Katecheza nr 370
Wakacje to czas odpoczynku, ale nie od Boga. On nie zawiesza Twojej relacji z Nim tylko dlatego, że Ty jesteś nad morzem. Msza święta w niedzielę obowiązuje także w hotelu, namiocie i pod palmą. Modlitwa poranna nadal działa, Bóg nie potrzebuje twojej perfekcyjnej fryzury, tylko obecności i serca. Jeśli pamiętasz o ładowarce do telefonu, to może warto też pamiętać o „naładowaniu” duszy. Bo prawdziwy odpoczynek zaczyna się tam, gdzie człowiek nie zapomina, o tym Kto mu go daje.
6 Lipca 2025 roku XIV Niedziela Zwykła
„Jednak nie z tego się cieszcie, że duchy się wam poddają, lecz cieszcie się, że wasze imiona zapisane są w niebie”
Ewangelista w dzisiejszym fragmencie ewangelii przypomina nam o konieczności nieustannej modlitwy w intencji nowych i świętych powołań do życia kapłańskiego i zakonnego. Powołania kapłańskie dorastają w rodzinach. To tam w domu rodzinnym, wśród najbliższych Bóg wzywa swoich uczniów i uczennice do szczególnego pójścia za Nim. Rodzina jest miejscem dojrzewania powołania do kapłaństwa, życia zakonnego.
Modląc się o powołania, musimy nieustannie modlić się także za środowiska domowe, w których te powołania dojrzewają. Jednak każdy ochrzczony ma być świadkiem Jezusa Zmartwychwstałego. Każdy ma o Nim dawać świadectwo! Każdy ma być uczniem Jezusa. Jedni przy ołtarzu, inni w celi zakonnej, a jeszcze inni wychowując dzieci czy żyjąc samotnie.
Imiona nasza mają być zapisane w niebie, to powinno być motywacją dla wszystkich: kapłanów, zakonników, małżonków i osób samotnych do tego, by jeszcze wierniej wypełniać swoje życiowe powołania – ojca, męża, matki, żony, księdza czy siostry zakonnej.
OGŁOSZENIA DUSZPASTERSKIE
6 LIPCA 2025 ROKU
Kustosz Sanktuarium św. Ojca Pio
Ks. Prałat Andrzej Kuflikowski
Katecheza nr 369
Urlop to nie grzech – nawet Pan Bóg po stworzeniu świata zrobił sobie dzień wolny. Święty Józef pewnie też czasem odkładał młotek, żeby odpocząć. Jezus nie tylko wskrzeszał i uzdrawiał, ale gdy był zmęczony odpoczywał.
Katolik na wakacjach nie musi nosić sandałów z pielgrzymki i cytować świętych non stop. Sumienie nie boli, kiedy odpoczywasz – boli, jak nie odpoczywasz i potem jesteś niemiły dla bliźnich. Radość z lodów, leżaka i książki to też przedsmak nieba, tylko bez harfy. Odpoczywaj, bo świętość też potrzebuje sił – nawet święci czasem leżeli plackiem.
29 Czerwca 2025 roku XIII Niedziela Zwykła
„Ktokolwiek przykłada rękę do pługa, a wstecz się ogląda, nie nadaje się do królestwa Bożego”.
Dziś ewangelista Łukasz zadaje nam wszystkim pytanie: Czy idę za Jezusem? A jeśli tak to jak idę? Systematycznie? Czy tylko wtedy, gdy inne drogi zawodzą, wtedy niejako przymuszony „skręcam” na drogę wiary?
Jezus przypomina, że każdy kto chce iść za Nim musi „wyrzec się” świata. Jak to ktoś zapyta? Mam nic nie mieć, nikogo nie cenić,
bo w przeciwnym razie nie dostanę się do nieba?! Jezus w tym miejscu ewangelii pyta każdego z nas: Ile jesteśmy w stanie dla Niego poświęcić?! Które miejsce On, Pan i Zbawca zajmuje w naszym życiu? Może się okazać, że chrześcijanin kocha Jezusa, ale nie idzie za Nim bo bardziej niż na Bogu, zależy Mu na pracy, bardziej na rozwoju osobistym niż na tym duchowym. Albo kocha Boga i ceni niedzielną Eucharystię ale zimą, latem zaś Msza Święta przegrywa z działką i spacerami w słońcu.
Bóg w istocie pyta nas dziś o naszą hierarchię wartości. O moją hierarchie wartości! Które miejsce przydzieliłem Bogu w moim życiu? Pierwsze? Drugie? Pierwsze ale zaraz po działce, wolnym, karierze?
Ile Bóg ma miejsca w Twoim życiu? Ile miał w minionym tygodniu, miesiącu, roku?
OGŁOSZENIA DUSZPASTERSKIE
29 CZERWCA 2025 ROKU
Kustosz Sanktuarium św. Ojca Pio
Ks. Prałat Andrzej Kuflikowski
Katecheza nr 368
Kiedy odchodzi ktoś bliski, serce wypełnia ból i cisza, której nie sposób opisać słowami. Wiara jednak podpowiada, że śmierć nie jest końcem, lecz bramą do życia wiecznego. W żałobie nie jesteśmy sami — Bóg jest blisko tych, którzy płaczą, a Kościół otacza nas modlitwą i nadzieją. Modląc się za zmarłych, powierzamy ich Bożemu miłosierdziu i łączymy się z nimi w tajemnicy świętych obcowania.
Eucharystia staje się miejscem najgłębszego spotkania — tam, gdzie niebo styka się z ziemią. Ból serca możemy przemieniać w miłość: w dobre uczynki, w ciszę adoracji, w zawierzenie. Chrześcijańska żałoba to nie zapomnienie, ale ufne oczekiwanie na wieczne spotkanie.
22 Czerwca 2025 roku XII Niedziela Zwykła
„Jeśli ktoś chce iść za Mną, niech się zaprze samego siebie, niech weźmie krzyż swój i niech Mnie naśladuje”
Ewangelista przypomina nam dziś, że chrześcijanin to ktoś kto naśladuje Chrystusa. Chrystus przyjął chrzest z rąk Jana. Każdy ochrzczony ma takiego swojego „Jana”, który obmył go z grzechu pierworodnego. Jednak bycie ochrzczonym nie wyczerpuje naśladownictwa Jezusa, wręcz przeciwnie dopiero je rozpoczyna.
Droga do nieba, droga za Jezusem to częściej droga pod górę, niż z góry. To przezwyciężanie siebie i swoich słabości. A nie uleganie zachciankom i pokusom podsyłanym przez szatana. W słowach Jezusa jest ogrom prawdy. By iść za Nim, często trzeba się zaprzeć siebie, zrezygnować z tego co proponuje świat a wybrać to co proponuje Bóg. Zaprzeć się, to też wziąć na barki „krzyż codziennych obowiązków”, trudnych relacji małżeńskich, rodzicielskich czy tych w środowisku pracy.
Droga Jezusa nie zakończyła się na Golgocie, jak niektórzy twierdzą. Ona tam miała swoje kulminacyjne miejsce. Zakończyła się
w Niebie, gdzie Jezus przebywa od Wniebowstąpienia.
Każdy z nas ma swoje Betlejem, swój Nazaret, a także swoją Golgotę. Każdy też będzie miał swój poranek zmartwychwstania. Życie chrześcijanina to wybór. Jezus mówi: wypełniaj przykazania z miłości do Mnie, a kiedyś będziesz ze Mną w raju. Szatan mówi, nie czekaj, rób co chcesz, możesz mieć raj już tutaj.
Wybór należy do nas. Czekam na obietnicę Jezusa, czy jestem niecierpliwy i wybieram „raj na ziemi”, ale bez Boga?
OGŁOSZENIA DUSZPASTERSKIE
22 CZERWCA 2025 ROKU
Kustosz Sanktuarium św. Ojca Pio
Ks. Prałat Andrzej Kuflikowski
Katecheza nr 367
W kościele klękamy na dwa kolana. To gest głębokiej czci, pokory i wiary w realną obecność Chrystusa. Klęknięcie na jedno kolano to znak szacunku, ale na dwa — to akt adoracji.
Przed Bogiem nie stajemy jak równy z równym, lecz jak grzesznik przed Zbawicielem. Postawa naszego ciała powinna wyrażać tę prawdę.
