24 grudnia 2017 IV Niedziela Adwentu

Łk 1,26-38

W szóstym miesiącu posłał Bóg anioła Gabriela do miasta w Galilei, zwanego Nazaret, do Dziewicy poślubionej mężowi, imieniem Józef, z rodu Dawida; a Dziewicy było na imię Maryja. Anioł wszedł do Niej i rzekł: Bądź pozdrowiona, pełna łaski, Pan z Tobą, <błogosławiona jesteś między niewiastami>. Ona zmieszała się na te słowa i rozważała, co miałoby znaczyć to pozdrowienie. Lecz anioł rzekł do Niej: Nie bój się, Maryjo, znalazłaś bowiem łaskę u Boga. Oto poczniesz i porodzisz Syna, któremu nadasz imię Jezus. Będzie On wielki i będzie nazwany Synem Najwyższego, a Pan Bóg da Mu tron Jego praojca, Dawida. Będzie panował nad domem Jakuba na wieki, a Jego panowaniu nie będzie końca. Na to Maryja rzekła do anioła: Jakże się to stanie, skoro nie znam męża? Anioł Jej odpowiedział: Duch Święty zstąpi na Ciebie i moc Najwyższego osłoni Cię. Dlatego też Święte, które się narodzi, będzie nazwane Synem Bożym. A oto również krewna Twoja, Elżbieta, poczęła w swej starości syna i jest już w szóstym miesiącu ta, która uchodzi za niepłodną. Dla Boga bowiem nie ma nic niemożliwego. Na to rzekła Maryja: Oto Ja służebnica Pańska, niech Mi się stanie według twego słowa! Wtedy odszedł od Niej anioł.
Bóg objawia siebie jako ten, który wchodzi w relację z człowiekiem, utwierdza człowieka w jego misji, a wreszcie sam staje się Człowiekiem. Takim objawił się Maryi, która odpowiedziała posłuszeństwem wiary. Posłuszeństwo nie jest łatwe, dlatego św. Paweł głosił Ewangelię po to, by Słowo Boże nakłaniało ludzi do posłuszeństwa wierze. Maryja okazała posłuszeństwo Bogu, gdy usłyszała jaki plan ma On wobec niej. Nie było to jednak posłuszeństwo bezrozumne. Zadała pytanie dotyczące ojcostwa, ale odpowiedź wprawiła ją w zakłopotanie. Jednak nie prosiła o kolejne wyjaśnienia. Słowo, jakie usłyszała, wymagało od Niej głębokiej kontemplacji i przemyślenia.
Bóg potrzebuje człowieka, by wypełnić swoje obietnice. Potrzebuje człowieka gotowego zaryzykować swoje plany, swoje życie po to, by wypełniły się plany Przedwiecznego. Tak często kurczowo trzymamy się swoich wizji dotyczących różnych spraw. Nie potrafimy dostosować swych kroków do dróg, jakie wytycza nam Bóg. Dzieje się tak dlatego, że nie wsłuchujemy się w Jego Słowo, w Jego głos, który rozbrzmiewa w naszych sercach, w naszych sumieniach. A przecież On zna tajniki naszych serc (por. Ps 44,22), ale czy my znamy zamysły serca Bożego? Maryja uczy nas, by najpierw okazać posłuszeństwo Bogu. Potem odsłoni się Jego plan.
„Dla Boga nie ma nic niemożliwego!”- takie zapewnienie otrzymał Jeremiasz (Jr 32,27): Bóg zamierzał zgromadzić i odnowić swój lud. Także z księdze proroka Zachariasza znajdujemy pytanie o to, czy jeśli w oczach człowieka coś jest niemożliwe, to czy dla Boga ma też być takim (Za 8,6)?
Maryja nie tylko sama miała stać się bohaterką wyjątkowego wydarzenia, ale także dotyczyło to jej krewnej Elżbiety. Obie kobiety, tak znaczące w historii zbawienia, doświadczyły cudu – mocy Boga. Słowo, jakie Bóg mówi do serca człowieka, określane greckim pojęciem: rhema, utwierdza w wierze i ufności. Bóg przychodzi zawsze poprzez Słowo domagające się posłuszeństwa. Maryja usłyszała Słowo wzywające ją do radości. Oto nadeszła pełnia czasu, gdy to Wcielenie Bożego Syna rozpoczyna nową erę, nową jakość relacji człowieka wobec Boga. Przez posłuszeństwo Maryi objawiona została całej ludzkości tajemnica niepoznanej dotychczas miłości Boga do człowieka. Wyraża się ona najpełniej w panowaniu Jezusa Chrystusa: „Wielkie będzie Jego panowanie w pokoju bez granic na tronie Dawida i nad Jego królestwem, które On utwierdzi i umocni prawem i sprawiedliwością, odtąd i na wieki. Zazdrosna miłość Pana Zastępów tego dokona” (Iz 9,6).
Pisarz łaciński, Amadeusz z Lozanny, komentując tę Ewangelię mówił, że Bóg dialoguje z Maryją: „Maryjo, poznaj nie tylko Pana, lecz i Syna. Jest to Syn mój, ale także twój Syn: Mój przez swoją boskość, twój przez przyjęte człowieczeństwo”.
Starajmy się więc usilnie poznać Pana, który rozpoczyna swe panowanie w naszym życiu od dialogu, od Słowa cicho obejmującego nasze serca, a potem oczekuje posłuszeństwa wiary i sam utwierdza nas w pokoju i radości.

MK 1, 1- 8    Druga Niedziela Adwentu

Początek Ewangelii o Jezusie Chrystusie, Synu Bożym. Jak jest napisane u proroka Izajasza: Oto Ja posyłam wysłańca mego przed Tobą; on przygotuje drogę Twoją. Głos wołającego na pustyni: Przygotujcie drogę Panu, Jemu prostujcie ścieżki. Wystąpił Jan Chrzciciel na pustyni i głosił chrzest nawrócenia na odpuszczenie grzechów. Ciągnęła do niego cała judzka kraina oraz wszyscy mieszkańcy Jerozolimy i przyjmowali od niego chrzest w rzece Jordan, wyznając /przy tym/ swe grzechy. Jan nosił odzienie z sierści wielbłądziej i pas skórzany około bioder, a żywił się szarańczą i miodem leśnym. I tak głosił: Idzie za mną mocniejszy ode mnie, a ja nie jestem godzien, aby się schylić i rozwiązać rzemyk u Jego sandałów. Ja chrzciłem was wodą, On zaś chrzcić was będzie Duchem Świętym.
W drugą niedzielę Adwentu Słowo Boże z Ewangelii według św. Marka zachęca nas, byśmy wrócili do początku (gr. arche). O jaki początek chodzi? W pierwszej Księdze Biblii słyszymy: „Na początku (hebr. bereszit) Bóg stworzył niebo i ziemię” (Rdz 1,1). Jest to Dobra Nowina o Bogu Stworzycielu, od którego wszystko pochodzi, świat i życie. W Księdze Przysłów czytamy, że „początkiem wiedzy jest bojaźń Pańska, lecz głupcy odrzucają mądrość i karność” (1,7). Pan i Jego słowo leży u początku posłannictwa proroków (zob. Oz 1,2). W Jezusie Chrystusie Bóg pragnie wejść w relację zaufania z każdym człowiekiem, objawić siebie, swój odwieczny plan miłości i zbawienia. Dlatego Ewangelista Marek zawiera jakby wszystkie informacje o Jezusie w tym jednym zdaniu: „Początek (arche) Ewangelii o Jezusie Chrystusie, Synu Bożym”. Dosłownie z języka greckiego przetłumaczylibyśmy: „Początek (arche) Dobrej Nowiny Jezusa Pomazańca Syna Bożego”. W kulcie rzymskim słowo ewangelia (gr. euagelion) było stosowane w sensie „radosnej wieści”: urodziny imperatora, wstąpienie na tron, narodzenie królewskiego potomka.
Ewangelista jak herold ogłasza najradośniejszą wieść: Nastał nowy początek! Jest nim Dobra Nowina Jezusa Chrystusa, który zbawi grzeszników. On zatem sam jest Dobrą Nowiną, Początkiem naszego nawrócenia, nowego życia z Bogiem, nowego stylu życia – dziecka Bożego. Każdy wierzący ma już swój początek w Bogu, jest nim chrzest. Jednak nie zawsze żyjemy zgodnie z naszym powołaniem do wiary. Stąd potrzeba uporządkować bałagan swojego życia, porzucić grzech i zanurzyć się w głębokościach Bożego miłosierdzia.
Jan Chrzciciel, poprzednik Jezusa, jest tym, który przygotowuje drogę do przyjęcia Dobrej Nowiny – Ewangelii. W dzisiejszym czytaniu z księgi proroka Izajasza słyszymy: „Oto wasz Bóg!” Oto Pan, Bóg, przychodzi z mocą…” (Iz 40,9-10). Jan wie, że te obietnica już się spełnia. Wobec tej radosnej nowiny staje z wielką pokorą, przypominając nam nie tylko w stylu życia proroka Eliasza, który według wiary Izraela miał poprzedzić Mesjasza, ale również pierwszego człowieka Adama, który po grzechu opuścił raj. Jednak został z troską odziany w skórę przez dobrego Boga. Ten „Adam” jest już skruszony, ponieważ doświadczył miłosierdzia.
Jan Chrzciciel uznaje siebie mniejszym od niewolnika, gdyż nie jest godny schylić się i rozwiązać rzemień sandałów Tego, który idzie po nim! Przygotowuje zatem ludzkie serca na przyjście Mesjasza przez chrzest pokuty, uświadomienie Izraelowi jego własnych grzechów i potrzebę zbawienia. Jest głosem, zwiastunem Słowa (J 1,1nn), w którym spełnią się wszystkie obietnice, wypełni się całe Prawo (Tora). Według mądrości i nauki Izraela, symbolizuje je szarańcza, jaką Jan żywił się na pustyni. Jan Chrzciciel przygotowuje jakby glinę – formę nowego stworzenia przez zanurzenie w wodzie, w błocie, w prochu ziemi dla Tego, który przyjdzie i zanurzy je w swoim Duchu! Stary, grzeszny człowiek musi umrzeć, by mógł narodzić się nowy z wody i Ducha. Dzięki Jezusowi Chrystusowi mamy nowy początek, pełnię życia, odzyskany raj – Dom Ojca. Jesteśmy nowym człowiekiem na wzór i obraz Syna Bożego! Dzisiaj, żeby tego doświadczyć, trzeba nam z pokorą uznać się za grzeszników, kruchych i słabych jak błoto i glina, doświadczających smutku i śmierci z powodu własnych grzechów. Jan żywił się szarańczą (Torą), my mamy pokarm Słowa i Eucharystii. Stąd spróbujmy na nowo słuchać z uwagą słowa Bożego w czasie Adwentu. Choćby było wymagające, włóżmy wysiłek, by je zrozumieć i przyjmijmy z otwartym sercem w prawdzie. Podejmijmy decyzję, do jakiej nas wzywa.
Ks. Jan Twardowski napisał: „Początek Ewangelii o Jezusie Chrystusie, Synu Bożym” – tak rozpoczyna święty Marek. Czy nam się nie wydaje, że nowina sprzed dwóch tysięcy lat już nie jest nowiną? Nie nowalijką, ale wiadomością z siwą brodą. Tymczasem w świecie starzejących się książek, światopoglądów, które często najpierw są niedorzeczne, potem niebezpieczne, a wreszcie dawno znane, Ewangelia staje się nowością. Skoro Jezus przyszedł na świat jako człowiek, może przyjść do nas pod postacią Eucharystii albo pod postacią bliźniego proszącego nas o czas, dobroć, serce. Przeżyć początek Ewangelii – to usłyszeć Jezusa mówiącego do nas bezpośrednio. Usłyszeć to, co jest zagłuszane, przemilczane – to, czego nie chciałoby się czasem usłyszeć.
Panie, Jezu Chryste, Ty jesteś ciągle Przychodzącym! Raduje się moje serce, że już się zbliżasz, by okazać mi swoje miłosierdzie. Proszę Cię o odwagę stawania w prawdzie Twojego słowa, o skruchę serca, gdy Twoje światło oświeci moje ciemności i rozpoznam swój grzech. Zanurz mnie w swoim Świętym Duchu i daj odwagę nowego początku. Ty jesteś Synem Bożym, Dobrą Nowiną! Marana tha!

3 XII 2017 rok
I NIEDZIELA ADWENTU

Adwent to czas radosnego oczekiwania. Oczekiwania na narodziny wyjątkowego dziecka. Małżonkowie gdy wyczekują na narodziny dziecka, są bardzo zadowoleni ale towarzyszy im też doza niepewności. Cieszą się, czekają, niecierpliwią i zadają pytania: Czy dziecko będzie zdrowe? Jak przebiegnie poród? Jak nowy członek rodziny zmieni ich życie? Jak będą wywiązywać się z ról Ojca i Matki? Muszą przygotować mieszkanie, posprzątać je, kupił kołyskę, skręcić łóżeczko, nabyć ubranka i grzechotki. Ich serce jest przepełnione radością ale jak mantra powraca pytanie: Czy wszystko będzie dobrze?

Ludzie wierzący oczekując na narodziny Jezusa Chrystusa też muszą dołożyć wiele starań by Święta Narodzenia Pańskiego przebiegły w przyjaznej, rodzinnej atmosferze. Należy posprzątać mieszkanie – bo goście przyjadą, trzeba pomóc Mikołajowi i kupić prezenty, odstać swoje w kolejkach w centrach handlowych. Potem jeszcze gotowanie – tradycyjne 12 potraw to mnóstwo pracy. Dobra gospodyni wie, że ostatnie dni przed wigilią są trudne. Tak wiele trzeba zrobić a jak zawsze tak mało jest na nie czasu.

Jezus nie jest kłopotliwym dzieckiem, nie jest kłopotliwym gościem. Nie będzie narzekał, że kurze niestarte, nie będzie marudził, że barszcz zbyt słony. Przyjdzie do Ciebie i Twojej rodziny, ale nie wtedy gdy będziesz miał czyste mieszkanie ale wtedy gdy będziesz miał czyste sumienie. Pamiętaj przygotowania świąteczne należy zacząć od tego co najważniejsze – od uprzątnięcia swego serca a nie mieszkania.
Powodzenia! Dobrego adwentu.

Mt 25, 31-46

Uroczystość Chrystusa Króla Wszechświata

Jesus powiedział do swoich uczniów: Gdy Syn Człowieczy przyjdzie w swej chwale i wszyscy aniołowie z Nim, wtedy zasiądzie na swoim tronie pełnym chwały. I zgromadzą się przed Nim wszystkie narody, a On oddzieli jednych [ludzi] od drugich, jak pasterz oddziela owce od kozłów. Owce postawi po prawej, a kozły po swojej lewej stronie. Wtedy odezwie się Król do tych po prawej stronie: Pójdźcie, błogosławieni Ojca mojego, weźcie w posiadanie królestwo, przygotowane wam od założenia świata! Bo byłem głodny, a daliście Mi jeść; byłem spragniony, a daliście Mi pić; byłem przybyszem, a przyjęliście Mnie; byłem nagi, a przyodzialiście Mnie; byłem chory, a odwiedziliście Mnie; byłem w więzieniu, a przyszliście do Mnie. Wówczas zapytają sprawiedliwi: Panie, kiedy widzieliśmy Cię głodnym i nakarmiliśmy Ciebie? spragnionym i daliśmy Ci pić? Kiedy widzieliśmy Cię przybyszem i przyjęliśmy Cię? lub nagim i przyodzialiśmy Cię? Kiedy widzieliśmy Cię chorym lub w więzieniu i przyszliśmy do Ciebie? A Król im odpowie: Zaprawdę, powiadam wam: Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili. Wtedy odezwie się i do tych po lewej stronie: Idźcie precz ode Mnie, przeklęci, w ogień wieczny, przygotowany diabłu i jego aniołom! Bo byłem głodny, a nie daliście Mi jeść; byłem spragniony, a nie daliście Mi pić; byłem przybyszem, a nie przyjęliście Mnie; byłem nagi, a nie przyodzialiście mnie; byłem chory i w więzieniu, a nie odwiedziliście Mnie. Wówczas zapytają i ci: Panie, kiedy widzieliśmy Cię głodnym albo spragnionym, albo przybyszem, albo nagim, kiedy chorym albo w więzieniu, a nie usłużyliśmy Tobie? Wtedy odpowie im: Zaprawdę, powiadam wam: Wszystko, czego nie uczyniliście jednemu z tych najmniejszych, tegoście i Mnie nie uczynili. I pójdą ci na mękę wieczną, sprawiedliwi zaś do życia wiecznego.

Czytaj dalej…

Jezus opowiedział uczniom tę przypowieść: Pewien człowiek, mając się udać w podróż, przywołał swoje sługi i przekazał im swój majątek. Jednemu dał pięć talentów, drugiemu dwa, trzeciemu jeden, każdemu według jego zdolności, i odjechał. Zaraz ten, który otrzymał pięć talentów, poszedł, puścił je w obrót i zyskał drugie pięć. Tak samo i ten, który dwa otrzymał; on również zyskał drugie dwa. Ten zaś, który otrzymał jeden, poszedł i rozkopawszy ziemię, ukrył pieniądze swego pana. Po dłuższym czasie powrócił pan owych sług i zaczął rozliczać się z nimi. Wówczas przyszedł ten, który otrzymał pięć talentów. Przyniósł drugie pięć i rzekł: Panie, przekazałeś mi pięć talentów, oto drugie pięć talentów zyskałem. Rzekł mu pan: Dobrze, sługo dobry i wierny! Byłeś wierny w rzeczach niewielu, nad wieloma cię postawię: wejdź do radości twego pana! Przyszedł również i ten, który otrzymał dwa talenty, mówiąc: Panie, przekazałeś mi dwa talenty, oto drugie dwa talenty zyskałem. Rzekł mu pan: Dobrze, sługo dobry i wierny! Byłeś wierny w rzeczach niewielu, nad wieloma cię postawię: wejdź do radości twego pana! Przyszedł i ten, który otrzymał jeden talent, i rzekł: Panie, wiedziałem, żeś jest człowiek twardy: chcesz żąć tam, gdzie nie posiałeś, i zbierać tam, gdzieś nie rozsypał. Bojąc się więc, poszedłem i ukryłem twój talent w ziemi. Oto masz swoją własność! Odrzekł mu pan jego: Sługo zły i gnuśny! Wiedziałeś, że chcę żąć tam, gdzie nie posiałem, i zbierać tam, gdziem nie rozsypał. Powinieneś więc był oddać moje pieniądze bankierom, a ja po powrocie byłbym z zyskiem odebrał swoją własność. Dlatego odbierzcie mu ten talent, a dajcie temu, który ma dziesięć talentów. Każdemu bowiem, kto ma, będzie dodane, tak że nadmiar mieć będzie. Temu zaś, kto nie ma, zabiorą nawet to, co ma. A sługę nieużytecznego wyrzućcie na zewnątrz – w ciemności! Tam będzie płacz i zgrzytanie zębów.

Czytaj dalej…