6 Października 2024 roku XXVII Niedziela Zwykła

„Kto oddala swoją żonę, a bierze inną, popełnia względem niej cudzołóstwo. I jeśli żona opuści swego męża, a wyjdzie za innego, popełnia cudzołóstwo.”

W dzisiejszym świecie wiele słów traci swoje pierwotne znaczenie, a niektóre z nich przestają znaczyć to co znaczyły kiedyś. Można zaryzykować stwierdzenie, że jednym z takich słów jest słowo „zawsze”.  Dziś w przestrzeni społecznej zadomowiło się przekonanie, ze pierwsze małżeństwo jest „na próbę”, zaś dopiero ewentualny drugi związek jest tym na zawsze.

Czy to wina przykazań? Czy to wina kościoła? Czy może to wina człowieka, który jest tak zanurzony w świat doczesny, że już sam nie wie czego chce?

29 Września 2024 roku XXVI Niedziela Zwykła

„Unikać sposobności do grzechu”

„Czy warto się spowiadać często, skoro ciągle przynoszę do konfesjonału te same grzechy?” To pytanie słyszał zapewne każdy spowiednik. Więc jak warto, czy nie?

Diabeł to nikt inny jak anioł, który, gdy Bóg kazał mu by usługiwał człowiekowi, powiedział: nie! Szatan doskonale zna naszą naturę. Wie, jak i czym nas kusić byśmy upadli. Diabeł zdaje sobie doskonale sprawę, z tego, że pewne grzechy przychodzą nam z wyjątkową łatwością. My też o tym wiemy. Dlatego właśnie Jezus w dzisiejszej ewangelii mówi, byśmy unikali okazji do grzechu, czyli sytuacji,
w których diabeł niewiele musi się napracować byśmy zgrzeszyli.

Jeden ze świętych, gdy miał problem z „czystym” patrzeniem na kobiety, unikał patrzenia na nie w ogóle. Po kilku latach stosowania tej praktyki, nabył umiejętność zaglądania w głąb ludzkiej duszy, nie patrząc wcale na ludzkie ciało. Idąc tym tropem, my gdy mamy problem z właściwym użytkowaniem internetu, powinniśmy ograniczyć korzystanie z niego, do niezbędnego minimum. Gdy nie potrafimy rozmawiać z innymi, nie obgadując, tych, którzy akurat nie biorą udziału w dyskusji, powinniśmy ograniczyć nasze rozmowy. Ojciec Pio, mówił, że „tam gdzie jest wiele słów, tam jest też wiele grzechów.”

Święci nie tylko wstawiają się za nami u Boga, oni są już tu na ziemi przewodnikami na drodze do tego jak zdobyć świętość, poprzez walkę ze swoimi ludzkimi słabościami. Przyzywajmy często ich wstawiennictwa, niech nie będą bezrobotni.

Odpust Parafialny w  Sanktuarium Św. Ojca Pio

22 Września 2024 roku

Dziś w naszym Sanktuarium przeżywamy uroczystości odpustowe ku czci św. Ojca Pio. Słowa ewangelii, które przewidziane są na wspomnienie świętego z Pietrelciny to ewangelia Mateusza 1, 25-30, mówiąca o tym, że tajemnice królestwa zostały objawione prostaczkom.

Bóg stwarzając człowieka, chciał by ten po ziemskim życiu trafił do nieba. Powołanie do świętości to główne powołanie człowieka na ziemi. Bóg nie stworzył nas na zatracenie, lecz do wiecznego szczęścia w niebie. Jednak dając nam wolną wolę niejako „liczył” się
z tym, że jego miłość przez niektórych zostanie wzgardzona. Jedyną właściwą odpowiedzią na miłość, jest miłość. Świętość, to właśnie odpowiedź człowieka na miłość Boga. Stworzenie, które zrozumie co uczynił Stwórca, poświęcając swojego Syna na Golgocie, musi odpowiadać miłością na miłość.

Św. Ojciec Pio to zakonnik, który całym swoim życiem odpowiadał na Bożą miłość. Swoje powołanie do świętości realizował
w powołaniu kapłańskim. Nie wygłosił jednak wielu porywających homilii, nie zasłynął jako wyjątkowy duszpasterz. On był przede wszystkim spowiednikiem, „więźniem” konfesjonału. Czekał tam na zatwardziałych grzeszników. To właśnie tam „wyrywał” ludzkie dusze z sideł diabelskich. Był wymagającym spowiednikiem, a mimo to pod jego konfesjonałem ludzie godzinami czekali w kolejce, „czując” Jego wyjątkową więź z Bogiem.

Przeżywając wspomnienie naszego Patrona, przyzywajmy Jego wstawiennictwa w naszych ziemskich potrzebach. Módlmy się by nauczył nas właściwie się spowiadać. Bo to właśnie przy kratkach konfesjonału dokonuje się nasze zbawienie. To istotny sakrament,
od właściwego przeżywania spowiedzi zależy nasze zbawienie. Każdy bowiem grzeszy, ale nie każdy dobrze się spowiada.

Święty Ojcze Pio, módl się za nami, byśmy potrafili właściwie oczyszczać naszą duszę w sakramencie Pokuty i Pojednania!

15 września 2024 roku XXIV Niedziela Zwykła

„Jeśli ktoś chce pójść za Mną, niech się zaprze samego siebie, niech weźmie krzyż swój i niech Mnie naśladuje.”

Choć dekalog to tylko 10 zdań to wypełnienie ich dla wielu ludzi stanowi prawdziwe życiowe wyzwanie. Wyzwanie, z którym często sobie nie radzą. Nauka Chrystusa nie jest najłatwiejsza. Życie chrześcijanina wcale do najprostszych nie należy.

Jezus nikogo nie przymusza do pójścia za Nim. Bóg dając człowiekowi wolną wolę, niejako zgodził się na to, że część z tych za których umarł Go odrzuci.

Życie w oparciu o dekalog i ewangelię do najprostszych nie należy ale wielu świętych i błogosławionych pokazało, że warto.

Wiara może i trochę utrudnia życie, ale zdecydowanie ułatwia godzinę śmierci.

8 Września 2024 roku XXIII Niedziela Zwykła

„Otwórz się…”

Marek Ewangelista ukazuje Jezusa jako tego, który w dzisiejszym fragmencie ewangelii uzdrawia człowieka. Ów chory nie słyszał
i nie mówił. Wielu z nas choć mówi i słyszy to potrzebuje uleczenia. Potrzebuje otwarcia na Boże Słowo, potrzebuje dotknięcie Boga.

Wielu z nas jest zamkniętych na Boże Słowo, wiemy czego oczekuje Jezus a robimy trochę według własnego uznania.

Panie naucz nas ufności, daj nam siłę by pełnić Twoją wolę.

1 Września 2024 roku XXII Niedziela Zwykła

„Ten lud czci Mnie wargami, lecz sercem swym daleko jest ode Mnie.”

Czy można przestrzegać przykazań, korzystać z sakramentów i nie kochać Boga? To pytanie zakamuflowane jest w dzisiejszej perykopie ewangelii. Odpowiedź na nie wydaje się być dość trudna, ale można zaryzykować stwierdzenie, że tak! Można korzystać
z sakramentów, odmawiać różaniec, koronkę i mnóstwo litanii a wcale nie kochać prawdziwie Boga.

Warto zapytać samych siebie: W jakim celu chodzę do Kościoła? Po co idę do spowiedzi? Bo zdaje sobie sprawę, że obraziłem Boga czy po prostu boję się piekła?

Często między słowami  modlitwy a prozą codzienności powstaje dysonans. Innymi słowy: „Modlę się ładnie, ale żyje brzydko”.

Modlitwa to nie odmawianie formułek ale rozmowa z Bogiem. To próba poznania Go na modlitwie. Wsłuchanie się w to co On do nas mówi. A mówi codziennie… ale ja nie zawsze jestem gotowy, aby Go usłyszeć.

Modlitwa i życie codzienne winny się uzupełniać. Tworzyć jedność!

25 Sierpnia 2024 roku XXI Niedziela Zwykła

„Trudna jest ta mowa. Któż jej może słuchać?”

Mimo upływu czasu, nic się nie zmieniło. Gdy dzieją się cuda ludzie wierzą Jezusowi. Gdy nawołuje do przemiany serc dezerterują.

Kościół nie jest sklepem. Obowiązują wszystkie przykazania a nie te, które mam ochotę przestrzegać.

18 Sierpnia 2024 roku XX Niedziela Zwykła

Żydzi nie mogli uwierzyć Jezusowi, bo to co On mówił nie zgadzało się z tym co oni myśleli. Twierdzili, że znali Go. Znali Jego rodziców. Wiedzieli, że jest Synem Maryi i Józefa. Jednak gdyby prawdziwie Go znali wiedzieliby doskonale, że począł się za sprawą Ducha Świętego.

Czasami my ludzie wierzący możemy odrzucać naukę Chrystusa, albo wybrane jej aspekty właśnie dlatego, że ona nie pokrywa się
z naszym myśleniem. Chcemy wszystko zmierzyć, zważyć, poznać. Z wiarą tak się nie da. Ona wymyka się naszemu ludzkiemu poznaniu.

Wiarę w pełni da się pojąć tylko sercem, rozum w tej przestrzeni jest mocno ograniczony.

Przyjmujmy często Komunię Świętą, dbajmy o stan łaski uświęcającej. Sercami bądźmy zawsze blisko Boga.

15 SIERPNIA 2024 roku UROCZYSTOŚĆ WNIEBOWZIĘCIA NAJŚWIĘTSZEJ MARYI PANNY

„Błogosławiona jesteś, któraś uwierzyła, że spełnią się słowa powiedziane Ci od Pana.”

Dziś w liturgiczną uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny za sprawą ewangelisty Łukasza przypominamy sobie wydarzenie nawiedzenia św. Elżbiety. W tym fragmencie ewangelii słyszymy świadectwo Elżbiety o swojej krewnej Maryi, która mówi o Niej: „Błogosławiona jesteś, któraś uwierzyła, że spełnią się słowa powiedziane Ci od Pana”.

Każdy ochrzczony zna choć niektóre fragmenty z Pisma świętego. Każdy chrześcijanin zna przypowieść o Synu Marnotrawnym,
o ziarnku gorczycy. Każdy wierzący pamięta o tym, że Jezus rozmnożył chleby, chodził po jeziorze, wskrzesił Łazarza. Prawie każdy
z nas jest w stanie zacytować niektóre zdania zaczerpnięte z ewangelii. Wiemy do czego zaprasza nas Jezus. Wiemy, że mamy przestrzegać dekalogu i wypełniać to co zapisane jest na kartach Pisma świętego ale mimo wszystko żyjemy po swojemu. Niby wierzymy, ale lubimy jak wszystko jest w naszych rękach. Ciężko nam za św. Faustyną powiedzieć: „Jezu, ufam Tobie!”. Częściej swoimi czynami pokazujemy: Jezu, ufam sobie!

Tymczasem przykład Matki Boga pokazuje co dzieje się, gdy człowiek zaufa Stwórcy. Maryja pokazuje, co dzieje się z życiem, które złoży się Bogu jako dar.

Ten, kto zaufa Bogu, będzie miał jak Maryja swoje wniebowzięcie. Ten, kto zaufa Bogu, będzie tak jak Maryja miał „swój 15 dzień sierpnia”.

Wyśpiewujmy wraz z Maryją naszą codziennością Bogu „Magnificat”. Niech nasza dusza wychwala Pana!

11 Sierpnia 2024 roku XIX Niedziela Zwykła

Żydzi nie mogli uwierzyć Jezusowi, bo to co On mówił nie zgadzało się z tym co oni myśleli. Twierdzili, że znali Go. Znali Jego rodziców. Wiedzieli, że jest Synem Maryi i Józefa. Jednak gdyby prawdziwie Go znali wiedzieliby doskonale, że począł się za sprawą Ducha Świętego.

Czasami my ludzie wierzący możemy odrzucać naukę Chrystusa, albo wybrane jej aspekty właśnie dlatego, że ona nie pokrywa się
z naszym myśleniem. Chcemy wszystko zmierzyć, zważyć, poznać organoleptycznie. Z wiarą tak się nie da. Ona wymyka się naszemu ludzkiemu poznaniu.

Wiarę w pełni da się pojąć tylko sercem, rozum w tej przestrzeni jest mocno ograniczony.