III Niedziela Wielkanocna

1 Maja 2022 roku

„Wiedzieli, że to Pan”

Apostołowie, jak przekazuje ewangelista, nie pytali: Kim jest człowiek, który przyszedł do Nich? Nie pytali, bo „wiedzieli, że to jest Pan”.

Każdy z nas stworzony jest na obraz i podobieństwo Boga. Każdy bez wyjątku. I ja i drugi człowiek. U jednych tę „Bożą iskierkę” ten „Boży obraz” widać od razu. U innych jest On trochę bardziej ukryty. Ukryty, pod maską zniewoleń, uzależnień, małych i większych grzechów.

Maskę czasami można zdjąć samemu, a czasami by to uczynić trzeba prosić o pomoc drugiego.

Módlmy się za siebie nawzajem, by było w nas widać, ten „Boży obraz”, to „Boże podobieństwo”.

V Niedziela Wielkiego Postu
3 Kwietnia 2022 roku

„Nikt Ciebie nie potępił…”

Człowiek czasami bardziej się boi tego, co ludzie o nim myślą i mówią, niż tego, co myśli o Nim Bóg. Jezus w dzisiejszej ewangelii ukazuje swoje miłosierdzie. Odpuszcza grzechy cudzołożnicy. Mówi do Niej: „Idź i nie grzesz więcej”. Te same słowa słyszy każdy z nas podczas sakramentu pokuty.

Bóg jest miłosierny i miłosierdzie chce okazywać. Jednak człowiek nie zawsze chce miłosierdzia dostąpić. Albo pycha nie pozwala mu przyznać się do win, albo nie chce się poprawić. Wybiera grzech zamiast miłosierdzia.

Wielki Post mija bardzo szybko. Drogi krzyżowe, gorzkie żale, rekolekcje…to wszystko ma pomóc nam właściwie przygotować się do Świąt. Bóg czeka na nas w konfesjonale…to my decydujemy czy dostąpimy Bożego Miłosierdzie czy nie…

IV Niedziela Wielkiego Postu
27 Marca 2022 roku
„Ojcze, daj mi część własności, która na mnie przypada”

Przypowieść o Synu Marnotrawnym to dobrze znana nam wszystkim przypowieść. Każdy z nas ma w sobie coś z Syna Marnotrawnego, każdy ma coś ze Starszego Brata i czasami każdy potrafi zachować się jak Ojciec
z dzisiejszego fragmentu ewangelii.
Jesteśmy nimi wszystkimi w jednej osobie. Czasami rozpychamy się łokciami, zaprzepaszczamy to co od Boga otrzymaliśmy, uciekamy przed Jezusem, nie zastanawiając się nad tym, jak On się z tym czuje. Ważne jest: ja, mi, moje i dla mnie”. Reszta się nie liczy.
Czasami potrafimy być zazdrośni o to, że innym się udaje. Jesteśmy zazdrości o wiele dóbr doczesnych, niektórzy potrafią także, zazdrościć innym Bożych darów. Wtedy przypominamy Starszego Syna.
Innym razem potrafimy wybaczać, darować winy, być miłosiernymi, pomóc. Wtedy zachowujemy się jak Ojciec.
Jacy byliśmy w minionym tygodniu? W kogo się wcielam najczęściej?

III Niedziela Wielkiego Postu
20 marca 2022 roku

„…szukam owocu na tym figowcu, a nie znajduję.”

Człowiek lubi porównywać się z innymi, bo zawsze znajdzie kogoś gorszego od siebie. Kogoś, kto jeszcze mniej się modli, rzadziej uczęszcza
na Niedzielną Eucharystię, kogoś kto już bardzo dawno nie był u spowiedzi.

Ale czy w życiu chodzi o to by szukać gorszych? Oni są potrzebni tylko do usprawiedliwiania samych siebie. Do rozgrzeszania swojego lenistwa, swojej nędzy duchowej. Chrześcijanin ma wydawać owoce. Owoce chrztu, owoce uczestnictwa w Eucharystii, owoce sakramentu bierzmowania.

Gdy chodzimy do szkoły, do pracy to szukamy owoców. Dla uczniów może to być zdobyta wiedza i czerwony pasek na świadectwie, dla pracowników odpowiednia kwota wypłaty. W ludzkich wymiarze chcemy się rozwijać, wiedzieć więcej, by móc mieć lepszą pracę i więcej zarabiać.

W optyce duchowej natomiast zadowala nas minimalizm, często wybrakowany. Był chrzest, była komunia to po co więcej? Wielu z nas tak właśnie uważa, wielu katolików tak usprawiedliwia swoje lenistwo.

A Bóg chce więcej! Chce byśmy miłością odpowiadali na miłość. Byśmy z miłości chcieli wydawać „owoce wiary”. Jakie są moje „owoce wiary”? Ludzie patrząc na mnie co widzą? Chrześcijanina – który chodzi do Kościoła, dba o wiarę swoją i swojej rodziny? Czy ochrzczonego, który żyje niczym ateista? Bez Boga, bez sakramentów, bez poczucia grzechu!

Czas Wielkiego Postu, to czas pobudzania swojego sumienia. Byś mógł wydawać owoce, Twoje sumienie nie może „spać”!

II Niedziela Wielkiego Postu
13 marca 2022 roku

„Tymczasem Piotr i towarzysze snem byli zmorzeni.”

Ewangelia dzisiejsza jest kolejnym potwierdzeniem tego, iż Jezus jest Synem Bożym. Dziś świat ma z tym niemały problem. Są tacy, którzy
to kwestionują. Tacy, którzy się z tym nie zgadzają. Którzy starają się
to wyśmiać i wykpić. Jest jeszcze jedna kwestia, którą ukazuje czytany dziś fragment ewangelii. Postawa Piotra, jest blisko Jezusa i śpi. Jak podaje ewangelia: „Piotr i towarzysze snem byli zmorzeni”. Ten sen ma wymiar symboliczny. Wcale nie trzeba spać, by nie wiedzieć obecności Boga wśród nas. My też podobnie jak Piotr możemy być zmorzeni snem codzienności. Snem kariery, snem choroby czy uzależnienia. Ten sen nie daje odpoczynku, ale zniewala i odłącza od Boga.

Co jest moim snem? Co sprawia, że nie zauważam Boga w swoim życiu?

VIII Niedziela Zwykła

27 Lutego 2022 roku
„Dobre drzewo wydaje dobre owoce”

          Od momentu narodzin dziecka, rodzice dokładają wszelkich starań, by ich potomek, wyrósł na dobrego człowieka. By był zaradny, wykształcony, pewny siebie. By miał dobrą pracę i poradził sobie w życiu. Często wielu chrześcijan do tych kwestii ogranicza wychowania swoich dzieci.

Musimy wszyscy pamiętać, że od chrztu świętego, każdy powołany jest do celów większych. Przede wszystkim do świętości. Niektórzy rodzice tak bardzo skupiają się na wychowaniu dzieci do życia ziemskiego, że zupełnie zapominają o perspektywie nieba. Dopiero, gdy zaczyna się coś złego dziać w ich życiu, przypominają sobie o Bogu, chrzcie i innych sakramentach.

Prawdziwe katolickie wychowanie powinno uwzględniać, te dwie rzeczy. Powinno łączyć zaradność życiową, z życiem wiecznym.

Dobre owoce, o których mowa w dzisiejszej ewangelii to z jednej strony miłość rodzicielska, troska, „wychowanie do świata” połączone
z „wychowaniem do nieba”.

W Środę Popielcową, wszyscy usłyszymy: „Prochem jesteś i w proch się obrócisz”. „Dobre owoce” wychowania nie zamienią się w proch, złe są nim już teraz, tylko jeszcze tego nie dostrzegamy.

VI Niedziela Zwykła

13 Lutego 2022 roku

„Błogosławieni którzy…”

         Dziś ewangelista ukazuje nam Jezusa jako prawodawcę. Jako Tego, który przypomina, że dekalog, przykazania to nie szereg zakazów, tylko raczej zbiór „Bożych rad”. Bóg dając nam przykazania, nie zabrania nam tego, czy tamtego! On raczej z „Ojcowską troską” nas przestrzega przed niebezpieczeństwami tego świata.

Człowiek współczesny czasami zbyt wiele wie,  aby wierzyć Bogu. Czasami zbyt wiele ma, by Go prosić o pomoc. Czasami zbyt mocno  jest zapatrzony w ziemię, by  pomyśleć o niebie. Za bardzo „chce mieć” zapominając o tym, że to „być” jest ważniejsze. Ważniejsze jest by być świętym niż mieć dom, samochód, mieszkania, pieniądze czy wiedzę…

A jak jest ze mną wole mieć, czy być?

V NIEDZIELA ZWYKŁA
6 LUTEGO 2022 rok
„Wypłyń na głębie”

          Dzisiejsza ewangelia pokazuje wyraźnie ile znaczą zmagania człowieka a ile te same zmagania wsparte Bożą pomocą. Apostołowie łowią sami całą noc i nic z tego połowu nie było. Gdy posłuchali się Jezusa, ich sieci zaczęły się rwać, gdyż tak wiele było w nich ryb.

My często jesteśmy jak apostołowie, próbujemy wszystko zrobić, nie oglądając się na innych, nie prosząc nawet Boga o pomoc. Tymczasem życie, już niejednokrotnie pokazało, że człowiek to prawdziwie „mały pyłek”
w wielkim świecie. Ten „pyłek” sam nie wiele może, z Bogiem, może jednak wszystko.

Czy zapraszam Boga do swoich codziennych zmagań? Czy może łowie, ciągle sam?

III Niedziela Zwykła

23 Stycznia 2022 roku

„Przyszedł również do Nazaretu, gdzie się wychował”.

Wielu ludzi neguje istnienie Jezusa na ziemi. Niektórzy twierdzą, że narodziny, śmierć i zmartwychwstanie Pana to jedynie pobożne życzenia. Nic bardziej mylnego. Jezus narodził się, umarł i zmartwychwstał wszystko po to abyś i Ty mógł żyć, żyć wiecznie.

Wszystko zależy od Ciebie. Od Twojej modlitwy, zaangażowania, pracowitości i wytrwałości. Bóg Cię wspiera, Bóg Ci towarzyszy w każdym Twoim działaniu. On widzi wszystko. Nie bój się. Dasz radę!

NIEDZIELA CHRZTU PAŃSKIEGO
9 stycznia 2022 roku

„Ja Ciebie chrzczę, w Imię Ojca i Syna i Ducha Świętego”

„Ja Ciebie chrzczę w Imię Ojca i Syna i Ducha Świętego” – to słowa, które nad prawie każdym z nas kiedyś wypowiedział kapłan. Słowa klucze. Klucze, bo otwierają naszą drogę do nieba. Słowa oczyszczenia i odpuszczenia win grzechu pierworodnego. Od momentu chrztu przestajesz być grzesznym Adamem a zaczyna tlić się w Twoim sercu iskra Jezusowej miłości. Rodzice i chrzestni mają za zadanie sprawić, swoim przykładem i modlitwą, by owa iskra przerodziła się w prawdziwy płomień Bożego zbawienia. Abyś mógł kogoś zapalić – sam musisz płonąć. Tląca się świeca nie daje ani ciepła ani blasku, jedynie dym, trudny do zniesienia. Płoniesz czy dymisz się? Jesteś człowiekiem Bożego światła czy piekielnych dymów?

Liturgia Słowa Niedzieli Chrztu Pańskiego upamiętnia fakt, przyjęcia chrztu przez Jezusa. Bóg przyjmuje chrzest z rąk człowieka. Niewyobrażalne, Jan chrzci Jezusa. Chrystus przyjmuje chrzest nie po to, by obmyć się z jarzma grzechu pierworodnego, ale po to, by od początku pokazać ludziom, drogę do zbawienia. Drogę, która prowadzi przez sakramenty. Drogę na, której chrzest jest początkiem wędrówki, a inne sakramenty, w tym Spowiedź i Komunia święta – wzmocnieniem na drodze do nieba. Droga chrześcijanina od chrztu do nieba nie jest prosta. Ale warto ją podjąć, bowiem metą tej wędrówki życia są miłosierne ramiona Ojca.