I Piątek Miesiąca
Wrzesień 2018 rok

Tak jak każda niedziela jest wspomnieniem Niedzieli Wielkanocnej i zwycięstwa Chrystusa nad śmiercią, tak każdy piątek, a w szczególności Pierwszy Piątek Miesiąca jest wspomnieniem Wielkiego Piątku i męki na drzewie krzyża.
Pierwsze Piątki Miesiąca to czas, w którym Bóg czeka na wszystkie swoje dzieci
w konfesjonale. Chce by te, które są daleko z powodu swoich grzechów się nawróciły,
a te, które są bliżej jeszcze wytrwalej walczyły o swoje zbawienie.
Człowiek stworzony na podobieństwo Boga, składa się z widzialnego ciała
i niewidzialnej duszy. I ten fakt stworzenia, diabeł stara się wykorzystać na swoją korzyść. Chce nam wmówić, że człowiek to tylko to co widzialne. A gdy to mu się nie udaje, to chce nas przekonać, że mamy jeszcze czas na nawrócenie.
Wśród całego miesiąca Pierwszy Piątek Miesiąca powinien być czasem dla duszy. Czasem na uporządkowanie tego co było niewłaściwe, czasem rachunku sumienia, czasem spowiedzi świętej, mocnego postanowienia poprawy a nade wszystko czasem komunii świętej.
Bóg czeka na nas każdego dnia w Eucharystii, w Pierwsze Piątki Miesiąca chce się z nami spotkać przede wszystkim przy kratkach konfesjonału. Chce nam darować winy, które i tak zna. Spowiedź to ma być lekarstwo dla mojej duszy. Ten sakrament to taka „duchowa kroplówka”. Nie bójmy się Boga! Walczmy nie tylko o zdrowie naszego śmiertelnego ciała, walczmy także o kondycję duchową naszej duszy.

XXII Niedziela Zwykła
2 IX 2018 rok

Czas wakacji zakończony. Rozpoczyna się nowy rok szkolny. Uczniowie już niebawem wrócą do szkolnych ławek powakacyjnej labie. Zaczną się sprawdziany, kartkówki i zdobywanie wiedzy. Dorośli już zapominają o beztroskich urlopach i wracają do codziennej prozy życia.
Tymczasem Jezus przypomina nam to o czym mówił w ewangelii z poprzedniego tygodnia. Mianowicie o potrzebie rozwijania życia wewnętrznego. Żydzi zamknęli swoją pobożność do form zewnętrznych. Można to, a tamtego nie wolno. Jeśli robisz to i to, to na pewno jesteś dobrym człowiekiem, ale jeśli tego i tego nie robisz, to biada ci. Jezus stara się pokazać, że życie duchowe opiera się na zewnętrznych przejawach pobożności i bez nich jest niczym, ale nie może się tylko do nich ograniczać.
Wiara, ze swej natury jest życie wewnętrznym, jest czymś niewidzianym, trudnym do zmierzenia. Ale ta sama wiara, musi czerpać wyraźnie z widzialnych darów Bożej łaski, czyli z sakramentów. Jeśli nie ma w nas przejawów zewnętrznych naszej pobożności, to my faktycznie jesteśmy wierzącymi ludźmi, ale czy katolikami? Religie wschodu akcentują konieczność życia wewnętrznego, ale nie przywiązują uwagi do przejawów zewnętrznych. Katolik musi stać na dwóch nogach. Jedna z nich do życie zewnętrzne (niedzielna Msza święta, spowiedź, komunia święta, codzienna modlitwa indywidualna) i życie duchowe – to ta druga noga. Te „dwie nogi” muszą ze sobą współdziałać. Człowiek po udziale w niedzielnej Mszy świętej, musi w swoim życiu rozważać usłyszane słowo. Podczas spowiedzi, dostaje rozgrzeszenie ale postanowienie poprawy wywodzi się już z jego życia duchowego i świadomości, że grzechem obraża Boga. Życie duchowe musi czerpać z życia zewnętrznego.
Jeśli uczestniczysz w niedzielnej eucharystii, dbasz o systematyczną spowiedź i każdy dzień zaczynasz i kończysz modlitwą – to bez wątpienia masz idealny fundament do budowania życia wewnętrznego. Ale czy budujesz? Wiemy doskonale, że wiele budowli, choć są fundusze by je ukończyć, nigdy nie powstaje…

XXI Niedziela Zwykła
26 VIII 2018 rok
Uroczystość Najświętszej Maryi Panny Częstochowskiej

W dzisiejszej ewangelii słyszymy dużo konkretów dotyczących życia duchowego. Jezus mówi zdecydowanym głosem. Przestrzega, nakazuje, upomina. To nie są słowa delikatnej prośby. To raczej zdecydowany nakaz przyjrzenia się swojemu życiu wewnętrznemu.
Tak jak samo chodzenie do szkoły nie czyni nas mądrzejszymi. Podobnie samo chodzenie do kościoła nie czyni nas świętszymi. Jezus akcentuje konieczność pracy wewnętrznej, tak by modlitwa była faktycznym kontaktem z Bogiem, a nie tylko wypowiadaniem znanych zdań.
Diabeł istnieje, zbiera żniwo. Zależy mu na tym, byśmy żyli w letargu. Byśmy zamknęli swoją pobożność tylko w formach zewnętrznych. Innymi słowy, byśmy modlili się ciałem a nie duchem. Byśmy ograniczyli kontakt z Bogiem do widzialnych form, co przejawia się tym, iż modlitwy wypowiadam ustami, a nie sercem. Jestem w kościele ciałem, a myśli błądzą po świecie. Można tak oszukiwać się latami. Można być zewnętrznie gorącym katolikiem,
a wewnętrznie oziębłym dzieckiem Boga.

XX Niedziela Zwykła
19 VIII 2018 rok
„Ciało moje jest prawdziwym pokarmem, Krew moja jest prawdziwym napojem.”

Dzisiejsza ewangelia, uświadamia nam po raz kolejny dobrze znaną prawdę, iż ciało Chrystusa jest pokarmem na drodze do nieba.
Każdy z nas zapewne pamięta dzień swojej Pierwszej Komunii Świętej. Ileż było przygotowań! Ile spotkań, ile prób i ile emocji. Czy dziś po latach podchodzę do Komunii Świętej z takim samym szacunkiem jak w dzień Pierwszej Komunii? Czy przygotowuje się należycie do przyjęcia Chrystusa? Czy dbam o to by godnie przyjąć Zbawcę?
Podczas każdej Mszy świętej Chrystus chce gościć w naszych sercach. Chce je napełniać radością i pokojem. Chce być lekarstwem i ukojeniem. A my? Tak łatwo rezygnujemy z komunii. Odkładamy spowiedź. Czasami, ktoś musi umrzeć byśmy „znaleźli czas” na sakrament pokuty. Dzisiejsza ewangelia powinna być pobudką do refleksji na temat tego, jak ja przyjmuję komunię świętą? O czym myślę, gdy stoję w procesji do komunii? O Bogu, Jezusie, dekalogu czy nowych butach sąsiadki z pierwszej ławki? A co robię, gdy już Chrystusa przyjmę? Klękam i dziękuje? Czy zostawiam go samego w domu mej

Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny
15 VIII 2018 rok

Dogmat o Wniebowzięciu NMP w Kościele Katolickim został ogłoszony stosunkowo niedawno, bowiem dopiero w roku 1950 przez Papieża Piusa XII. Jednak to święto znane było chrześcijanom już w V wieku. Uroczystość ta zwraca uwagę na fakt, że Matka Boża jako ta, która nie popełniła na ziemi grzechu, została wraz z ciałem i duszą wzięta do nieba.
Trudno jest znaleźć w historii kościoła, świętego, który nie czciłby Maryi. Wręcz przeciwnie, osoba Matki Jezusa w duchowności wszystkich świętych Kościoła Katolickiego odgrywała nadrzędną rolę. Święty Ojciec Pio nie rozstawał się z różańcem. Gdy kończył odmawiać jeden, zaczynał drugi. Pytany kiedyś przez swoich współbraci ile odmawia różańcy dziennie, odpowiadał zawsze, że „nie liczy, 20-może więcej”.
Jan Paweł II gdy przed snem kończył odmawiać różaniec, to zakładał go na szyję, tak by podkreślić swoją przynależność do Maryi.
Matka Teresa zapytana kiedyś przez dziennikarza, skąd czerpie siłę, by nieustannie pomagać ludziom, w ramach odpowiedzi wyciągnęła z kieszeni habitu różaniec i powiedziała: „z tych paciorków”.
A ty czcicielu Maryi, kiedy ostatni raz odmawiałeś różaniec?

XIX Niedziela Zwykła
19 VIII 2018 rok
„Ciało moje jest prawdziwym pokarmem, Krew moja jest prawdziwym napojem.”

Dzisiejsza ewangelia, uświadamia nam po raz kolejny dobrze znaną prawdę, iż ciało Chrystusa jest pokarmem na drodze do nieba.
Każdy z nas zapewne pamięta dzień swojej Pierwszej Komunii Świętej. Ileż było przygotowań! Ile spotkań, ile prób i ile emocji. Czy dziś po latach podchodzę do Komunii Świętej z takim samym szacunkiem jak w dzień Pierwszej Komunii? Czy przygotowuje się należycie do przyjęcia Chrystusa? Czy dbam o to by godnie przyjąć Zbawcę?
Podczas każdej Mszy świętej Chrystus chce gościć w naszych sercach. Chce je napełniać radością i pokojem. Chce być lekarstwem i ukojeniem. A my? Tak łatwo rezygnujemy z komunii. Odkładamy spowiedź. Czasami, ktoś musi umrzeć byśmy „znaleźli czas” na sakrament pokuty. Dzisiejsza ewangelia powinna być pobudką do refleksji na temat tego, jak ja przyjmuję komunię świętą? O czym myślę, gdy stoję w procesji do komunii? O Bogu, Jezusie, dekalogu czy nowych butach sąsiadki z pierwszej ławki? A co robię, gdy już Chrystusa przyjmę? Klękam i dziękuje? Czy zostawiam go samego w domu mej duszy?