24 sierpnia 2025 roku XXI Niedziela Zwykła

„Nie wiem, skąd jesteście”

Często ludziom się wydaje, że są wierzącymi, bo kiedyś ktoś przyniósł ich do chrztu. Bo kiedyś razem z innymi dziećmi przystąpili do komunii świętej. Bo przyjęli sakrament bierzmowania. Sakramenty są czymś fundamentalnym na naszej drodze życia duchowego.
Ale być ochrzczonym wcale nie znaczy być wierzącym! Przyjąć sakrament bierzmowania wcale nie znaczy żyć Bogiem na co dzień.

O tym czy jestem osoba wierzącą nie świadczą zdjęcia z chrztu czy pamiątki z Pierwszej Komunii Świętej ale moja codzienność.
To ona mówi, czy wierzę czy nie.

Jaka jest moja codzienność? Co ona mówi o mnie? O mojej wierze? O mojej relacji do Boga i drugiego człowieka?

17 sierpnia 2025 roku XX Niedziela Zwykła

„Przyszedłem ogień rzucić na ziemię”

Od momentu Chrztu świętego każdy z nas staje się częścią Kościoła Powszechnego. Bycie wierzącym to nie tylko przywileje to także nieustanna praca nad sobą. Człowiek wierzący jest „obywatelem Kościoła” ale jednocześnie Ambasadorem Boga.

Wiara to dawanie świadectwa. Świadectwo daje się w różnych miejscach. W szkole, w domu, w pracy. Wiara nie może zamykać się tylko w budynku Kościoła. Do świątyni przychodzę by umacniać swoją wiarę. A jej świadectwo jako Boży Ambasadorom mam dawać tam, gdzie Bóg mnie postawi.

Nie chodzi o to by robić coś niezwykłego. Chodzi o to by mieć odwagę przyznać się do Boga. Uczynić znak krzyża przed posiłkiem w restauracji, w autobusie przed podróżą.

Czy mam tyle odwagi? Czy świadczę o Bogu tam, gdzie żyje, pracuje, mieszkam? Czy ludzie patrząc na mnie widzą, że jestem ochrzczony?

15 sierpnia 2025 roku Uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny

„Owszem, ale również błogosławieni ci, którzy słuchają słowa Bożego i zachowują je”.

Krótki fragment ewangelii dedykowany na dzisiejszą uroczystość przypomina nam wszystkim o konieczności słuchania. Żyjemy w świecie, w którym więcej osób chce mówić niż słuchać. Słuchamy wtedy, gdy musimy. Słuchamy tych, których słuchać musimy. Często wolimy słuchać podcastów, radia, TV niż bliskich.

A jak jest w moim życiu ze słuchaniem Boga? Czy zawsze wychodząc z kościoła pamiętam o czym była ewangelia? Jak Słowo Boga ma mnie zmieniać jeśli ja Go nie słucham?!

10 sierpnia 2025 roku XIX Niedziela Zwykła

„Szczęśliwi owi słudzy, których pan zastanie czuwających, gdy nadejdzie.”

Ewangelia, którą dziś słyszymy przypomina nam o paruzji – czyli powtórnym przyjściu Jezusa na ziemię. Przypomina także nam o konieczności czuwania. Co to znaczy czuwać? Co to znaczy być „wierzącym i czuwającym”?

Czuwanie to nic innego jak nieustanna praca nad swoimi grzesznymi słabościami. Grzech jest czymś co plami naszą duszę, jest tamą dla Bożej miłości. Czuwanie to walka o świętość a fundamentem świętości jest łaska uświęcająca, czyli stan gdy na naszym sumieniu nie ma żadnego grzechu. Łaska uświęcająca potrzebna jest w godzinę naszej śmierci ale równie ważne jest to, aby w niej żyć na co dzień.

Gdy żyję w łasce uświęcającej patrzę na świat bardziej „oczami Boga”. Gdy mam wiele grzechów na sumieniu – patrzę tylko swoimi oczami.

Czy żyję w stanie łaski uświęcającej? Jak często korzystam z sakramentu pokuty i pojednania? Kiedy ostatni raz byłem przy kratkach konfesjonału?

Czuwajmy, bo nie wiemy kiedy nasz Pan przyjdzie!

3 sierpnia 2025 XVIII Niedziela zwykła

„Byli jak owce nie mające pasterza”

Uczniowie wracają do Jezusa po swojej misji – zmęczeni, ale pełni zapału. Chcą opowiedzieć, co się wydarzyło. Jezus zaprasza ich: „Pójdźcie wy sami osobno na pustkowie i wypocznijcie nieco”. To niezwykle ludzkie. Jezus zna zmęczenie, zna potrzebę odpoczynku.

Ale ten odpoczynek nie trwa długo. Tłumy przychodzą. I co robi Jezus? „Zlitował się nad nimi”. Bo widzi w nich zagubienie. Nie karci ich za to, że przeszkadzają. Nie denerwuje się. Wzrusza się ich losem.

27 Lipca 2025 roku XVIII Niedziela Zwykła

Jezus uczy swoich uczniów modlitwy, pokazując, że wiara to nie tylko słowa, ale też postawa – mówimy do Boga jak do Ojca, prosząc z ufnością i pokorą. Przypowieść o natarczywym przyjacielu uczy nas wytrwałości: nawet jeśli od razu nie otrzymujemy, warto trwać w prośbie, bo Bóg odpowiada nie z powodu nacisku, lecz swojej hojności. Obiecuje: kto prosi, otrzyma; kto szuka, znajdzie; kto kołacze, temu zostanie otworzone – to zaproszenie do pełnego zaangażowania w relację z Nim. Jezus porównuje Boże dary do rodzicielskiej miłości – nie daje kamienia, węża czy skorpiona, ale to, co dla nas dobre, co buduje życie. Zatem modlitwa to zarówno łagodna prośba, jak i akt zaufania: w niej objawia się miłość Ojca – i Jego Duch, który pragnie zostać darem dla każdego, kto Go prosi.

20 Lipca 2025 roku XVI Niedziela Zwykła

„troszczysz się i zabiegasz o wiele…”

Dziś ewangelista zestawia nam dwie osoby – Marię i Martę. Jedna siada u stóp Mistrza a druga robi wszystko by pokazać, że jest idealną „Panią Domu”.

W każdym z nas jest coś z Marii i coś z Marty. Czasami potrafimy paść do stóp krzyża i wsłuchiwać się w Słowa Boga. Innym razem jesteśmy tak bardzo zabiegani, że nie mamy czasu, aby poświęcić chwili Bogu.

Ważne byśmy nasze życie, które jest darem Bożym przeżywali świadomie i refleksyjnie. Ewangelista zachęca nas dziś wszystkich, wszystkich bez wyjątku do rachunku sumienie, w którym jest tylko jedno pytanie: Kogo jest we Mnie więcej – Marii? Czy Marty? Bardziej zabiegam o sprawy Boże, czy doczesne?

13 lipca 2025 roku XV Niedziela Zwykła

Jezus posyła uczniów po dwóch, pokazując, że głoszenie Ewangelii dokonuje się we wspólnocie, nie w samotności. Nakazuje im iść bez zabezpieczeń, ucząc całkowitego zaufania Bożej opatrzności. Słowo Boże niesie moc — uczniowie wypędzają złe duchy i uzdrawiają chorych, nie swoją siłą, ale w imię Jezusa. To posłanie pokazuje, że każdy chrześcijanin ma misję — być świadkiem Bożego Królestwa tam, gdzie żyje. Ewangelia wzywa dziś, by porzucić przywiązanie do rzeczy i iść z sercem gotowym służyć — ubogo, pokornie, ale z mocą Ducha.

6 Lipca 2025 roku XIV Niedziela Zwykła

„Jednak nie z tego się cieszcie, że duchy się wam poddają, lecz cieszcie się, że wasze imiona zapisane są w niebie”

Ewangelista w dzisiejszym fragmencie ewangelii przypomina nam o konieczności nieustannej modlitwy w intencji nowych i świętych powołań do życia kapłańskiego i zakonnego. Powołania kapłańskie dorastają w rodzinach. To tam w domu rodzinnym, wśród najbliższych Bóg wzywa swoich uczniów i uczennice do szczególnego pójścia za Nim. Rodzina jest miejscem dojrzewania powołania do kapłaństwa, życia zakonnego.

Modląc się o powołania, musimy nieustannie modlić się także za środowiska domowe, w których te powołania dojrzewają. Jednak każdy ochrzczony ma być świadkiem Jezusa Zmartwychwstałego. Każdy ma o Nim dawać świadectwo! Każdy ma być uczniem Jezusa. Jedni przy ołtarzu, inni w celi zakonnej, a jeszcze inni wychowując dzieci czy żyjąc samotnie.

Imiona nasza mają być zapisane w niebie, to powinno być motywacją dla wszystkich: kapłanów, zakonników, małżonków i osób samotnych do tego, by jeszcze wierniej wypełniać swoje życiowe powołania – ojca, męża, matki, żony, księdza czy siostry zakonnej.

29 Czerwca 2025 roku XIII Niedziela Zwykła

„Ktokolwiek przykłada rękę do pługa, a wstecz się ogląda, nie nadaje się do królestwa Bożego”.

Dziś ewangelista Łukasz zadaje nam wszystkim pytanie: Czy idę za Jezusem? A jeśli tak to jak idę? Systematycznie? Czy tylko wtedy, gdy inne drogi zawodzą, wtedy niejako przymuszony „skręcam” na drogę wiary?

Jezus przypomina, że każdy kto chce iść za Nim musi „wyrzec się” świata. Jak to ktoś zapyta? Mam nic nie mieć, nikogo nie cenić,
bo w przeciwnym razie nie dostanę się do nieba?! Jezus w tym miejscu ewangelii pyta każdego z nas: Ile jesteśmy w stanie dla Niego poświęcić?! Które miejsce On, Pan i Zbawca zajmuje w naszym życiu? Może się okazać, że chrześcijanin kocha Jezusa, ale nie idzie za Nim bo bardziej niż na Bogu, zależy Mu na pracy, bardziej na rozwoju osobistym niż na tym duchowym. Albo kocha Boga i ceni niedzielną Eucharystię ale zimą, latem zaś Msza Święta przegrywa z działką i spacerami w słońcu.

Bóg w istocie pyta nas dziś o naszą hierarchię wartości. O moją hierarchie wartości! Które miejsce przydzieliłem Bogu w moim życiu? Pierwsze? Drugie? Pierwsze ale zaraz po działce, wolnym, karierze?

Ile Bóg ma miejsca w Twoim życiu? Ile miał w minionym tygodniu, miesiącu, roku?