Katecheza nr 323

Jeśli nie masz w sobie odwagi, to wszystkie Twoje talenty, umiejętności, zdolności nie mają znaczenia. Dlaczego? Bo wszystko przykrywasz peleryną wstydu i lęku przed oceną. A niech Cię świat ocenia. Nie bój się tego.

Brak odwagi uwydatnia się także obgadywaniem. W normalnych warunkach mówisz zainteresowanemu to co do niego masz.
Gdy nie masz na to odwagi, mówisz to samo osobom trzecim, dlaczego? Bo tak wygodniej.

Kościół odwagę nazywa męstwem, a ono jest jednym z Darów Ducha Świętego. Braku odwagi nie można mylić z fałszywą, udawaną pokorą. Ona jest kolejnym wynikiem niedostatku odwagi.

Kiedy modliłeś się o męstwo? O to, aby być odważnym.

Katecheza nr 322

Hamulcem naszych marzeń nierzadko jest lenistwo. Owszem są rzeczy, sprawy i sytuacje od nas totalnie niezależne. Te trzeba zaakceptować. Ale resztę warto udoskonalać. Tymczasem wielu z nas robi zupełnie odwrotnie. Denerwuje się na kwestie, na które nie ma najmniejszego wpływu a przykrywa płaszczem lenistwa te sprawy, które może zmienić. Dlaczego? Bo tak wygodniej. Bo pojęczę
i nic nie musze już robić.

Lenistwo jest mordercą marzeń. Jest niemym zaproszeniem diabła do swojego życia. Ostatecznie jest jednym z siedmiu grzechów głównych. Należy z nim nie tylko walczyć, ale także się z niego spowiadać.

Katecheza nr 321

Wystarczy jeden, nieznany nawet człowiek, aby rozpalić w nas poczucie zazdrości. A nie wystarczają tysiące ludzkich tragedii, aby docenić to co mamy.

Radość jest umiejętnością. Jeśli nie potrafisz cieszyć się tym co dziś masz, to nawet spełniając najskrytsze marzenia nie osiągniesz długotrwałej satysfakcji.

Potrafimy o wiele prosić, ale często mamy problem z dziękowaniem.
Kiedy dziękowałeś Bogu za żonę, męża, dzieci, rodziców? Za to, że chodzisz, pracujesz, oddychasz?

Katecheza nr 320

Ekspert na wiele pytań odpowie: „to zależy”. I nic w tym dziwnego. Często ciężko wyjaśnić złożoność świata w kilku zdaniach. Trudno ekspertowi ale nie lokalnemu mądrali. Taki jegomość z gatunku misiów patysiów na wszystko ma odpowiedź. Tu i teraz zna, wie
i przynajmniej w teorii potrafi wszystko. Niedawno był specjalistą od covidu, w czerwcu od euro, teraz zna się świetnie na pomocy powodziowej i budowaniu wałów a za chwilę będzie ekspertem od skoków narciarskich. Aż dziwne, że taki mądry, a jeszcze bez Nobla!

Pycha kroczy przed upadkiem a pokora jest lekarstwem. Ale nie taka, która wynika z braku pewności siebie. Nie taka, której końcem jest furia. Taka, która rozumie, że każdy może się mylić, każdy może mieć swoje zdanie i, że nie zawsze to zdanie należy artykułować.

Pokora to jedna z pewniejszych bram jakie prowadzą do nieba. Pewna, piękna i niestety zardzewiała bo rzadko używana.

Katecheza nr 319

Nie wybitne kazania, a życie Ewangelią. Nie pielgrzymki do miejsc świętych, a ciągłe pielgrzymowanie z Bogiem. Nie budowa okazałej świątyni z cegieł, a renowacja ludzkich sumień. Solidna spowiedź. Pobożnie celebrowana Msza święta. Tego uczy nas i Was Ojciec Pio. Nas kapłanów i Was Jego Czcicieli. On pokazuje drogę pokory i odwagi. Posłuszeństwa i ufności. Łagodności zazwyczaj
i zdecydowania kiedy trzeba. Co za człowiek!

Święty Ojcze Pio, wstawiaj się za Nami wszystkimi u Tego, Któremu ciągle służysz!

Katecheza nr 318

Na klęcząco, stojąco a może na dłoń? Jak należy przyjmować Komunię święta? Kościół mówi wyraźnie, że każda z tych form jest dopuszczalna i to przyjmujący Chrystusa decyduje, który z wyżej wskazanych sposób wybierze. Wykładnia Kościoła w tym względzie jest precyzyjna. Ale dla wielu katolików, owa „możliwość wyboru” formy przyjęcia Komunii Świętej staje się idealną sposobnością
do pałowania się nawzajem. I to nie z ateistami, ale między sobą.

Jak zatem przyjmować Komunie święta? Godnie, czyli do czystego serca. To jest najważniejsze. Bo niezależnie od tego czy całe życie przyjmowałeś Chrystusa w postawie klęczącej czy stojącej, często ostatnią Komunię przyjdzie przyjąć na leżąco. I co wtedy? Też się będzie awanturował?!

Katecheza nr 317

Dom czy mieszkanie? I czy balkon da radę zastąpić ogród? Duży pewnie tak, mały będzie tylko namiastką. Mury są ważne bo dają dach nad głową, ale dach to nie to samo co schronienie. Schronienie może dać tylko drugi człowiek. Ważniejsze więc jest to z kim się mieszka, niż to gdzie się mieszka – populizm ale trudno go podważyć.

Dbajmy o bliskich. Dbać to kochać. Ale żebyśmy mogli mądrze kochać innych najpierw powinniśmy mądrze kochać siebie. Mądra miłość własna to nie egoizm, to stawienie granic. Bo dom to nie hotel, nie szpital, nie caritas i nie noclegowania. Dom to ludzie, którym zależy. Zależy na sobie i na wspólnej przyszłości. Przyszłości wyznaczanej przez najbliższą ratę kredytu i tę, której kresem jest wieko trumny.