Rybacy ludzi
Niedziela
21 stycznia 2018 roku

Człowiek wierzący, w życiu tak naprawdę dokonuje tylko jednego wyboru, mianowicie: wyboru między dobrem i złem. Kiedyś, gdy świeca naszego życia zgaśnie bezpowrotnie i będzie trzeba stanąć przed Bogiem na sądzie, będzie bez znaczenie wszystko to o co teraz, tu na ziemi zabiegamy. Nie będzie miało najmniejszego znaczenia nasze wykształcenie, Bóg nie zapyta też o nasz samochód, o mieszkanie na kredyt, ani o modną szafę. W dzień sądu na całe nasze życie będzie nam dane spojrzeć właśnie przez pryzmat tej jednej wagi, tego jednego prostego podziału – dobre, złe. Będziemy mogli spojrzeć na życie oczami Boga. Dobre czyli takie, które prowadzi do nieba, złe czyli takie które kieruje ku ogniu piekielnemu.
Dzisiejszy człowiek jest niecierpliwy, wszystko musi być tu i teraz. „Poczekaj, będzie jutro, zastanowię się” – to dla współczesnego człowieka brzmi jak wyrok. Nie umiemy czekać, być cierpliwymi. Gdyby Jezus dziś przyszedł na ziemię i do człowieka XXI wieku powiedział, „pójdź za Mną a uczynię Cię rybakiem ludzi”, zapewne usłyszałby pytanie: Jezu, ale kiedy? Ile będę musiał na to czekać? Szybko zobaczę efekty swojej pracy?
Pójść za Jezusem to iść, nie znając do końca drogi. Pójść wbrew logice świata, bez zabezpieczeń, wyjść asekuracyjnych. Pójść często pod prąd, często samemu.

„Ty będziesz nazywał się Kefas”
Niedziela
14 stycznia 2018 roku
Jan Ewangelista w dzisiejszym fragmencie swojej ewangelii przywołuje scenę powołania pierwszych uczniów. Jezus ustanawia swoich pomocników. Wielki i miłosierny Bóg zaprasza człowieka do dzieła zbawienia. Niezwykłe, że człowiek, który z prochu powstał i w proch się obróci, odgrywa tak ważną rolę w planie zbawienia.
Perykopa ewangelii opowiada o powołaniu Szymona. Jezus gdy powołuje człowieka, to odmienia jego ziemskie losy. Mówi do Szymona – „Ty będziesz się nazywał Kefas, to znaczy Piotr”. Jezus wiedział kogo powołuje. Wiedział, że wybiera swojego pierwszego ziemskiego następcę. Wiedział, że rozmawia z pierwszym papieżem. Wiedział, że patrzy w te oczy, które się go wyprą. Wiedział, że słyszy ten głos, który kiedyś powie: „Daj mi spokój, ja nie znam tego człowieka”. Jezus to wszystko już wtedy wiedział a mimo wszystko wybrał właśnie Szymona Piotra. Jezus w swoich wyborach się nie myli. Wie kto ma być ojcem, a kto tylko mężem. Która kobieta będzie matką jedynaka, a która będzie miała dziecko niepełnosprawne. Jezus wie jak wybrać. Tu nie ma przypadków. Tu nie ma pomyłek. Owe „pójdź za Mną” należy tłumaczyć jako „bądź mi wierny, zaufaj” a wtedy usłyszysz w takich czy innych słowach jeszcze jedno moje zdanie „Jeszcze dzisiaj będziesz ze Mną w raju.”

„Mędrcy Świata Monarchowie, gdzież spiesznie dążycie?”
Święto Objawienia Pańskiego
6 stycznia 2018 roku
Święto Objawienia Pańskiego zwane popularnie świętem Trzech Króli, to dowód na to, że Bóg w swoim zbawczym planie chce by wszyscy ludzie usłyszeli dobrą nowinę o zbawieniu. Jezus przychodzi do każdego. Jezus objawia się każdemu. Przychodzi do biednego i bogatego, mądrego i prostego. On nie robi wyjątków. Jezus nie boi się biedy materialnej, nie boi się biedy intelektualnej. Żadna bieda poza biedą duchową nie zamyka drogi do nieba.
Liturgia 6 stycznia upamiętnia pokłon jaki oddali Dzieciątku Jezus Monarchowie. Mirra, kadzidło i złoto to dary jakie oni – Mędrcy Świata złożyli Bogu. Przyszli by oddać Bogu pokłon. Przyszli by złożyć dary, w końcu przyszli by przyznać się do Boga. W dzisiejszych czasach o to ostatnie jest najtrudniej. Najtrudniej przyznać się do Boga. Powiedzieć: wierzę. Powiedzieć: spowiadam się. Powiedzieć: dzień zaczynam od modlitwy. Powiedzieć: przyjmuje Księdza po kolędzie. Kreda, która naznaczamy drzwi naszych domów to symbol i dowód – Ja biedak, mędrzec, biznesmen, fryzjer, bankowiec, polityk, mąż i ojciec – Wierzę! W Boga, który stworzył świat. W Jezusa, który narodził się w Betlejem. W Ducha Świętego, który podtrzymuje Kościół – ja, wierzę!
Niech napis C + M + B 2018 będzie moim świadectwem wiary. Niech przypomina mi, że codziennie mam składać Bogu ofiarę, mam o Nim świadczyć . Mam być niczym Monarcha, który oddaje pokłon i składa dary. Niech moją mirrą będzie wierność, moim kadzidłem – cierpliwość, a moim złotem – miłość. Amen!

„Ja Ciebie chrzczę, w Imię Ojca i Syna i Ducha Świętego”
Niedziela Chrztu Pańskiego
7 stycznia 2018 roku
„Ja Ciebie chrzczę w Imię Ojca i Syna i Ducha Świętego” – to słowa, które nad prawie każdym z nas kiedyś wypowiedział kapłan. Słowa klucze. Klucze, bo otwierają naszą drogę do nieba. Słowa oczyszczenia i odpuszczenia win grzechu pierworodnego. Od momentu chrztu przestajesz być grzesznym Adamem a zaczyna tlić się w Twoim sercu iskra Jezusowej miłości. Rodzice i chrzestni mają za zadanie sprawić, swoim przykładem i modlitwą, by owa iskra przerodziła się w prawdziwy płomień Bożego zbawienia. Abyś mógł kogoś zapalić – sam musisz płonąć. Tląca się świeca nie daje ani ciepła ani blasku, jedynie dym, trudny do zniesienia. Płoniesz czy dymisz się? Jesteś człowiekiem Bożego światła czy piekielnych dymów?
Liturgia Słowa Niedzieli Chrztu Pańskiego upamiętnia fakt, przyjęcia chrztu przez Jezusa. Bóg przyjmuje chrzest z rąk człowieka. Niewyobrażalne, Jan chrzci Jezusa. Chrystus przyjmuje chrzest nie po to, by obmyć się z jarzma grzechu pierworodnego, ale po to, by od początku pokazać ludziom, drogę do zbawienia. Drogę, która prowadzi przez sakramenty. Drogę na, której chrzest jest początkiem wędrówki, a inne sakramenty, w tym Spowiedź i Komunia święta – wzmocnieniem na drodze do nieba. Droga chrześcijanina od chrztu do nieba nie jest prosta. Ale warto ją podjąć, bowiem metą tej wędrówki życia są miłosierne ramiona Ojca.

Łk 2, 22-40

Święto Św.Rodziny Jezusa, Maryi i Józefa

Gdy potem upłynęły dni ich oczyszczenia według Prawa Mojżeszowego, przynieśli Je do Jerozolimy, aby Je przedstawić Panu. Tak bowiem jest napisane w Prawie Pańskim: Każde pierworodne dziecko płci męskiej będzie poświęcone Panu. Mieli również złożyć w ofierze parę synogarlic albo dwa młode gołębie, zgodnie z przepisem Prawa Pańskiego. A żył w Jerozolimie człowiek, imieniem Symeon. Był to człowiek prawy i pobożny, wyczekiwał pociechy Izraela, a Duch Święty spoczywał na nim. Jemu Duch Święty objawił, że nie ujrzy śmierci, aż zobaczy Mesjasza Pańskiego. Za natchnieniem więc Ducha przyszedł do świątyni. A gdy Rodzice wnosili Dzieciątko Jezus, aby postąpić z Nim według zwyczaju Prawa, on wziął Je w objęcia, błogosławił Boga i mówił: „Teraz, o Władco, pozwól odejść słudze Twemu w pokoju, według Twojego słowa. Bo moje oczy ujrzały Twoje zbawienie, któreś przygotował wobec wszystkich narodów: światło na oświecenie pogan i chwałę ludu Twego, Izraela”. A Jego ojciec i Matka dziwili się temu, co o Nim mówiono. Symeon zaś błogosławił Ich i rzekł do Maryi, Matki Jego: „Oto Ten przeznaczony jest na upadek i na powstanie wielu w Izraelu, i na znak, któremu sprzeciwiać się będą. A Twoją duszę miecz przeniknie, aby na jaw wyszły zamysły serc wielu”. Była tam również prorokini Anna, córka Fanuela z pokolenia Asera, bardzo podeszła w latach. Od swego panieństwa siedem lat żyła z mężem i pozostała wdową. Liczyła już osiemdziesiąty czwarty rok życia. Nie rozstawała się ze świątynią, służąc Bogu w postach i modlitwach dniem i nocą. Przyszedłszy w tej właśnie chwili, sławiła Boga i mówiła o Nim wszystkim, którzy oczekiwali wyzwolenia Jerozolimy. A gdy wypełnili wszystko według Prawa Pańskiego, wrócili do Galilei, do swego miasta – Nazaret. Dziecię zaś rosło i nabierało mocy, napełniając się mądrością, a łaska Boża spoczywała na Nim.
„Dziecię rosło i nabierało mocy, a łaska Boża spoczywała na Nim”. Gdzie dokonywało się to dzieło? W rodzinie. Dziś w Niedzielę Świętej Rodziny wpatrujemy się w Świętą Rodzinę, która nas uczy jak mamy żyć w naszych rodzinach. Przez słowo dzisiejszej Ewangelii sam Jezus uczy nas jak mamy żyć nie tylko w naszych rodzinach, ale i w społeczeństwie oraz w wierze, która została nam przekazana. Jezus jest wzorem życia od jego początku aż do jego końca, do ostatniego tchnienia. On uczy wzrastać i dojrzewać w swoim człowieczeństwie, kochać i służyć innym, rozpoznawać Go z radością i głosić innym, jak również odchodzić z tego świata bez lęku, bo kto spotkał Jezusa, nie boi się śmierci. Takie świadectwo daje dwoje staruszków: Symeon i Anna.
Zatem spójrzmy na tę Rodzinę. Maryja pełni w niej rolę mamy, a św. Józef jest opiekunem i stróżem Bożego Syna. Dla Jezusa jest to środowisko wzrostu i rozwoju. Rodzina Maryi, Józefa i Jezusa była rodziną konkretnego narodu. Jezus rozwija się także w środowisku społecznym narodu Izraelskiego oraz w jego wierze i religii. Są to trzy wymiary bardzo potrzebne także do rozwoju każdego człowieka.
Dlatego słyszymy, co robią wierzący rodzice, aby wprowadzić w doświadczenie wiary swoje dziecko, i to od małego. Jezus ósmego dnia został obrzezany, jak nakazywało prawo Mojżesza, a 40 dni po narodzeniu Maryja i Józef przynoszą Go do świątyni, żeby złożyć ofiarę za oczyszczenie. Jest to moment, kiedy przedstawiają Go i powierzają Panu, Bogu, uznając, że to Dziecko należy do Pana. Widzimy ich jako ludzi ubogich, którzy składają na ofiarę parę gołębi, albo synogarlic. Kiedyś Jezus stanie się ofiarą przebłagalną za wszystkich ludzi. W ten sposób posłuszeństwo wiary Rodziców owocuje posłuszeństwem Dziecka, które jest jeszcze nieświadome. To jest bardzo ważny aspekt wychowania do wiary, który pozostaje aktualny dla współczesnych rodzin.
Jezus doświadcza swojego ludzkiego, duchowego, psychicznego, uczuciowego rozwoju, jak każdy człowiek, właśnie w rodzinie, ponieważ przychodzi na świat przyjmując ograniczenia noworodka, który musi od innych otrzymać doświadczenie miłości, mądrości, zasad postępowania, aż w pewnym momencie odkryje, że Jego życie należy do Boga i powie: „mam być w sprawach Mojego Ojca”. W rodzinie dokonuje się rozwój człowieczeństwa. Rodzice muszą się natrudzić, aby wychować swe dzieci na dobrych ludzi, uzdolnić je do życia dla innych oraz odkryć, że życie ma sens jedynie wtedy, gdy z miłością służymy innym. Do tego potrzeba miłości rodziców oraz posłuszeństwa i zaufania dzieci. Rodzina jest także miejscem, gdzie żyje się Słowem Bożym. Maryja z wiarą przyjmuje proroctwo Symeona, które nie jest łatwe, bo mówi o znaku, któremu będą się sprzeciwiać oraz o mieczu czyli Słowie Boga, które zrani serce Maryi. Już tu jest zapowiedź krzyża. Święta Rodzina przez całe życie jest wierna Słowu Bożemu.
Módlmy się dziś, aby nasze rodziny były miejscem przekazu wiary, życia prawdziwie ludzkiego i kształtowania człowieczeństwa. „Dziecię rosło i nabierało mocy, a łaska Boża spoczywała na Nim

25 grudnia 2017  Uroczystość Bożego Narodzenia

Dziecię, które się narodziło nie powinno być samo w ubogiej, betlejemskiej grocie. Jest tam co prawda kochającą Matka Maryja, jest ziemski Ojciec Józef, szybko pojawiają się Pasterze, z czasem przybywają i Monarchowie, ale cały czas brakuje Ciebie.
Te małe raczki, które kiedyś będą przybite do krzyża, te małe nóżki, które kiedyś będą chodzić po wodzie, to serce, które zostanie rozdarte włócznią dziś potrzebuje Twojej pomocy. Dziś czeka na Ciebie. Na to, byś pośród swoich obowiązków znalazł chwilę czasu i przybył do Niego w odwiedziny. Byś zobaczył Tego, który Cię kocha, wspiera, przebacza, Tego, który narodził się by umrzeć,
a umarł po to byś Ty mógł żyć i to wiecznie.
On czeka, cały czas od przeszło 2-óch tysięcy lat czeka właśnie na Ciebie.
Raz w ubogiej grocie, raz na golgocie, raz w kościele, raz w chorej Matce,
raz w zmarłym Ojcu, czeka w drugim człowieku byś go zauważył, przytulił, przebaczył, pokochał. To Jezus chce dać Ci prezent, w zamian oczekuje tylko trochę uwagi, trochę Twojego cennego czasu, trochę Twojej chaotycznej modlitwy.
Jezus potrzebuje Ciebie. Nie każ mu dłużej na siebie czekać.

24 grudnia 2017 IV Niedziela Adwentu

Łk 1,26-38

W szóstym miesiącu posłał Bóg anioła Gabriela do miasta w Galilei, zwanego Nazaret, do Dziewicy poślubionej mężowi, imieniem Józef, z rodu Dawida; a Dziewicy było na imię Maryja. Anioł wszedł do Niej i rzekł: Bądź pozdrowiona, pełna łaski, Pan z Tobą, <błogosławiona jesteś między niewiastami>. Ona zmieszała się na te słowa i rozważała, co miałoby znaczyć to pozdrowienie. Lecz anioł rzekł do Niej: Nie bój się, Maryjo, znalazłaś bowiem łaskę u Boga. Oto poczniesz i porodzisz Syna, któremu nadasz imię Jezus. Będzie On wielki i będzie nazwany Synem Najwyższego, a Pan Bóg da Mu tron Jego praojca, Dawida. Będzie panował nad domem Jakuba na wieki, a Jego panowaniu nie będzie końca. Na to Maryja rzekła do anioła: Jakże się to stanie, skoro nie znam męża? Anioł Jej odpowiedział: Duch Święty zstąpi na Ciebie i moc Najwyższego osłoni Cię. Dlatego też Święte, które się narodzi, będzie nazwane Synem Bożym. A oto również krewna Twoja, Elżbieta, poczęła w swej starości syna i jest już w szóstym miesiącu ta, która uchodzi za niepłodną. Dla Boga bowiem nie ma nic niemożliwego. Na to rzekła Maryja: Oto Ja służebnica Pańska, niech Mi się stanie według twego słowa! Wtedy odszedł od Niej anioł.
Bóg objawia siebie jako ten, który wchodzi w relację z człowiekiem, utwierdza człowieka w jego misji, a wreszcie sam staje się Człowiekiem. Takim objawił się Maryi, która odpowiedziała posłuszeństwem wiary. Posłuszeństwo nie jest łatwe, dlatego św. Paweł głosił Ewangelię po to, by Słowo Boże nakłaniało ludzi do posłuszeństwa wierze. Maryja okazała posłuszeństwo Bogu, gdy usłyszała jaki plan ma On wobec niej. Nie było to jednak posłuszeństwo bezrozumne. Zadała pytanie dotyczące ojcostwa, ale odpowiedź wprawiła ją w zakłopotanie. Jednak nie prosiła o kolejne wyjaśnienia. Słowo, jakie usłyszała, wymagało od Niej głębokiej kontemplacji i przemyślenia.
Bóg potrzebuje człowieka, by wypełnić swoje obietnice. Potrzebuje człowieka gotowego zaryzykować swoje plany, swoje życie po to, by wypełniły się plany Przedwiecznego. Tak często kurczowo trzymamy się swoich wizji dotyczących różnych spraw. Nie potrafimy dostosować swych kroków do dróg, jakie wytycza nam Bóg. Dzieje się tak dlatego, że nie wsłuchujemy się w Jego Słowo, w Jego głos, który rozbrzmiewa w naszych sercach, w naszych sumieniach. A przecież On zna tajniki naszych serc (por. Ps 44,22), ale czy my znamy zamysły serca Bożego? Maryja uczy nas, by najpierw okazać posłuszeństwo Bogu. Potem odsłoni się Jego plan.
„Dla Boga nie ma nic niemożliwego!”- takie zapewnienie otrzymał Jeremiasz (Jr 32,27): Bóg zamierzał zgromadzić i odnowić swój lud. Także z księdze proroka Zachariasza znajdujemy pytanie o to, czy jeśli w oczach człowieka coś jest niemożliwe, to czy dla Boga ma też być takim (Za 8,6)?
Maryja nie tylko sama miała stać się bohaterką wyjątkowego wydarzenia, ale także dotyczyło to jej krewnej Elżbiety. Obie kobiety, tak znaczące w historii zbawienia, doświadczyły cudu – mocy Boga. Słowo, jakie Bóg mówi do serca człowieka, określane greckim pojęciem: rhema, utwierdza w wierze i ufności. Bóg przychodzi zawsze poprzez Słowo domagające się posłuszeństwa. Maryja usłyszała Słowo wzywające ją do radości. Oto nadeszła pełnia czasu, gdy to Wcielenie Bożego Syna rozpoczyna nową erę, nową jakość relacji człowieka wobec Boga. Przez posłuszeństwo Maryi objawiona została całej ludzkości tajemnica niepoznanej dotychczas miłości Boga do człowieka. Wyraża się ona najpełniej w panowaniu Jezusa Chrystusa: „Wielkie będzie Jego panowanie w pokoju bez granic na tronie Dawida i nad Jego królestwem, które On utwierdzi i umocni prawem i sprawiedliwością, odtąd i na wieki. Zazdrosna miłość Pana Zastępów tego dokona” (Iz 9,6).
Pisarz łaciński, Amadeusz z Lozanny, komentując tę Ewangelię mówił, że Bóg dialoguje z Maryją: „Maryjo, poznaj nie tylko Pana, lecz i Syna. Jest to Syn mój, ale także twój Syn: Mój przez swoją boskość, twój przez przyjęte człowieczeństwo”.
Starajmy się więc usilnie poznać Pana, który rozpoczyna swe panowanie w naszym życiu od dialogu, od Słowa cicho obejmującego nasze serca, a potem oczekuje posłuszeństwa wiary i sam utwierdza nas w pokoju i radości.