? W czym pokładam nadzieję?