Pokora nie polega na udawaniu, że jest się gorszym, niż się jest. To nie sztuka chodzenia z opuszczoną głową i powtarzania: „Ja się do niczego nie nadaję”, gdy Pan Bóg obdarzył nas talentami. Fałszywa pokora przypomina człowieka, który dostał od króla piękny prezent, a potem twierdzi, że to zwykły śmieć. Pokora nie jest także zgodą na poniżanie ani rezygnacją z własnej godności. Nie oznacza chowania swoich zdolności do szuflady ze strachu przed opinią innych. Człowiek pokorny widzi prawdę o sobie: swoje mocne strony, ale i swoje ograniczenia. Nie stawia się ani na piedestale, ani nie wciska pod dywan. Pokora to nie myślenie mniej o sobie, lecz myślenie o sobie zgodnie z prawdą i częstsze spoglądanie na Boga niż na własne ego.

Katecheza nr 429

Kiedy idziesz do lekarza ze złamaną ręką, liczysz na diagnozę, pomoc i gips, a nie na wykład o tym, jak nierozsądnie było udawać małpę i skakać po drzewach. Lekarz oczywiście może przypomnieć, żeby następnym razem uważać, ale jego głównym zadaniem jest leczyć. Podobnie jest ze spowiedzią. Przychodzimy do konfesjonału właśnie dlatego, że wiemy, iż coś w naszym życiu jest „złamane”
i potrzebuje uzdrowienia. Nie przychodzimy po to, by słuchać przez dwadzieścia minut, że grozi nam piekło, ale by wyznać winy, wzbudzić żal i otrzymać przebaczenie.

Dobry spowiednik nie udaje, że grzech nie jest problemem, lecz pomaga go uleczyć łaską Boga. Chrystus nie ustanowił sakramentu pokuty jako duchowego sądu grozy. Spowiedź jest miejscem spotkania miłosierdzia z ludzką słabością. Jeśli więc lekarz zakłada gips na złamaną rękę, to kapłan powinien pomóc opatrzyć zranioną duszę. W obu przypadkach celem nie jest upokorzenie chorego, lecz jego powrót do zdrowia

Katecheza nr 428

Nikt rozsądny nie wysyła pustego listu. Dlaczego więc tak często przyjmujemy Komunię Świętą bez żadnej intencji? Przecież w hostii spotykasz samego Chrystusa, który oddał za ciebie życie. Każda Komunia może być jak strzała wypuszczona prosto do nieba: za dziecko, które odeszło od Boga, za chorego rodzica, o pokój w rodzinie albo o własne nawrócenie.

Kiedy przyjmujesz Jezusa z konkretną intencją, Eucharystia przestaje być rutyną, a staje się świadomym aktem miłości i wiary. Święci wiedzieli, że nie ma cenniejszego daru, który można ofiarować Bogu.

Pytanie brzmi: jeśli dziś przyjmiesz Komunię Świętą, komu lub czemu ją ofiarujesz?

Katecheza nr 427

Uroczystość Bożego Ciała łatwo sprowadzić do tradycji: procesji, kwiatków i śpiewów, ale wtedy gubimy jej sens. W tym dniu Kościół mówi jasno: Eucharystia to nie symbol, tylko realna obecność Chrystusa. Skoro więc niesiemy Go ulicami, warto zapytać, czy On naprawdę jest obecny w naszym codziennym życiu. Bo można iść w procesji, a jednocześnie żyć tak, jakby Boga nie było – i to jest największa sprzeczność.

Boże Ciało przypomina, że wiara nie jest sprawą prywatną, tylko ma być widoczna na zewnątrz. Eucharystia zobowiązuje: jeśli przyjmujemy Chrystusa, powinniśmy coraz bardziej przypominać Go w postępowaniu. Inaczej nasza pobożność staje się tylko religijną dekoracją.

Katecheza nr 426

Dzieci mają niezwykły talent do zadawania pytań, na które nawet dorośli boją się odpowiedzieć – i robią to akurat wtedy, gdy najmniej wypada.
Pan Bóg chyba specjalnie dał im taką odwagę, żeby przypominały dorosłym, że wiara to nie wykład, tylko relacja.
Czasem dziecko w kościele wierci się, rozgląda i przeszkadza – ale przynajmniej jest szczere, a nie udaje skupienia jak niektórzy starsi.
Jezus Chrystus mówił, że do Królestwa Bożego wchodzi się jak dziecko, a nie jak poważny ekspert od wszystkiego.
Może więc problemem nie jest to, że dzieci są zbyt głośne, tylko że my jesteśmy zbyt spięci.

Katecheza nr 425

Niby demografia w Polsce jest rekordowo niska to istnieje pewien typ człowieka, który w naszym kraju rozmnaża się na potęgę. Kto to taki? Ekspert totalny, czyli taki ktoś, co zna się na wszystkim. W pięć minut potrafi rozwiązać kryzys państwowy, wyleczyć choroby, poprawić kazanie księdza, zreformować edukacje i załatać dziurę budżetową.

Gdyby zebrać wszystkich tych ekspertów w jednym miejscu, świat byłby idealny. Idealny pod warunkiem, że nikt nie musiałby niczego naprawdę zrobić. Bo największym dramatem „eksperta od wszystkiego” jest to, że jego wiedza kończy się tam, gdzie zaczyna się odpowiedzialność.

Taki człowiek żyje w przekonaniu, że opinia to to samo co mądrość, a pewność siebie zastępuje kompetencje. Co ciekawe, im mniej ktoś wie, tym ma więcej do powiedzenia. A przecież Ewangelia pokazuje coś zupełnie innego: prawdziwa mądrość zaczyna się od pokory i słuchania.

Katecheza 424

Wiara nie przechodzi na dzieci przez geny ani przez sam akt chrztu. Tak samo jak nie da się nauczyć pływać, oglądając basen przez okno. Dziecko najpierw wierzy oczami: patrzy, czy rodzice modlą się. Rodzic, który mówi: „Bóg jest ważny”, ale od miesięcy nie był na Eucharystii, przypomina trenera, który uczy biegania z kanapy.

Kościół nazywa rodzinę „Kościołem domowym”, bo właśnie w domu dziecko ma pierwszy raz zobaczyć, że wiara jest czymś żywym.

Dzieci nie potrzebują rodziców idealnych, tylko prawdziwych. Największym prezentem od rodziców nie jest wygodne życie, ale pokazanie drogi do Boga. Rodzic ma pokazać drogę. To czy dziecko nią pójdzie… to już Jego decyzja.

Katecheza 423

Ufność Bogu nie polega na tym, że wszystko będzie łatwe, ale na tym, że On będzie z nami w każdej burzy. Dziwne, że potrafimy zaufać pilotowi w samolocie czy lekarzowi przy operacji, a Bogu ciągle stawiamy warunki. Ustami mówimy: „Bądź wola Twoja”, ale w myślach dodajemy: „najlepiej, żeby Twoja wola Boże, była zbieżna z moją”.

Piotr chodził po wodzie dopóki patrzył na Jezusa. A zaczął tonąć, gdy bardziej uwierzył falom niż Jego słowu. My też częściej słuchamy lęku niż Ewangelii. A przecież Bóg nie obiecał życia bez burz, tylko swoją obecność w środku nich.

Ufność to decyzja, by bardziej wierzyć Bogu niż własnemu strachowi.

Katecheza nr 422

W codziennym życiu wiele kobiet zmaga się z poczuciem niedowartościowania, brakiem uznania czy niedostrzeganiem ich wysiłku. Tymczasem chrześcijaństwo ukazuje wzór kobiety, która nie opiera swojej wartości na opinii ludzi, lecz na relacji z Bogiem.

Jej wielkość nie polegała na zewnętrznych osiągnięciach, lecz na pokorze, zaufaniu i gotowości do przyjęcia Bożej woli. Choć mogła czuć się niepozorna, została wybrana do największej misji w historii zbawienia. To pokazuje, że prawdziwa wartość kobiety nie zależy od uznania świata, ale od jej serca.

Maryja uczy, że nawet w ciszy i ukryciu można dokonywać wielkich rzeczy.

Katecheza nr 421

Maj w Kościele katolickim jest szczególnie poświęcony Maryi, Matce Jezusa, którą wierni otaczają wyjątkową czcią i miłością. To czas, w którym w sposób szczególny wspominamy Jej rolę w historii zbawienia jako Tej, która powiedziała Bogu „tak” i stała się wzorem wiary oraz posłuszeństwa.

W maju gromadzimy się na nabożeństwach majowych, śpiewając Litanię Loretańską i rozważając tajemnice życia Maryi.

Przyroda budząca się do życia przypomina nam o pięknie i czystości, które symbolizuje Matka Boża. Maryja uczy nas pokory, zaufania Bogu i troski o innych ludzi. Jest także naszą duchową Matką, która wstawia się za nami u swojego Syna. Miesiąc maj zachęca nas do pogłębienia relacji z Maryją.