Katecheza nr 351
Nic tak wzroku nie poprawia jak perspektywa trumny. Ręce zimne, nogi sztywne, ale duchowy wzrok doskonały. Trumienne wieko jest najlepszą nauczycielką życia. Z katafalku widać wyraźne, która decyzja byłą mądra, a która tylko taką udawała.
Jeśli nie będziesz wiedział jaką decyzję podjąć, którą drogę wybrać przyjrzyj się jej przez drewniane, trumienne okulary.
Perspektywa wieczności ułatwia podejmowanie właściwych decyzji.
Katecheza nr 350
Gdy pycha zaprzyjaźni się z fałszem urodzi się obłuda.
Człowiek obłudny dba o „opakowanie” a nie o zawartość. Taka postawa prowadzi do zakłamania i duchowej ślepoty. Prawdziwa wiara nie polega na udawaniu i równo złożonych rączkąch, ale na szczerości serca i życiu zgodnym z Ewangelią.
Bóg pragnie ludzi autentycznych, którzy nie boją się przyznać do swoich słabości i pracować nad sobą. Lepiej być grzesznikiem szczerze szukającym Boga niż udawać świętość dla ludzkiego uznania. Obłuda niszczy wspólnotę, bo rodzi nieufność i fałsz.
Katecheza nr 349
Post to ważna praktyka duchowa. Uczy panowania nad sobą i zbliża do Boga. Nie polega tylko na ograniczeniu jedzenia, ale także na rezygnacji z tego, co nas oddala od Stwórcy. Pomaga dostrzegać potrzeby innych i otwiera serce na Bożą łaskę.
Wyrzeczenia oczyszczają duszę, wzmacniają wolę i uczą pokory. Post jest wyrazem miłości do Boga i prowadzi do duchowego wzrostu. Łączony z modlitwą i jałmużną przynosi liczne owoce.
Odchudzają się prawie wszyscy, poszczą niektórzy.
Katecheza nr 348
Jałmużna to nie tylko pieniądz to przede wszystkim gest miłości. Dając innym, nie tracimy a pomnażamy dobro w świecie. Prawdziwa hojność nie liczy, ile dała. Zastanawia się tylko czy dała z serca. Jałmużna bez miłości to tylko zimna powinność.
Bóg widzi nie tylko rękę dającą, ale i serce, które to czyni.
Katecheza nr 347
Czasami nie wiemy jakie rozwiązanie wybrać albo którą z życiowych dróg iść. I wydaje nam się, że to problem. Jednak prawdziwym problemem jest umiejętność odróżniania tego co dobre od tego co złe i wybieranie nie tego co trzeba.
Świętość to małe kroki, ale w dobrą stronę. Wielki Post jest idealną sposobnością na te „małe kroki” ku niebu.
Katecheza nr 346
„Prochem jesteś i w proch się obrócisz”. Kościół nie straszy tylko przypomina. Oprócz ciała masz też duszę. A ważniejsza niż apartament na ziemi jest kawalerka w niebie.
W Wielkim Poście Bóg z wyjątkową przychylnością rozpatruje wnioski o „niebieskie mieszkania”.
Wszystko można zmarnować, Wielki Post też.
Człowieku otwórz oczy, Bóg żebrze o Twoją uwagę.
Katecheza 345
Rodzic:
„Przyjedziesz na obiad? Wcale nie odwiedzasz starej matki. Już nie jestem Ci potrzeba! Nie musisz mnie odwiedzać, powiem więcej, nie musisz mnie nawet kochać, ja już niedługo umrę i będziesz miał wreszcie spokój”.
Dziecko:
„Jestem tak zmęczony całym tygodniem pracy, że chce posiedzieć sam w domu. Czy ja naprawdę muszę co niedzielę stołować się
u rodziców? Kocham, ich ale nie mam już do nich siły. Wiem, że chcą dobrze, ale czy ja chcę źle?”
Miłość to nie szantaż emocjonalny ani terroryzm rodzicielski. Miłość nie jest też zaniedbywaniem rodziców w podeszłym wieku. Miłość to wyrozumiałość.
Katecheza nr 344
Stopniowanie.
Mądry, mądrzejszy, najmądrzejszy.
Ładny, ładniejszy, najładniejszy.
Pobożny, święty, świątobliwy
Katolicyzm to normalność a nie skrajność. Nic z tego, że w jednej kieszeni nosisz różaniec jak z drugiej siekiera wystaje.
Wiara ma prowadzić do Boga i do chociażby próby zrozumienia człowieka o odmiennym światopoglądzie.
Zło trzeba nazywać złem. Dobro dobrem. Ale wiara nie może służyć do „pałowania” tych, którzy myślą inaczej.
Katecheza nr 343
W poniedziałek spotkanie dla wszystkich poszukujących życiowej połówki. Zarówno rynek pierwotny jak i wtórny jest mile widziany.
Zaś we wtorek szkolenie dla tych, którzy już znaleźli drugą połówkę i obecnie chcieliby ją na trwałe zgubić.
Ciekawe, które z tych spotkań będzie cieszyło się większą frekwencją?!
Powołanie to nie dar, nie szczęście, też nie łaska. To odpowiedzialność za siebie, drugiego człowieka i dane słowo.
Każda życiowa droga ma zakręty.
Katecheza nr 342
Cierpienie jest tajemnicą, ale w chrześcijaństwie nabiera sensu przez krzyż Chrystusa. Jezus, cierpiąc, pokazał, że ból może prowadzić do większego dobra. Ofiarowane cierpienie ma wartość – może oczyszczać serce i przybliżać do Boga. Święci uczyli, że trudności kształtują duszę i uczą miłości. W cierpieniu człowiek doświadcza bliskości Boga, który daje siłę do przetrwania. Najważniejsze jest, by nie przeżywać go w samotności, ale z wiarą i nadzieją.
