XXII Niedziela Zwykła

28 sierpnia 2022 roku

„Ostatni będą pierwszymi…”

         W dzisiejszym świecie wszyscy chcą być pierwszymi. W opinii świata liczą się tylko Ci, którzy wygrywają, zdobywają, posiadają, mają więcej niż inni. Nikt nie chce być ostatni, nikt nie chce być w szeregu, każdy chce prowadzić  a nie być prowadzony. Ludzie dali sobie wmówić, że znaczą tyle ile mają. A lepszy jest ten, kto ma więcej znajomych na portalach społecznościowych i „lajków”.

Jezus z kart dzisiejszej ewangelii przypomina nam oczywistą prawdę. Na miłość Jezusa Chrystusa, nie trzeba zasłużyć. Nie trzeba być najlepszym by On nas zauważył. On pokazuje, że wcale nie trzeba mieć dużo by móc się dzielić. On udowadnia, że można mieć wszystko nie mając niczego i nie mając niczego nie odczuwać braku.

Jezus uczy miłości. Miłości do siebie, do drugiego człowieka i do Boga. „Boża matematyka” jest inna niż nasza. Dla Boga zawsze jesteś pierwszy!

XXI Niedziela Zwykła

21 sierpnia 2022 roku

„Nie wiem, skąd jesteście”

Często ludziom się wydaje, że są wierzącymi, bo kiedyś ktoś przyniósł ich do chrztu. Bo kiedyś razem z innymi dziećmi przystąpili do komunii świętej. Bo przyjęli sakrament bierzmowania. Sakramenty są czymś fundamentalnym na naszej drodze życia duchowego. Ale być ochrzczonym wcale nie znaczy być wierzącym! Przyjąć sakrament bierzmowania wcale nie znaczy żyć Bogiem na co dzień.

O tym czy jestem osoba wierzącą nie świadczą zdjęcia z chrztu czy pamiątki z Pierwszej Komunii Świętej ale moja codzienność. To ona mówi, czy wierzę czy nie.

Jaka jest moja codzienność? Co ona mówi o mnie? O mojej wierze? O mojej relacji do Boga i drugiego człowieka?

Uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny

15 sierpnia 2022 roku

„Owszem, ale również błogosławieni ci, którzy słuchają słowa Bożego i zachowują je”.

Krótki fragment ewangelii dedykowany na dzisiejszą uroczystość przypomina nam wszystkim o konieczności słuchania. Żyjemy w świecie, w którym więcej osób chce mówić niż słuchać. Słuchamy wtedy gdy musimy. Słuchamy tych, których słuchać musimy. Często wolimy słuchać podcastów, radia, TV niż bliskich.

A jak jest w moim życiu ze słuchaniem Boga? Czy zawsze wychodząc z kościoła pamiętam o czym była ewangelia? Jak Słowo Boga ma mnie zmieniać jeśli ja Go nie słucham?!

XX Niedziela Zwykła
14 sierpnia 2022 roku

„Przyszedłem ogień rzucić na ziemię”

Od momentu Chrztu świętego każdy z nas staje się częścią Kościoła Powszechnego. Bycie wierzącym to nie tylko przywileje to także nieustanna praca nad sobą. Człowiek wierzący jest „obywatelem Kościoła” ale jednocześnie Ambasadorem Boga.

Wiara to dawanie świadectwa. Świadectwo daje się w różnych  miejscach. W szkole, w domu, w pracy. Wiara nie może zamykać się tylko w budynku Kościoła. Do świątyni przychodzę by umacniać swoją wiarę. A jej świadectwo jako Boży Ambasadorom mam dawać tam gdzie Bóg mnie postawi.

Nie chodzi o to by robić coś niezwykłego. Chodzi o to by mieć odwagę przyznać się do Boga. Uczynić znak krzyża przed posiłkiem w restauracji, w autobusie przed podróżą.

Czy mam tyle odwagi? Czy świadczę o Bogu tam gdzie żyje, pracuje, mieszkam? Czy ludzie patrząc na mnie widzą, że jestem ochrzczony?

XIX Niedziela Zwykła

7 sierpnia 2022 roku

„Szczęśliwi owi słudzy, których pan zastanie czuwających, gdy nadejdzie.”

Ewangelia, którą dziś słyszymy przypomina nam o paruzji – czyli powtórnym przyjściu Jezusa na ziemię. Przypomina także nam
o konieczności czuwania. Co to znaczy czuwać? Co to znaczy być „wierzącym i czuwającym”?

Czuwanie to nic innego jak nieustanna praca nad swoimi grzesznymi słabościami. Grzech jest czymś co plami naszą duszę, jest tamą dla Bożej miłości. Czuwanie to walka o świętość a fundamentem świętości jest łaska uświęcająca, czyli stan gdy na naszym sumieniu nie ma żadnego grzechu. Łaska uświęcająca potrzebna jest w godzinę naszej śmierci ale równie ważne jest to, aby w niej żyć na co dzień.

Gdy żyję w łasce uświęcającej patrzę na świat bardziej „oczami Boga”. Gdy mam wiele grzechów na sumieniu – patrzę tylko swoimi oczami.

Czy żyję w stanie łaski uświęcającej? Jak często korzystam
z sakramentu pokuty i pojednania? Kiedy ostatni raz byłem przy kratkach konfesjonału?

Czuwajmy, bo nie wiemy kiedy nasz Pan przyjdzie!

XVIII Niedziela Zwykła

31 lipca 2022 roku

„Uważajcie i strzeżcie się wszelkiej chciwości, bo nawet gdy ktoś ma wszystkiego w nadmiarze, to życie jego nie zależy
od jego mienia”.

Pycha, chciwość, nieczystość, zazdrość, nieumiarkowanie w jedzeniu
i piciu, gniew, lenistwo. To grzechy główne. Grzechy, które często popełniamy a z których szatan bardzo się cieszy.

Ewangelista Łukasz przypomina nam słowa Jezusa mówiące
o chciwości. Człowiek ma „czynić sobie ziemię poddaną”. Można zaryzykować stwierdzenie, że te słowa Boga Ojca wypowiedziane do Adama i Ewy, potomkowie Pierwszych Rodziców trochę wypaczyli i uczynili mottem swego życia. Trzeba sobie zadać pytanie: Czy Bogu właśnie o to chodziło by człowiek głównie gromadził, zarabiał i zdobywał pieniądze tracąc zdrowie i kosztem relacji z rodziną? Z pewnością nie o to chodziło Bogu.

Mamy pracować i zarabiać na utrzymanie własne i bliskich, ale nie to ma być głównym celem życia. Żyjemy po to, aby gromadzić skarby w niebie
a nie po to, aby mieć pełne konta na ziemi.

Gdzie mam więcej skarbów? Na ziemi czy w niebie?

XVIII Niedziela Zwykła

24 Lipca 2022 roku

„przebacz nam nasze grzechy, bo i my przebaczamy każdemu, kto przeciw nam zawini”

            Dzisiejsza perykopa ewangelii przytacza fragment Modlitwy Pańskiej. Modlitwę „Ojcze Nasz” zna każdy. Wypowiadamy ją miliony razy w ciągu swego życia. Są w niej fragmenty, w których szczerze prosimy: „Przyjdź Królestwo Twoje” ale i takie które trudniej nam wypowiedzieć: „Bądź wola Twoja”. Wśród zdań modlitwy Pańskiej jest jeszcze jedno szczególne bliskie sercu każdego człowieka: „odpuść nam nasze winy”. Każdy kto zranił Boże Serce, pragnie przebaczenia i Bóg w sakramencie pokuty i pojednania daje drugą, piątą i każdą kolejną szansę, przebaczając grzechy.

Musimy jednak pamiętać, że odmawiając Modlitwę Pańską nie tylko prosimy, ale także zobowiązujemy się do tego, że sami będziemy przebaczać. „Odpuść nam nasze winy, jako i my odpuszczamy naszym winowajcom”. To chyba najtrudniejszy werset w całej modlitwie.

Chcę by Bóg mi przebaczył, to pewne! Ale czy ja potrafię przebaczać? Mamie? Tacie? Żonie? Mężowi? Dzieciom? Obcym ludziom?

XVI Niedziela Zwykła

17 Lipca 2022  roku

„troszczysz się i zabiegasz o wiele…”

Dziś ewangelista zestawia nam dwie osoby – Marię i Martę. Jedna siada u stóp Mistrza a druga robi wszystko by pokazać, że jest idealną „Panią Domu”.

W każdym z nas jest coś z Marii, i coś z Marty. Czasami potrafimy paść do stóp krzyża i wsłuchiwać się w Słowa Boga. Innym razem jesteśmy tak bardzo zabiegani, że nie mamy czasu, aby poświęcić chwili Bogu.

Ważne byśmy nasze życie, które jest darem Bożym przeżywali świadomie i refleksyjnie. Ewangelista zachęca nas dziś wszystkich, wszystkich bez wyjątku do rachunku sumienie, w którym jest tylko jedno pytanie: Kogo jest we Mnie więcej – Marii? Czy Marty? Bardziej zabiegam o sprawy Boże, czy doczesne?

XV Niedziela Zwykła

10 Lipca 2022 roku

„A kto jest moim bliźnim?”

Dziś wiele osób zadaje sobie pytanie, które Uczony w Piśmie skierował do Jezusa: „A kto jest moim bliźnim?”

Pandemia egoizmu, która zatruwa mnóstwo ludzkich serc sprawia, że człowiek już nawet w najbliższych nie potrafi dostrzec Bożego oblicza, a co dopiero w nieprzyjaciołach?!

Jezus zachęca do trudnych rzeczy – do okazywania miłosierdzia. To ono jest miarą naszego człowieczeństwa.

XIV Niedziela Zwykła

3 Lipca 2022 roku

„Jednak nie z tego się cieszcie, że duchy się wam poddają, lecz cieszcie się, że wasze imiona zapisane są w niebie”

Ewangelista w dzisiejszym fragmencie ewangelii przypomina nam
o konieczności nieustannej modlitwy w intencji nowych i świętych powołań do życia kapłańskiego i zakonnego. Powołania kapłańskie dorastają
w rodzinach. To tam w domu rodzinnym, wśród najbliższych Bóg wzywa swoich uczniów i uczennice do szczególnego pójścia za Nim. Rodzina jest miejscem dojrzewania powołania do kapłaństwa, życia zakonnego.

Modląc się o powołania, musimy nieustannie modlić się także za środowiska domowe, w których te powołania dojrzewają. Jednak każdy ochrzczony ma być świadkiem Jezusa Zmartwychwstałego. Każdy ma o Nim dawać świadectwo! Każdy ma być uczniem Jezusa. Jedni przy ołtarzu, inni
w celi zakonnej, a jeszcze inni wychowując dzieci czy żyjąc samotnie.

Imiona nasza mają być zapisane w niebie, to powinno być motywacją dla wszystkich: kapłanów, zakonników, małżonków i osób samotnych
do tego, by jeszcze wierniej wypełniać swoje życiowe powołania – ojca, męża, matki, żony, księdza czy siostry zakonnej.