IV Niedziela Zwykła
29 Stycznia 2023 roku

„Tak miało się spełnić słowo proroka Izajasza…”

W pierwszych wiekach chrześcijaństwa nikomu nie przyszło do głowy, by kwestionować życie Jezusa Chrystusa, kwestionować to, że On prawdziwie istniał. Jedni w Niego wierzyli, słuchali Jego nauki i starali się według niej żyć. Inni w Niego nie wierzyli, ale nikt nie kwestionował Jego życia na ziemi.

Tymczasem dziś, w XXI wieku jest wielu ludzi, którzy wątpią w Jego istnienie. Podważają Jego ziemskie życie. Niektórzy głośno opowiadają o tym, że Jezus był postacią fikcyjną!

Dzisiejszą ewangelia to nic innego jak wypełnienie proroctwa ze Starego Testamentu. Proroctwa, wypowiedzianego przez Izajasza, który nazywa Jezusa wieczną światłością!

Ludzie dziś nie potrzebują nauczycieli tylko świadków. Świadków
i przewodników na drodze wiary. Chciejmy być takimi świadkami Jezusa z Nazaretu, ale nie tylko w niedzielę w Kościele, lecz przez cały tydzień, przez całe nasze życie!

III Niedziela Zwykła
22 Stycznia 2023 roku

„Tak miało się spełnić słowo proroka Izajasza…”

          W pierwszych wiekach chrześcijaństwa nikomu nie przyszło do głowy, by kwestionować życie Jezusa Chrystusa, kwestionować to, że On prawdziwie istniał. Jedni w Niego wierzyli, słuchali Jego nauki i starali się według niej żyć. Inni w Niego nie wierzyli, ale nikt nie kwestionował Jego życia na ziemi.

          Tymczasem dziś, w XXI wieku jest wielu ludzi, którzy wątpią w Jego istnienie. Podważają Jego ziemskie życie. Niektórzy głośno opowiadają o tym, że Jezus był postacią fikcyjną!

          Dzisiejszą ewangelia to nic innego jak wypełnienie proroctwa ze Starego Testamentu. Proroctwa, wypowiedzianego przez Izajasza, który nazywa Jezusa wieczną światłością!

          Ludzie dziś nie potrzebują nauczycieli tylko świadków. Świadków
i przewodników na drodze wiary. Chciejmy być takimi świadkami Jezusa z Nazaretu, ale nie tylko w niedzielę w Kościele, lecz przez cały tydzień, przez całe nasze życie!

II Niedziela Zwykła

15 Stycznia 2023 roku

„…daję świadectwo, że On jest Synem Bożym.”

W przeznaczonym na dzisiejszą niedzielę fragmencie ewangelii św. Jana dowiadujemy się dwóch istotnych rzeczy o św. Janie Chrzcicielu. Jan Chrzciciel dziś sam oznajmia czym jest jego posłannictwo. Oznajmia, że Jego posługa ma podwójny wymiar. Z jednej strony jest Tym, który przygotowuje ludzi na przyjście Mesjasza, z drugiej zaś strony jest Tym, który o Nim zaświadcza, daje świadectwo.

Świadectwo, to coś bardzo ważnego. Świadectwo wiary to coś czego potrzebuje dziś każdy człowiek. Każdy, bo i małe dziecko by wzrastać w wierze potrzebuje dobrego przykładu wiary w domu. Każdy, bo i mąż i żona mają troszczyć się o siebie nie tylko w wymiarze doczesnym ale i duchowym. Każdy potrzebuje świadectwa by na drodze wiary nie ustać. Skąd to świadectwo brać? Trzeba samemu świadczyć o miłości Boga. Trzeba w Boga i Bogu wierzyć.

Słowa są ważne, są potrzebne ale to przykłady są najważniejsze. Jaki daje przykład wiary? Czy na szyi mam medalik? Czy potrafię przyznać się do Boga przed sąsiadami a drzwi mojego domu zdobi napis K+M+B 2020?          Czy w restauracji bądź  pracy przed posiłkiem mam odwagę uczynić znak krzyża? Jakie daję świadectwo? Świadectwo wiary czy lęku?

II Niedziela Adwentu

4 Grudnia 2022 roku

„Nawracajcie się, bo bliskie jest królestwo niebieskie…”

Diabeł chce każdemu z nas wmówić, że mamy jeszcze czas. Mamy czas by być dobrym mężem, kochającą żoną, cudownym rodzicem, wspaniałym dzieckiem.

Z czasem jest tak, że niby go mamy a zawsze nam go brakuje…

Jaką masz pewność, że zdążysz się nawrócić jutro? Może jutra u Ciebie już nie będzie?

I NIEDZIELA ADWENTU

27 LISTOPADA 2022 roku

„Czuwajcie więc, bo nie wiecie, w którym dniu Pan wasz przyjdzie.”

Dzisiejsza ewangelia jest kolejną, która przypomina nam o paruzji- czyli powtórnym przyjściu Chrystusa na ziemię. Jezus przyjdzie, ale kiedy? Kiedy nastąpi koniec świata? Jutro? Za tydzień? Za 5 lat? Tego nie wiemy. Wiemy natomiast, że nastąpi. Nie warto tracić czasu nad nieustannym zastanawianiem się nad tym, kiedy to nastąpi. Trzeba raczej pomyśleć czy jestem gotowy na to spotkanie z Bogiem twarzą twarz. Bo, by spotkać Boga wcale nie musi nastąpić koniec świata, wystarczy, że świeca mojego doczesnego życia zgaśnie. Umrę i co? I mój koniec świata nastąpi.

Adwent to czas oczekiwania na narodziny Chrystusa. Jezus ma przez adwentowe czuwanie narodzić się we mnie. A ja 25 grudnia mam narodzić  się na nowo. A dokładnie rzecz ujmując we mnie narodzić ma się nowy człowiek, bez starych grzechów. By tak było, bardziej niż o dom, prezenty
i choinkę mam zadbać o spowiedź, pojednanie z Bogiem i człowiekiem.

XXXII Niedziela Zwykła

6 Listopada 2022 roku

„… wszyscy bowiem dla Niego żyją”

Ewangelista Łukasz we fragmencie ewangelii przeznaczonej
na dzisiejszą niedzielę przypomina nam wszystkim o ostatecznym
i nadrzędnym celu naszego życia. Ów cel to zbawienie – czyli życie wieczne w Królestwie Niebieskim. Cała liturgia słowa ma dziś wydźwięk eschatologiczny.

Saduceusze, o których mówi ewangelia nie wierzyli w zmartwychwstanie. Dziś, też jest wielu, którzy negują postać Jezusa Chrystusa. Negują Jego boskość, podważają Jego nauczanie, negują fakt zmartwychwstania. Są też tacy, którzy wierzą w zmartwychwstanie, zostali ochrzczeni, ale żyją według własnych zasad. Nie zabijają, nie kradną i nie modlą się. Nie uczestniczą w niedzielnej Eucharystii, nie pamiętają o potrzebie regularnej spowiedzi, nie przyjmują Ciała Chrystusa. A Jezus mówił: „Kto spożywa moje Ciało i Krew moją pije ma życie wieczne.”

Nie chodzi o to, by osądzać drugiego człowieka. Nie chodzi też o to, by się z innymi porównywać. Chodzi o to, aby rozwijać w sobie miłość do Boga. Rozwijać w sobie miłość do drugiego człowieka. Chrześcijaństwo to życie
z Bogiem i dla Boga. A modlitwa? Modlitwa to właśnie rozmowa z Bogiem, czyli naszym Ojcem. Jak więc można kochać Boga i nie rozmawiać z Nim? Czy to możliwe? Czy to prawdziwa miłość? Niech każdy oceni we własnym sumieniu.

Uroczystość Wszystkich Świętych
1 Listopada 2022 roku
„Błogosławieni…”

Ewangelista Mateusz na kartach swojej ewangelii nakreśla dziś dość trudną
drogę do nieba. Przytaczając słowa Jezusa mówi o błogosławionych, którzy
płaczą, którzy cierpią, którzy wprowadzają pokój… to niełatwe zadania.
Faktycznie bycie wierzącym nie jest proste. Ale nagroda jest wielka. Dziś
wspominamy tych wszystkich, którym się udało wypełnić słowa Mistrza. Tym,
którzy męczeńską śmiercią, heroicznością cnót, pokojem, mądrym i pokornym
życiem zasłużyli na niebo.
Dróg do nieba jest wiele. Jest droga małżeńska, kapłańska, zakonna, singla, a
nawet droga rozwódki czy rozwodnika do zbawienia może doprowadzić.
Czasami zastanawiamy się czy nasza droga prowadzi do nieba? Jeśli jest na niej
czas na konfesjonał, na niedzielną eucharystię, na regularną modlitwę to wiedz,
że droga którą zmierzasz jest właściwa i jedyne czego trzeba Ci życzyć to
wytrwałości.

XXXI Niedziela Zwykła

30 Października 2022 roku

„ …dziś muszę się zatrzymać w twoim domu.”

          Dziś za sprawą ewangelisty Łukasza poznajemy Zacheusza. Zacheusz nie cieszył się powszechnym uznaniem wśród lokalnej społeczności. Wiemy też, że był niskiego wzrostu i by ujrzeć przechodzącego Jezusa musiał wspiąć się na drzewo. Chrystus to właśnie jego postanowić odwiedzić.

Można zadać sobie pytanie: A co by było, gdyby dziś Jezus przyszedł
do mnie? Co by było, gdyby Chrystus mój dom, moje mieszkanie chciał dziś odwiedzić? Jaka byłaby moja reakcja? Byłbym zadowolony? Smutny? A może zdziwiony?

A gdyby już Zbawca był w moim domu, co to by tam zobaczył? Porządek czy bałagan? Ale nie chodzi tu o wypastowaną podłogę i biały obrus a o moje serce? Kiedy ono było ostatni raz „sprzątane” przy kratkach konfesjonału?

Co by o mnie powiedzieli Jezusowi moi najbliżsi? „To dobry mąż, ale nerwowy!” „Cudowna Matka, ale bardzo zaganiana!”. Co by powiedzieli sąsiedzi? „Nie znam tego człowieka…nic o nim nie wiem, mieszka tu jakiś czas”.

A gdyby tak Jezus chciał porozmawiać ze mną? Czym mógłbym się pochwalić? Jakich tematów bym unikał?

XXIV Niedziela Zwykła

11 Września 2022 roku

„Oto tyle lat ci służę i nigdy nie przekroczyłem
twojego rozkazu”

Świadectwem wiary człowieka nie jest świadectwo chrztu ani wiszący na ścianie obrazek z I Komunii Świętej. Bycie wierzącym jest czymś zdecydowanie głębszym.

Wielu ludziom wydaje się, że skoro przyjęli chrzest, byli u I Komunii Świętej a potem przystąpili do sakramentu bierzmowania to są wierzącymi. „Wiara bez uczynków jest martwa”.

Wiara ma wyrażać się przez uczynki, te codzienne uczynki. Łatwo jest być Matką dziecka, gdy to odbiera nagrody ale trudniej gdy trzeba iść do szkoły i wysłuchiwać skarg. Łatwo jest być w kościele w dniu ślubu, w dzień I Komunii. Jednak wiara to coś zdecydowanie więcej niż bycie w Kościele kilka razy w roku. To także coś więcej niż bycie w Kościele co tydzień. Wiara – to moja relacja z Bogiem. Można chodzić do Kościoła nawet częściej niż raz w tygodniu a Boga wcale nie znać, nie mieć z Nim żadnej relacji.

Zbawca chce byśmy z Nim rozmawiali jak rozmawia się z Ojcem. Byśmy byli z Nim zaprzyjaźnieni. Byśmy Go traktowali jak najbliższą osobę. Byśmy poświęcali Mu czas nie tylko w dniu I Komunii Świętej, bierzmowania
czy ślubu. Chce byśmy Go szczerze kochali. Przyjmowali Go do swojego serca.

W dzisiejszej ewangelii słyszymy przypowieść o synu marnotrawnym. Jednak to nie On okazał się tym gorszym. Co prawda zagubił się na pewnym etapie życia, ale wrócił i przyznał się do winy. Starszy syn to całkowite przeciwieństwo tego młodszego. Pracowity, uczynny, szacujący Ojca,
o młodszym ciężko to samo powiedzieć. Jednak ten młodszy miał coś czego zabrakło temu starszemu. Ten młodszy prawdziwie kochał zaś ten straszy tylko był blisko. Blisko jak pracownik, blisko jak rzemieślnik a nie jak Syn.

Czy mam osobistą relację z Bogiem? Czy ta relacja przemienia moje życie? Kim jest dla mnie Bóg?

XXIII Niedziela Zwykła

4 Września 2022 roku

„Ten człowiek zaczął budować, a nie zdołał wykończyć”

Skoro jestem człowiekiem wierzącym to Panem mojego życia winien być Jezus Chrystus. Wszystko co mnie od Niego odciąga, co zaprząta moja uwagę, wszystko co zajmuje Jego miejsce powinienem odrzucić.

W dzisiejszym fragmencie ewangelii słyszymy słowa „Ten człowiek zaczął budować, a nie zdołał wykończyć”. Często to o nas ochrzczonych można tak powiedzieć. Nie chodzi tu jednak o nasze zdolności ekonomiczno-budowlane,
o zmysł planowania inwestycyjnego ale o nasze życie duchowe. Skoro jesteśmy ochrzczeni winniśmy żyć jak ochrzczeni. Skoro od momentu chrztu jestem częścią Kościoła jestem zobowiązany do głoszenia ewangelii i modlitwy za innych. Jak więc pogodzić chrzest z przywiązaniem do grzechu? Jak połączyć postanowienie poprawy z odwlekaniem spowiedzi? Jak pogodzić miłość do Boga z omijaniem niedzielnej Eucharystii?

Po bliższym przyjrzeniu się swojemu życiu może się okazać, że Jezus jest „wysoko” w mojej hierarchii wartości ale są rzeczy które znajdują się jeszcze wyżej…