Katecheza nr 359
Lenistwo to dar. Dzięki niemu twoja kanapa się nie czuje samotna, a pilot do telewizora ma cię na wyłączność. Praca? Po co, skoro można „medytować” nad sensem życia patrząc w sufit. Modlitwa? Może jutro. Bóg na pewno doceni twoją duchową ascezę…
w postaci pięciu drzemek z rzędu. Talenty? Zakopane głęboko – żeby przypadkiem się nie zmęczyć. A sumienie? Cicho siedzi – też jest leniwe. Amen, idź w pokoju. Ale nie za szybko, bo się spocisz.
3 Maja 2025 Roku Uroczystość Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski
„Oto Matka Twoja”
Pod krzyżem Jezus daje nam Maryję jako Matkę – nie tylko Janowi, ale każdemu z nas. To niezwykły gest miłości: w godzinie śmierci Chrystus troszczy się o naszą duchową opiekę. Maryja staje się Matką Kościoła, Matką narodu, Matką każdego człowieka. W Jej sercu odnajdujemy czułość, siłę i wiarę, które prowadzą nas ku Jezusowi. Dziś, jako Królową Polski, prosimy Ją, by wstawiała się za naszym narodem, byśmy trwali wierni Bogu i Ewangelii. Jej obecność uczy nas, że nawet w cierpieniu można kochać i ufać. Oddając Jej siebie i naszą ojczyznę, odnajdujemy pokój i nadzieję. Maryjo, prowadź nas do Syna i ucz nas żyć tak, jak Ty — w pełnym zawierzeniu Bogu.
Katecheza nr 358
3 maja obchodzimy uroczystość Maryi Królowej Polski. Nie dostała tej funkcji przez wybory, tylko z serca narodu.
Królowa Polski nie nosi korony z diamentów, tylko z różańców, i zamiast berła – trzyma nas za rękę. W czasie wojen, zaborów
i kryzysów – nie zmieniła kraju ani obywatelstwa. A my? Cóż, czasem bardziej wierzymy w promocje niż w modlitwę. Ale mimo to Maryja nie traci cierpliwości – jak dobra Mama, która kocha swoje nieco rozbrykane dzieci. Więc może 3 maja warto nie tylko wywiesić flagę, ale też powiedzieć Jej zwykłe „dziękuję”. I może – tak tylko rzucam – mniej narzekać, a więcej się modlić. Maryja i tak zostanie Królową, pytanie tylko, czy będzie miała komu królować.
OGŁOSZENIA DUSZPASTERSKIE
27 KWIETNIA 2024 ROKU
Kustosz Sanktuarium św. Ojca Pio
Ks. Prałat Andrzej Kuflikowski
27 kwietnia 2025 roku Niedziela Miłosierdzia Bożego
„Pan mój i Bóg mój!”
Ewangelia tej niedzieli opisuje spotkanie zmartwychwstałego Jezusa z uczniami, którzy z obawy przed Żydami zamknęli się w wieczerniku. Jezus przychodzi do nich mimo zamkniętych drzwi, przynosząc pokój i pokazując rany jako znak swojej miłości.
To spotkanie jest pełne miłosierdzia: Jezus nie wypomina uczniom ich lęku czy niewierności, ale obdarza ich pokojem i posyła do świata.
Szczególną postacią w tej Ewangelii jest Tomasz, który nie uwierzył w zmartwychwstanie bez osobistego doświadczenia Jezusa. Jezus spełnia jego prośbę, pozwalając mu dotknąć swoich ran, co prowadzi Tomasza do wyznania wiary: „Pan mój i Bóg mój!”.
To wydarzenie ukazuje, że Boże miłosierdzie odpowiada na nasze wątpliwości i pragnienia, prowadząc nas do głębszej wiary.
Katecheza nr 357
Boże miłosierdzie to nie bankomat, ale działa zawsze. Nie trzeba PIN-u. Wystarczy skruszone serce. My grzeszymy jakbyśmy mieli abonament, a Bóg przebacza jakby nie znał limitów. Ludzie pamiętają twoje błędy latami. Bóg zapomina szybciej niż ty zdążysz skończyć „Spowiadam się Bogu…”. My liczymy grzechy innym. Bóg liczy łzy. My stawiamy krzyżyki na ludziach. On stawia krzyż dla ludzi. Czasem myślisz, że jesteś za daleko. On myśli: „No wreszcie wracasz.” Nie trzeba zasłużyć. Trzeba pozwolić się kochać. Boże miłosierdzie nie jest „dla świętych”. Jest dla żywych, słabych i upartych. Czyli dla ciebie.
I dla mnie też.
Katecheza nr 356
Pogrzeb Ojca Świętego Franciszka
Papież Franciszek uczył nas, że Bóg nigdy nie męczy się przebaczaniem — to my się męczymy proszeniem. Przypominał, że miłosierdzie jest pierwszym imieniem Boga, a Kościół powinien być miejscem, gdzie każdy człowiek może zostać dotknięty czułością.
Jego słowa miały w sobie prostotę Ewangelii i głębię serca bliskiego ubogim. Wzywał nas, byśmy nie pozwolili ukraść sobie radości, byśmy nie bali się marzyć o lepszym świecie — zaczynając od dobra najmniejszego człowieka.
Mówił, że świętość to codzienna wierność, cicha dobroć, modlitwa w ukryciu, służba bez blasku. Uczył nas, że największym przywilejem chrześcijanina jest to, że może płakać z tymi, którzy płaczą, i nieść nadzieję tam, gdzie jej brak.
Niech jego słowa zostaną w naszych sercach — jak szept Pasterza, który prowadził nas do Jezusa.
OGŁOSZENIA DUSZPASTERSKIE
20 KWIETNIA 2025 ROKU
Kustosz Sanktuarium św. Ojca Pio
Ks. Prałat Andrzej Kuflikowski
Katecheza nr 355 – Wielka Sobota
Wielkanoc? Oczywiście, najważniejsze to poświęcić koszyczek. Bo przecież bez pobłogosławionej kiełbasy i jajka Zmartwychwstanie się nie liczy. Droga krzyżowa? Za długa. Rekolekcje? Nuda. Spowiedź? Może innym razem. Ale koszyczek – tu jesteśmy pierwszymi
w kolejce, z haftowanym obrusem i zajączkiem z czekolady, żeby było „tradycyjnie”. Jezus pokonał śmierć, a my pokonaliśmy jedynie kolejkę w cukierni.
Cała Wielkanoc sprowadzona do jajka w wiklinie. Chwała na wysokości – i majonez na stole.
Katecheza nr 354 – Wielki Piątek
Wielki Piątek. Dzień śmierci Boga. Ale spokojnie, przecież to tylko kolejna data w kalendarzu, prawda? Dla wielu katolików to idealny moment na zakupy, sprzątanie albo maraton seriali – bo przecież krzyż już był, a teraz liczy się wygoda.
Jezus konał w męczarniach, a my? My cierpimy, bo nie ma mięsa na obiad. Ukrzyżowanie? Nuda. Gorzkie żale? Ziew. Krzyż? Dekoracja, może ładnie wyglądać nad telewizorem. A może lepiej go zdjąć, żeby nie psuł wystroju nowoczesnego wnętrza.
Jezus umiera, a my przewracamy oczami, że nabożeństwo trwa ponad godzinę. Wielki Piątek boli – nie dlatego, że Jezus cierpiał. Boli, bo pokazuje, jak łatwo zapomnieliśmy, dla Kogo bije nasze serce. O ile jeszcze bije.
