Katecheza nr 358

3 maja obchodzimy uroczystość Maryi Królowej Polski. Nie dostała tej funkcji przez wybory, tylko z serca narodu.

Królowa Polski nie nosi korony z diamentów, tylko z różańców, i zamiast berła – trzyma nas za rękę. W czasie wojen, zaborów
i kryzysów – nie zmieniła kraju ani obywatelstwa. A my? Cóż, czasem bardziej wierzymy w promocje niż w modlitwę. Ale mimo to Maryja nie traci cierpliwości – jak dobra Mama, która kocha swoje nieco rozbrykane dzieci. Więc może 3 maja warto nie tylko wywiesić flagę, ale też powiedzieć Jej zwykłe „dziękuję”. I może – tak tylko rzucam – mniej narzekać, a więcej się modlić. Maryja i tak zostanie Królową, pytanie tylko, czy będzie miała komu królować.

Katecheza nr 357

Boże miłosierdzie to nie bankomat, ale działa zawsze. Nie trzeba PIN-u. Wystarczy skruszone serce. My grzeszymy jakbyśmy mieli abonament, a Bóg przebacza jakby nie znał limitów. Ludzie pamiętają twoje błędy latami. Bóg zapomina szybciej niż ty zdążysz skończyć „Spowiadam się Bogu…”. My liczymy grzechy innym. Bóg liczy łzy. My stawiamy krzyżyki na ludziach. On stawia krzyż dla ludzi. Czasem myślisz, że jesteś za daleko. On myśli: „No wreszcie wracasz.” Nie trzeba zasłużyć. Trzeba pozwolić się kochać. Boże miłosierdzie nie jest „dla świętych”. Jest dla żywych, słabych i upartych. Czyli dla ciebie.
I dla mnie też.

Katecheza nr 356

Pogrzeb Ojca Świętego Franciszka

Papież Franciszek uczył nas, że Bóg nigdy nie męczy się przebaczaniem — to my się męczymy proszeniem. Przypominał, że miłosierdzie jest pierwszym imieniem Boga, a Kościół powinien być miejscem, gdzie każdy człowiek może zostać dotknięty czułością.

Jego słowa miały w sobie prostotę Ewangelii i głębię serca bliskiego ubogim. Wzywał nas, byśmy nie pozwolili ukraść sobie radości, byśmy nie bali się marzyć o lepszym świecie — zaczynając od dobra najmniejszego człowieka.

Mówił, że świętość to codzienna wierność, cicha dobroć, modlitwa w ukryciu, służba bez blasku. Uczył nas, że największym przywilejem chrześcijanina jest to, że może płakać z tymi, którzy płaczą, i nieść nadzieję tam, gdzie jej brak.

Niech jego słowa zostaną w naszych sercach — jak szept Pasterza, który prowadził nas do Jezusa.

Katecheza nr 355 – Wielka Sobota

Wielkanoc? Oczywiście, najważniejsze to poświęcić koszyczek. Bo przecież bez pobłogosławionej kiełbasy i jajka Zmartwychwstanie się nie liczy. Droga krzyżowa? Za długa. Rekolekcje? Nuda. Spowiedź? Może innym razem. Ale koszyczek – tu jesteśmy pierwszymi
w kolejce, z haftowanym obrusem i zajączkiem z czekolady, żeby było „tradycyjnie”. Jezus pokonał śmierć, a my pokonaliśmy jedynie kolejkę w cukierni.

Cała Wielkanoc sprowadzona do jajka w wiklinie. Chwała na wysokości – i majonez na stole.

Katecheza nr 354 – Wielki Piątek

Wielki Piątek. Dzień śmierci Boga. Ale spokojnie, przecież to tylko kolejna data w kalendarzu, prawda? Dla wielu katolików to idealny moment na zakupy, sprzątanie albo maraton seriali – bo przecież krzyż już był, a teraz liczy się wygoda.

Jezus konał w męczarniach, a my? My cierpimy, bo nie ma mięsa na obiad. Ukrzyżowanie? Nuda. Gorzkie żale? Ziew. Krzyż? Dekoracja, może ładnie wyglądać nad telewizorem. A może lepiej go zdjąć, żeby nie psuł wystroju nowoczesnego wnętrza.

Jezus umiera, a my przewracamy oczami, że nabożeństwo trwa ponad godzinę. Wielki Piątek boli – nie dlatego, że Jezus cierpiał. Boli, bo pokazuje, jak łatwo zapomnieliśmy, dla Kogo bije nasze serce. O ile jeszcze bije.

Katecheza nr 353 – Wielki Czwartek

Kapłan to taki facet, który zamiast kariery w korpo wybrał życie na plebanii. Zamiast żony – brewiarz, a zamiast dzieci – cała parafia. Jego „biuro” to konfesjonał, gdzie słucha więcej niż psycholog, ale za darmo. Nie nosi garnituru, tylko sutannę – bo czarny zawsze w modzie. W niedzielę rano pracuje, kiedy reszta jeszcze przekręca się na drugi bok. Czasem wygląda na świętego, czasem jakby szukał kawy i sensu życia. Ale bez niego nie byłoby Eucharystii.

Jeśli myślisz, że kapłaństwo to bajka, spróbuj powiedzieć kazanie do śpiącej parafii.

Katecheza nr 352

Niedziela Palmowa – ten dzień, kiedy kościół pęka w szwach, bo przyszli wszyscy, co mają w domu wodę święconą z jeszcze 2009 roku. Palmy większe niż sumienie, bo jak już raz w roku być w kościele, to z przytupem.

Słowa „Hosanna!” lecą z ust, które przez resztę roku milczą w czasie Mszy. Jezus wjeżdża do Jerozolimy, a „sezonowi” robią InstaStory z palmą w ręku. Tydzień później – Zmartwychwstanie, a tydzień później – znów puste ławki. Liturgia się kończy, wiara też. Ale spokojnie – do Bożego Narodzenia już tylko 8 miesięcy.

Katecheza nr 351

Nic tak wzroku nie poprawia jak perspektywa trumny. Ręce zimne, nogi sztywne, ale duchowy wzrok doskonały. Trumienne wieko jest najlepszą nauczycielką życia. Z katafalku widać wyraźne, która decyzja byłą mądra, a która tylko taką udawała.

Jeśli nie będziesz wiedział jaką decyzję podjąć, którą drogę wybrać przyjrzyj się jej przez drewniane, trumienne okulary.

Perspektywa wieczności ułatwia podejmowanie właściwych decyzji.

Katecheza nr 350

Gdy pycha zaprzyjaźni się z fałszem urodzi się obłuda.

Człowiek obłudny dba o „opakowanie” a nie o zawartość. Taka postawa prowadzi do zakłamania i duchowej ślepoty. Prawdziwa wiara nie polega na udawaniu i równo złożonych rączkąch, ale na szczerości serca i życiu zgodnym z Ewangelią.

Bóg pragnie ludzi autentycznych, którzy nie boją się przyznać do swoich słabości i pracować nad sobą. Lepiej być grzesznikiem szczerze szukającym Boga niż udawać świętość dla ludzkiego uznania. Obłuda niszczy wspólnotę, bo rodzi nieufność i fałsz.

Katecheza nr 349

Post to ważna praktyka duchowa. Uczy panowania nad sobą i zbliża do Boga. Nie polega tylko na ograniczeniu jedzenia, ale także na rezygnacji z tego, co nas oddala od Stwórcy. Pomaga dostrzegać potrzeby innych i otwiera serce na Bożą łaskę.
Wyrzeczenia oczyszczają duszę, wzmacniają wolę i uczą pokory. Post jest wyrazem miłości do Boga i prowadzi do duchowego wzrostu. Łączony z modlitwą i jałmużną przynosi liczne owoce.

Odchudzają się prawie wszyscy, poszczą niektórzy.