IV Niedziela Adwentu

19 XII 2021 roku

„Błogosławiona jesteś między niewiastami i błogosławiony jest owoc
Twojego łona.”

             Dzisiejsza ewangelia ukazuje dwie ważne postacie. Dwie kobiety. Dwie krewne. Maryję, i Elżbietę. Matkę Jezusa Chrystusa i Matkę Jana Chrzciciela. Warto zwrócić uwagę na dialog prowadzony przez te dwie Niewiasty. One wzajemnie się umacniają słowem. Błogosławią sobie, życząc szczęścia.

Elżbieta wypowiada zdanie, które na wieki wpisało się w historię zbawienia. Ów zdanie powtarzane jest przez każdego wierzącego. Ilekroć odmawiamy „Zdrowaś Maryjo” powtarzamy za Elżbietą; „Błogosławiona jesteś między niewiastami i błogosławiony owoc Twojego łona”.

Warto sobie uświadomić, kto pierwszy raz wypowiedział to zdanie. Należy zastanowić się także nad tym, co ono oznacza. Powtarzając za Elżbietą, pozdrawiamy Maryję, dziękując Jej za to, że przyjęła wolę Boża. Wyrażamy swoją wdzięczność i wyznajemy wiarę w Jej Boże Rodzicielstwo.

Taki był dialog Maryi z Elżbietą, dwóch kobiet, krewnych. Jakie są nasze dialogi? Te w pracy, w domu? Jakie będą nasze rozmowy przy stole wigilijnym? Będziemy błogosławić, czy złorzeczyć? Dziękować, czy się żalić? Chwalić czy obgadywać?

27 Niedziela Zwykła

3 Października 2021 roku

„Kto oddala swoją żonę, a bierze inną, popełnia względem niej cudzołóstwo. I jeśli żona opuści swego męża, a wyjdzie za innego, popełnia cudzołóstwo.”

W dzisiejszym świecie wiele słów traci swoje pierwotne znaczenie, a niektóre z nich przestają znaczyć to co znaczyły kiedyś. Można zaryzykować stwierdzenie, że jednym z takich słów jest słowo „zawsze”.  Dziś w przestrzeni społecznej zadomowiło się przekonanie, ze pierwsze małżeństwo jest „na próbę”, zaś dopiero ewentualny drugi związek jest tym na zawsze.

Czy to wina przykazań? Czy to wina kościoła? Czy może to wina człowieka, który jest tak zanurzony w świat doczesny, że już sam nie wie czego chce?

Katecheza nr 153

Dziś beatyfikacji Kardynała Stefana Wyszyńskiego – Prymasa Polski. Zostać świętym czy błogosławionym wcale nie jest tak łatwo, bo oprócz porządnego życia, Kościół wymaga cudu, który dokona się po śmierci za sprawą kandydata na ołtarze.

Za przyczyną dziś błogosławionego Kardynała Wyszyńskiego dokonało się wiele cudów. Pierwszy z nich miał miejsce już w dniu Jego pogrzebu. Matka, która wracała ze szpitala od swojego poparzonego dziecka uświadomiła sobie, że trwa właśnie pogrzeb Kardynała Wyszyńskiego. Całą drogę do domu prosiła Go o pomoc, choć w pamięci miała słowa lekarza, który twierdził, że dziecka nie da się uratować. Dziecko żyje po dziś dzień, a Matka wie, że to nie jej zasługa ani nawet lekarzy a Kardynała Wyszyńskiego.

Jednak cud beatyfikacyjny zatwierdzony przez Stolicę Apostolską dotyczył 19-letniej dziewczyny, która za przyczyną Kardynała Wyszyńskiego została uleczona z nowotworu złośliwego.

Dla wielu to i tak mało, aby uwierzyć w świętość i sens chodzenia do Kościoła. To za mało, aby uwierzyć w Boga, oddawać Mu należną cześć i szacunek. Ale czy trzeba się dziwić? Przecież łatwiej jest krzyczeć niż klęczeć. Łatwiej dokonać apostazji niż przestrzegać przykazań. Konfesjonał jest dla odważnych, a wiara dla wytrwałych.

Bóg jest cierpliwy i wybacza ale liczy na naszą poprawę. Nasza modlitwa jest potrzebna nam a nie Jemu. To nam może zabraknąć czasu na bycie lepszym a nie Bogu.

Prymasie Polski Stefanie Kardynale Wyszyński, przymnóż nam wiary!

UROCZYSTOŚĆ
WNIEBOWZIĘCIA NAJŚWIĘTSZEJ MARYI PANNY

15 SIERPNIA 2021 roku

„Błogosławiona jesteś, któraś uwierzyła, że spełnią się słowa powiedziane Ci od Pana.”

Dziś w liturgiczną uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny za sprawą ewangelisty Łukasza przypominamy sobie wydarzenie nawiedzenia św. Elżbiety. W tym fragmencie ewangelii słyszymy świadectwo Elżbiety o swojej krewnej Maryi, która mówi o Niej: „Błogosławiona jesteś, któraś uwierzyła, że spełnią się słowa powiedziane Ci od Pana”.

Każdy ochrzczony zna choć niektóre fragmenty z Pisma świętego. Każdy chrześcijanin zna przypowieść o Synu Marnotrawnym, o ziarnku gorczycy. Każdy wierzący pamięta o tym, że Jezus rozmnożył chleby, chodził po jeziorze, wskrzesił Łazarza. Prawie każdy z nas jest w stanie zacytować niektóre zdania zaczerpnięte z ewangelii. Wiemy do czego zaprasza nas Jezus. Wiemy, że mamy przestrzegać dekalogu i wypełniać to co zapisane jest na kartach Pisma świętego ale mimo wszystko żyjemy po swojemu. Niby wierzymy, ale lubimy jak wszystko jest w naszych rękach. Ciężko nam za św. Faustyną powiedzieć: „Jezu, ufam Tobie!”. Częściej swoimi czynami pokazujemy: Jezu, ufam sobie!

Tymczasem przykład Matki Boga pokazuje co dzieje się, gdy człowiek zaufa Stwórcy. Maryja pokazuje, co dzieje się z życiem, które złoży się Bogu jako dar.

Ten, kto zaufa Bogu, będzie miał jak Maryja swoje wniebowzięcie. Ten, kto zaufa Bogu, będzie tak jak Maryja miał „swój 15 dzień sierpnia”.

Wyśpiewujmy wraz z Maryją naszą codziennością Bogu „Magnificat”. Niech nasza dusza wychwala Pana!

XVIII Niedziela Zwykła

1 Sierpnia 2021 roku

„Zabiegajcie nie o ten pokarm, który niszczeje, ale o ten, który trwa na życie wieczne, a który da wam Syn Człowieczy.”

Człowiek ochrzczony, wierzący, praktykujący powinien w swoich codziennych wyborach kierować się nauką Chrystusa. Winien podejmować decyzje w oparciu o dekalog, Pismo Święte i Naukę Kościoła. W teorii to wszystko wydaje się dość proste. Ale jak jest z praktyką? Tu bywa różnie. Niestety nie zawsze jest kolorowo.

Dziś Jezus przypomina mi, że dbając o sprawy materialne o ten przysłowiowy „chleb doczesny” nie mogę zapominać o „pokarmie wiecznym”.

Czy w dzisiejszym zglobalizowanym święcie są tacy, którzy sprawy nieba stawiają ponad sprawy świata, a dobra duchowe są dla nich cenniejsze niż dobra materialne? Są tacy ludzie! Kościół nazywa ich świętymi. Jednak nie każdy zbawiony będzie miał swoje ołtarze w Kościołach świata. Jest mnóstwo „cichych” świętych, zupełnie anonimowych. Nieznanych szeroko światu, za to znanych doskonale Bogu.

Może Twój sąsiad albo sąsiadka, może brat, szwagier, siostra albo babcia są właśnie takimi cichymi świętymi, którzy nie tylko słuchają Mistrza ale robią to co w ich mocy, aby naukę płynąca z kart Ewangelii wcielać w życie?

XVII Niedziela Zwykła

25 Lipca 2021 roku

„A mówił to, wystawiając go na próbę.”

Czasami ludzie zastanawiają się czy to możliwe, aby Bóg ich wystawiał ich na próbę. Dzisiejsza perykopa ewangelii pokazuje, że to jest możliwe.

Każdy z nas może być takim Filipem, którego Jezus wystawia na próbę. Sposoby „sprawdzania” nas przez Boga mogą być różne. Czasami Bóg może dopuścić na nas jakieś ciężkie doświadczenie, aby sprawdzić jak się zachowamy. Innym razem jakaś drobnostka może pokazać Bogu, czy może na nas liczyć.

Jak odczytuje to co mnie spotyka? Jak wychodzę z prób, które dopuszcza na mnie Bóg?

XVI Niedziela Zwykła

18 Lipca 2021 roku

„Pójdźcie wy sami osobno na pustkowie i wypocznijcie nieco”

Jezus na kartach dzisiejszej ewangelii pokazuje, że doskonale rozumie potrzeby człowieka i zachęca swych Apostołów do chwili odpoczynku.

Dzisiejszy świat jest światem skrajności. Z jednej strony spotykamy ludzi, którzy ciągle gdzieś biegną ciągle się gdzieś spieszą, z drugiej tych, którzy w samotności i prozie codzienności spędzają każdy kolejny dzień swojego życia. Są tacy, którzy mają pieniądze ale nie mają czasu i tacy, którym brakuje pieniędzy ale czasu mają aż nadto.

Normalność, zwykła ludzka normalność. Normalność podparta zdrowym rozsądkiem to to czego brakuje współczesnemu światu.

Módlmy się o właściwe wykorzystywanie czasu danego nam przez Boga.

XIII Niedziela Zwykła

27 Czerwca 2021 roku

„Nie bój się, wierz tylko!”

Współczesny człowiek obawia się wielu rzeczy. Boimy się ludzi, sytuacji, trudnych spraw, kwestii które są dla nas wyzwania. Martwimy się dużo i często. O wiele za dużo i za często niż trzeba.

Jezus na kartach dzisiejszej ewangelii pokazuje, że dla Niego nie ma rzeczy niemożliwych. Może wszystko, trzeba tylko i aż jednego: wiary!

Nie bój się człowieku, wierz tylko!

Uroczystość Zesłania Ducha Świętego

23 Maja 2021 roku

„Karolu, Ty się zbyt mało modlisz do Ducha Świętego” – takie słowa usłyszał Jan Paweł II od swojego ojca, gdy  był jeszcze dzieckiem. Duch Święty, Paraklet, Pocieszyciel – trzecia osoba Trójcy Świętej. Modlimy się do Boga Ojca, prosimy o pomoc Jezusa Chrystusa a tak rzadko modlimy się do Ducha Świętego. Tak rzadko prosimy o Jego dary. Czemu tak się dzieje? Co jest tego przyczyną?

Duch Święty przychodzi ze swoimi darami. Obdarowuje: mądrością, rozumem, radą, męstwem, umiejętnością, pobożnością, bojaźnią Bożą. Dlaczego tak rzadko modlimy się do Ducha Świętego? Bo nie znamy Jego darów. Nie wiemy o co Go prosić.

Apostołowie pomimo tego, że byli świadkami cudów Jezusa, widzieli Jego śmierć i chwalebne zmartwychwstanie to i tak zalęknieni czekali w Wieczerniku. Czekali aż do czasu, czasu zesłania Ducha Świętego. To On i Jego dary uczyniły z Apostołów herosów wiary. Zmiana jakościowa dokonała się właśnie za sprawą Ducha Świętego.

Kiedy ostatni raz modliłem się do Ducha Świętego? Kiedy przyzywałem Jego wstawiennictwa?