XXII Niedziela Zwykła
2 IX 2018 rok

Czas wakacji zakończony. Rozpoczyna się nowy rok szkolny. Uczniowie już niebawem wrócą do szkolnych ławek powakacyjnej labie. Zaczną się sprawdziany, kartkówki i zdobywanie wiedzy. Dorośli już zapominają o beztroskich urlopach i wracają do codziennej prozy życia.
Tymczasem Jezus przypomina nam to o czym mówił w ewangelii z poprzedniego tygodnia. Mianowicie o potrzebie rozwijania życia wewnętrznego. Żydzi zamknęli swoją pobożność do form zewnętrznych. Można to, a tamtego nie wolno. Jeśli robisz to i to, to na pewno jesteś dobrym człowiekiem, ale jeśli tego i tego nie robisz, to biada ci. Jezus stara się pokazać, że życie duchowe opiera się na zewnętrznych przejawach pobożności i bez nich jest niczym, ale nie może się tylko do nich ograniczać.
Wiara, ze swej natury jest życie wewnętrznym, jest czymś niewidzianym, trudnym do zmierzenia. Ale ta sama wiara, musi czerpać wyraźnie z widzialnych darów Bożej łaski, czyli z sakramentów. Jeśli nie ma w nas przejawów zewnętrznych naszej pobożności, to my faktycznie jesteśmy wierzącymi ludźmi, ale czy katolikami? Religie wschodu akcentują konieczność życia wewnętrznego, ale nie przywiązują uwagi do przejawów zewnętrznych. Katolik musi stać na dwóch nogach. Jedna z nich do życie zewnętrzne (niedzielna Msza święta, spowiedź, komunia święta, codzienna modlitwa indywidualna) i życie duchowe – to ta druga noga. Te „dwie nogi” muszą ze sobą współdziałać. Człowiek po udziale w niedzielnej Mszy świętej, musi w swoim życiu rozważać usłyszane słowo. Podczas spowiedzi, dostaje rozgrzeszenie ale postanowienie poprawy wywodzi się już z jego życia duchowego i świadomości, że grzechem obraża Boga. Życie duchowe musi czerpać z życia zewnętrznego.
Jeśli uczestniczysz w niedzielnej eucharystii, dbasz o systematyczną spowiedź i każdy dzień zaczynasz i kończysz modlitwą – to bez wątpienia masz idealny fundament do budowania życia wewnętrznego. Ale czy budujesz? Wiemy doskonale, że wiele budowli, choć są fundusze by je ukończyć, nigdy nie powstaje…

XXI Niedziela Zwykła
26 VIII 2018 rok
Uroczystość Najświętszej Maryi Panny Częstochowskiej

W dzisiejszej ewangelii słyszymy dużo konkretów dotyczących życia duchowego. Jezus mówi zdecydowanym głosem. Przestrzega, nakazuje, upomina. To nie są słowa delikatnej prośby. To raczej zdecydowany nakaz przyjrzenia się swojemu życiu wewnętrznemu.
Tak jak samo chodzenie do szkoły nie czyni nas mądrzejszymi. Podobnie samo chodzenie do kościoła nie czyni nas świętszymi. Jezus akcentuje konieczność pracy wewnętrznej, tak by modlitwa była faktycznym kontaktem z Bogiem, a nie tylko wypowiadaniem znanych zdań.
Diabeł istnieje, zbiera żniwo. Zależy mu na tym, byśmy żyli w letargu. Byśmy zamknęli swoją pobożność tylko w formach zewnętrznych. Innymi słowy, byśmy modlili się ciałem a nie duchem. Byśmy ograniczyli kontakt z Bogiem do widzialnych form, co przejawia się tym, iż modlitwy wypowiadam ustami, a nie sercem. Jestem w kościele ciałem, a myśli błądzą po świecie. Można tak oszukiwać się latami. Można być zewnętrznie gorącym katolikiem,
a wewnętrznie oziębłym dzieckiem Boga.

XX Niedziela Zwykła
19 VIII 2018 rok
„Ciało moje jest prawdziwym pokarmem, Krew moja jest prawdziwym napojem.”

Dzisiejsza ewangelia, uświadamia nam po raz kolejny dobrze znaną prawdę, iż ciało Chrystusa jest pokarmem na drodze do nieba.
Każdy z nas zapewne pamięta dzień swojej Pierwszej Komunii Świętej. Ileż było przygotowań! Ile spotkań, ile prób i ile emocji. Czy dziś po latach podchodzę do Komunii Świętej z takim samym szacunkiem jak w dzień Pierwszej Komunii? Czy przygotowuje się należycie do przyjęcia Chrystusa? Czy dbam o to by godnie przyjąć Zbawcę?
Podczas każdej Mszy świętej Chrystus chce gościć w naszych sercach. Chce je napełniać radością i pokojem. Chce być lekarstwem i ukojeniem. A my? Tak łatwo rezygnujemy z komunii. Odkładamy spowiedź. Czasami, ktoś musi umrzeć byśmy „znaleźli czas” na sakrament pokuty. Dzisiejsza ewangelia powinna być pobudką do refleksji na temat tego, jak ja przyjmuję komunię świętą? O czym myślę, gdy stoję w procesji do komunii? O Bogu, Jezusie, dekalogu czy nowych butach sąsiadki z pierwszej ławki? A co robię, gdy już Chrystusa przyjmę? Klękam i dziękuje? Czy zostawiam go samego w domu mej

Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny
15 VIII 2018 rok

Dogmat o Wniebowzięciu NMP w Kościele Katolickim został ogłoszony stosunkowo niedawno, bowiem dopiero w roku 1950 przez Papieża Piusa XII. Jednak to święto znane było chrześcijanom już w V wieku. Uroczystość ta zwraca uwagę na fakt, że Matka Boża jako ta, która nie popełniła na ziemi grzechu, została wraz z ciałem i duszą wzięta do nieba.
Trudno jest znaleźć w historii kościoła, świętego, który nie czciłby Maryi. Wręcz przeciwnie, osoba Matki Jezusa w duchowności wszystkich świętych Kościoła Katolickiego odgrywała nadrzędną rolę. Święty Ojciec Pio nie rozstawał się z różańcem. Gdy kończył odmawiać jeden, zaczynał drugi. Pytany kiedyś przez swoich współbraci ile odmawia różańcy dziennie, odpowiadał zawsze, że „nie liczy, 20-może więcej”.
Jan Paweł II gdy przed snem kończył odmawiać różaniec, to zakładał go na szyję, tak by podkreślić swoją przynależność do Maryi.
Matka Teresa zapytana kiedyś przez dziennikarza, skąd czerpie siłę, by nieustannie pomagać ludziom, w ramach odpowiedzi wyciągnęła z kieszeni habitu różaniec i powiedziała: „z tych paciorków”.
A ty czcicielu Maryi, kiedy ostatni raz odmawiałeś różaniec?

XIX Niedziela Zwykła
19 VIII 2018 rok
„Ciało moje jest prawdziwym pokarmem, Krew moja jest prawdziwym napojem.”

Dzisiejsza ewangelia, uświadamia nam po raz kolejny dobrze znaną prawdę, iż ciało Chrystusa jest pokarmem na drodze do nieba.
Każdy z nas zapewne pamięta dzień swojej Pierwszej Komunii Świętej. Ileż było przygotowań! Ile spotkań, ile prób i ile emocji. Czy dziś po latach podchodzę do Komunii Świętej z takim samym szacunkiem jak w dzień Pierwszej Komunii? Czy przygotowuje się należycie do przyjęcia Chrystusa? Czy dbam o to by godnie przyjąć Zbawcę?
Podczas każdej Mszy świętej Chrystus chce gościć w naszych sercach. Chce je napełniać radością i pokojem. Chce być lekarstwem i ukojeniem. A my? Tak łatwo rezygnujemy z komunii. Odkładamy spowiedź. Czasami, ktoś musi umrzeć byśmy „znaleźli czas” na sakrament pokuty. Dzisiejsza ewangelia powinna być pobudką do refleksji na temat tego, jak ja przyjmuję komunię świętą? O czym myślę, gdy stoję w procesji do komunii? O Bogu, Jezusie, dekalogu czy nowych butach sąsiadki z pierwszej ławki? A co robię, gdy już Chrystusa przyjmę? Klękam i dziękuje? Czy zostawiam go samego w domu mej duszy?

XVIII Niedziela Zwykła
5 VIII 2018 rok
„dotarli do Kafarnaum i tam szukali Jezusa”
Ewangelista Jan ukazuje dziś odwieczną prawdę, która mimo upływu lat pozostaje niezmienna. Wspomniana prawda dotyczy chrześcijan, i wcale nie najlepiej o nich świadczy.
Ludzie szukają Jezusa, wtedy gdy jest On im potrzebny. Bohaterowie ewangelii, szukali Jezusa bo napełnił ich żołądki chlebem i rybą, a nie dlatego, że jest Synem Bożym i zapowiadał Królestwo Niebieskie. Oni przyszli po chleb i rybę. My dziś też mamy „swój” chleb, o który prosimy Jezusa.
Każdy uczeń w szkole, wie, że łatwiej modlić się przed sprawdzianem niż po. Każdy pacjent zdaje sobie sprawę, że łatwiej przychodzi modlitwa przed zabiegiem niż po nim. Każdy człowiek wie, że prościej o modlitwę błagalną niż dziękczynną.
Jak mówi staropolskie przysłowie: „Jak trwoga, to do Boga”. A gdy trwoga minie, to Bóg znów może mieć wolne. I wtedy niech się za bardzo nie narzuca i nie wtrąca w moje ziemskie sprawy.
Warto przy okazji dzisiejszej ewangelii zadać sobie dwa pytania?
Pierwsze: Kiedy się najwięcej modlę? Gdy jest mi dobrze, czy gdy mam problemy? Gdy zdrowie dopisuje, czy gdy mąż choruje?
Drugie: Jak się modlę? Potrafię dziękować? Może tylko umiem prosić? A co z przepraszaniem za moje winy? Bóg, na szczęście jest bardzo miłosierny!

Święto Przemienienia Pańskiego
6 VIII 2018 rok
„To jest mój Syn umiłowany, Jego słuchajcie”
Ewangelista Marek na kartach swojej ewangelii opowiada o Przemienieniu Pańskim. Jezus wraz z Piotrem, Jakubem i Janem udają się na wysoką górę. Tam daje się słyszeć głos Boga Ojca, który mówi: „ To jest mój Syn umiłowany, Jego słuchajcie”.
Wezwanie „Jego słuchajcie” jest nadal aktualne. Mimo, że od wspominanego dziś wydarzenia miło blisko 2 tysiące lat, ludzie nadal powinni wsłuchiwać się w słowa Jezusa. Człowiek dzisiejszy już prawie nie używa map, zastąpiły je urządzenia GPS. Wystarczy wpisać wybrany adres i po chwili otrzymujemy dokładne wskazówki dotyczące drogi, którą musimy pokonać by dotrzeć do celu.
Nadrzędnym celem każdego człowieka jest niebo. Swoistym GPS na drodze do nieba jest ewangelia, dekalog, nauczanie Kościoła. Jezus w innym fragmencie ewangelii wspominał: „Pójdź za Mną”.
Czy kroczę za Jezusem? Czy korzystam z Jego map w postaci ewangelii i dekalogu? Jeśli tak, to dobrze, bo znaczy, że zmierzam w stronę życia wiecznego, jeśli nie, to czy mogę być po śmierci zdziwiony, że ostatecznie nie trafiłem do nieba?